คลั่งรัก 17 | กลัวพาเขามาลำบาก

วันต่อมา

แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านม่านสีขาวบางเข้ามาในห้องผู้ป่วย กลิ่นยาผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออ่อนๆ ลอยอวลในอากาศ เสียงฝีเท้าหมอและพยาบาลดังขึ้นก่อนประตูถูกเปิดออก

“สวัสดีครับคุณอินทร์คชา วันนี้อาการเป็นยังไงบ้าง” หมอเจ้าของไข้เอ่ยทักพลางเปิดแฟ้มเวชระเบียนที่ถืออยู่ในมือ

“ดีขึ้นมากครับ” เซนต์ที่เอนพิงหัวเตียงอยู่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

“ยังปวดแผลอยู่ไหมครับ”

“นิดหน่อยครับ”

หมอพยักหน้าอย่างพอใจ เขาเดินเข้ามาใกล้เตียง ใช้ถุงมือยกชายเสื้อผู้ป่วยขึ้นเพื่อตรวจดูแผลอย่างระมัดระวัง พยาบาลที่ยืนข้างๆ จดบันทึกตามที่หมอสั่ง เสียงปากกาขีดลงบนกระดาษดังแผ่วเบา

“ไม่มีอาการอักเสบ ถือว่าฟื้นตัวเร็วมาก เดี๋ยวอีกสองวันหมอคงให้กลับบ้านได้แล้ว” หมอพูดพลางเงยหน้าขึ้นยิ้มให้

น้ำตาลที่ยืนอยู่ปลายเตียงข้างๆ ไม่ได้พูดอะไร มือเล็กประสานไว้ด้านหน้าแน่น ดวงตาคู่สวยมองตามทุกการเคลื่อนไหวของหมอด้วยสีหน้าเคร่งเครียดราวกับกลัวว่าจะได้ยินคำที่ไม่อยากได้ยินอีกครั้ง เธอไม่ละสายตาไปจากเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว

“มีคนเฝ้าไข้ดูแลดีขนาดนี้ หมอว่าแผลคงหายเร็วแน่ๆ” หมอพูดติดยิ้มพลางหันไปมองน้ำตาล

น้ำตาลยิ้มบางๆ ให้คุณหมอเจ้าของไข้เซนต์ที่หันมาแซว

“เดี๋ยวยังไงช่วงนี้อย่าเพิ่งให้แผลโดนน้ำนะครับ ถ้าเป็นไปได้เช็ดตัวไปก่อน” ประโยคนี้คุณหมอหันไปมองน้ำตาล ซึ่งหญิงสาวก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

หมอเจ้าของไข้เดินออกไปหลังจากเสร็จหน้าที่ น้ำตาลเดินไปเปิดผ้าม่านออกกว้างๆ ให้เซนต์มองเห็นวิวข้างนอก เก็บจานข้าวไปวางไว้มุมหนึ่งของห้องรอให้มีคนมาเก็บ

ตอนนี้แปดโมงเช้าแล้ว น้ำตาลมีเรียนเก้าโมงเช้าแต่ลงทุนลาเพื่อดูแลเซนต์โดยเฉพาะ และไม่มีอาจารย์คนไหนกล้าพูดอะไร ระดับหลานสาวเจ้าของมหาวิทยาลัยใครจะกล้า…

“ไม่มีเรียนรึไง”

“ตาลลาแล้วค่ะ อยากอยู่เฝ้าพี่เซนต์ยี่สิบสี่ชั่วโมง”

“อย่าทำให้เรื่องของฉันไปทำลายการเรียนของเธอ”

“ตาลเต็มใจค่ะ” เธอตอบด้วยรอยยิ้มหวาน

“ไปเรียนได้แล้ว”

“ไม่ว่าพี่เซนต์จะพูดยังไงตาลก็ไม่ยอมไปเรียนค่ะ”

เซนต์ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ คนดื้อรั้นอย่างน้ำตาลเคยฟังใครที่ไหน

“เดี๋ยวตาลเช็ดตัวให้นะคะ”

“ทำอะไรก็ทำ” เขาตอบกลับอย่างเหนื่อยหน่าย

น้ำตาลดี๊ด๊าในใจที่จะได้เช็ดตัวให้เซนต์ จัดเตรียมของทุกอย่างเสร็จก็เดินถือกะละมังใบเล็กเข้าไปหาเขา ปรับเตียงผู้ป่วยขึ้นอีกเล็กน้อย

มือเล็กค่อยๆ เอื้อมไปดึงเชือกที่มัดเป็นปมออกจนเผยให้เห็นแผงอกแกร่งไล่มาจนถึงซิกแพ็ก และแผลที่ถูกปิดเอาไว้อย่างดี หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำจนแทบกระดอนออกจากขั้วรอมร่อ ไม่วายลอบกลืนน้ำลายเหนียวลงคอหนึ่งอึกอย่างอดไม่ได้

ซิกแพ็กแน่นมาก…

ใจเย็นสิยัยน้ำตาล! อย่าเพิ่งน้ำลายไหลตอนนี้ เช็ดตัวให้เขาก่อน

เซนต์หลุบมองใบหน้าสวยหวานที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างชัดเจน มือเล็กสั่นน้อยๆ ขณะเช็ดตัวให้ เขาเบือนใบหน้ามองไปทางอื่น ความเย็นที่แทรกซึมเข้าผิวหนัง ไม่ได้ช่วยขับไล่ความร้อนรุ่มออกไปจากร่างกายได้เลย

น้ำตาลเช็ดตัวให้เขาอย่างระมัดระวัง ผ้าในมือเคลื่อนไปอย่างช้าๆ ไล่จากไหล่ลงมาถึงปลายแขนที่มีเส้นเลือดนูนชัด

หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบทะลุออกจากอก ความใกล้ชิดทำให้ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด แอบกลืนน้ำลายลงคออีกครั้ง จังหวะที่นิ้วเรียวสัมผัสโดนผิวกายของเขาโดยไม่ตั้งใจทำในเธอไหววูบอัตโนมัติ

“น้ำลายหกหมดแล้ว” เสียงทุ้มต่ำของเซนต์ดังขึ้นกะทันหัน ทำให้เธอสะดุ้งจนผ้าแทบร่วงจากมือ

“ซิกแพ็กขนาดนี้ ใครจะอดใจไหวล่ะคะ”

“ชอบมองซิกแพ็กผู้ชาย?”

“ก็ชอบนะคะ” เธอแอบเหล่ตามองเขาเพียงนิด ก่อนจะพูดต่อ “แต่ชอบของพี่เซนต์มากกว่า”

“ยัยเด็กหื่น”

“ยอมรับค่ะ” เธอตอบด้วยรอยยิ้มทะเล้น ก่อนจะก้มหน้าเช็ดตัวให้เขาต่อ

เซนต์หลุบมองคนตัวเล็กเพียงนิดด้วยรอยยิ้มในหน้า นั่งนิ่งๆ ให้น้ำตาลเช็ดตัวต่อจนเสร็จ หญิงสาวผูกเชือกเสื้อผู้ป่วยกลับคืนให้อย่างสวยงาม

“กินผลไม้คะ ตาลปอกให้”

“ไม่ล่ะ”

น้ำตาลไม่พูดอะไร เพียงแค่เดินนำของไปเก็บไว้ จากนั้นหยิบส้มมาแกะเปลือกแล้วนำเรียงไว้ในจานตามด้วยแอปเปิล ก่อนจะเดินกลับไปหาเซนต์

“บอกว่าไม่กินไง”

“เติมวิตามินให้ร่างกายบ้างสิคะ” เขาบอกว่าไม่กิน แต่คนดื้อรั้นอย่างเธอเคยฟังที่ไหน ใช้ส้อมจิ้มแอปเปิลไปจ่อปาก “กินหน่อยน้า ตาลอุตส่าห์ปอกและหั่นสวยๆ ให้เลยนะ”

เซนต์จำใจยอมอ้าปากรับแอปเปิลที่จ่ออยู่ตรงหน้าเข้ามาในปาก เคี้ยวกินโดนที่สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ส่วนน้ำตาลยืนมองด้วยรอยยิ้มกริ่ม

“ส้มไหมคะ”

“อืม”

เธอป้อนส้มให้เขาหนึ่งชิ้น

“ส้มหวานไหมคะ”

เขาไม่ตอบ เพียงแค่พยักหน้าเป็นคำตอบ

“ดีใจจัง ตาลเลือกเองเลยนะคะ” เธอยิ้มกว้างจนตาหยี

หญิงสาวยังคงยืนอยู่ข้างเตียง ป้อนผลไม้สลับกันระหว่างแอปเปิลละส้มอย่างใจเย็น พอเห็นเขากินหมดจานก็อดภูมิใจไม่ได้ เธอหยิบทิชชู่ขึ้นมาเช็ดมือให้เขา ก่อนจะนำจานไปเก็บ

“พี่เซนต์อยากได้อะไรเพิ่มไหมคะ ตาลจะไปซื้อให้ได้นะ”

“ไม่เป็นไร” เขาตอบเรียบตามนิสัย แต่สายตากลับมองเธอนานกว่าปกติเล็กน้อย “จริงๆ เธอไม่จำเป็นต้องอยู่กับฉันยี่สิบสี่ชั่วโมงก็ได้ ฉันอยู่คนเดียวได้”

“ไม่เอาอะ ตาลอยากอยู่ดูแลพี่เซนต์ เผื่อทำคะแนนได้บ้างนิดนึง” เธอพูดพร้อมลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง มือเล็กเท้าคาง มองเขาเงียบๆ เหมือนจะจ้องไว้ไม่ให้ละสายตาอีกเลย

“มองอะไร”

“มองพี่เซนต์ไงคะ”

“ทำไมต้องมอง”

“กลัวว่าถ้าตาลเผลอกะพริบตาพี่เซนต์จะหายไป”

“ไร้สาระ” เขาตอบเสียงเรียบ

“สำหรับพี่เซนต์อาจมองว่าสิ่งที่ตาลทำดูไร้สาระ แต่จริงๆ แล้วตาลกลัวไม่มีพี่เซนต์อยู่บนโลกนี้เลยนะ” น้ำเสียงของเธอสั่นน้อยๆ ดวงตาที่เคยสดใสกลับหม่นลงเล็กน้อย

“…” เซนต์หันมามองน้ำตาลเพียงนิด ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างพวกเขาสองคน แววตาคนตรงหน้าฉายชัดว่ายังคงรู้สึกกลัว เพียงแค่ใช้ความสดใสกลบความรู้สึกเหล่านั้น

“วันนั้นที่เห็นพี่เซนต์โดนแทง…ตาลกลัวมาก” คราวนี้น้ำเสียงของน้ำตาลเริ่มสั่นเครือ แววตาคู่สวยสั่นระริก

“กลัวฉันตายขนาดนั้น?”

“กลัวสิคะ เวลาเรารักใครสักคนมากๆ เราจะกลัวเสียเขาไป”

ประโยคนั้นของน้ำตาลทำเซนต์นิ่งเงียบ คำพูดเมื่อครู่ออกมาพร้อมกับความจริงใจจากแววตาที่มองมา

“ต่อให้ไม่รักตาล อย่างน้อยก็ช่วยมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ไปนานๆ ได้ไหมคะ” เธอพูดแล้วมองเขาผ่านม่านน้ำตา มือเล็กที่วางบนหน้าตักบีบเข้าหากันแน่น เธอชอบภาวนาขอให้เขาปลอดภัยจากอันตราย เวลาไปทำบุญกับครอบครัวมักขอพรเผื่อเขาอยู่เสมอ

รักเขามาก…รักมากชนิดที่ว่าอยากเห็นเขามีความสุข

หากวันนึงคนที่ยืนเคียงข้างเขาไม่ใช่เธอ เธอก็พร้อมยินดีและอวยพรให้รักกันนานๆ ต่อให้มันจะเจ็บปวด แต่หากนั่นคือความสุขของเขา…เธอก็พร้อมแลก

“เธอก็ด้วย”

“คะ?”

“…อยู่มีชีวิตบนโลกนี้ไปนานๆ อย่าเป็นอะไร” เขาเงียบลงไปสักพัก ก่อนจะขยับริมฝีปากพูดเสียงเรียบ ความสดใสของน้ำตาลไม่เหมาะสมกับความเศร้า ต่อให้เป็นการร้องไห้เพราะเขาเจ็บ เขาก็…ไม่อยากเห็นมันอยู่ดี

เธอยิ้มและพยักหน้าทั้งน้ำตา ไม่รู้ตอนนี้เขารักเธอบ้างหรือยัง แต่เธอรู้สึกมีความสุขมากเลยล่ะ

ตกดึก

“ตาลกลัว ยะ…อย่าไปไหนเลยนะคะ” เสียงละเมอแผ่วเบาลอยออกมาจากโซฟา ความกลัวที่ยังคงติดอยู่ในห้วงความทรงจำทำให้เธอฝันร้าย

เซนต์ที่ยังไม่นอนเหลือบมองน้ำตาลเพียงนิด ครุ่นคิดบางอย่าง ก่อนจะฝืนความเจ็บของบาดแผลค่อยๆ ก้าวลงจากเตียงของผู้ป่วยแล้วเดินตรงเข้าไปหาน้ำตาล

มือหนาดึงผ้าห่มที่ร่นลงไปอยู่ตรงเอวขึ้นให้ กำลังเลื่อนขึ้นไปสัมผัสใบหน้าสวยหวานแต่กลับชะงักค้างเอาไว้ ก่อนจะดึงมือกลับในที่สุด

“กูกำลังทำอะไรอยู่วะ” เขาพึมพำเบาๆ ก่อนจะหันหลังแล้วเดินกลับไปเตียง

แต่ทว่า…

“ตาลรักพี่เซนต์…”

เขาเอี่ยวตัวกลับไปมองน้ำตาลนิ่งๆ นับถือหัวใจของผู้หญิงคนนี้ เขาเย็นชาและใจร้ายด้วยขนาดนั้น หากเป็นคนอื่นคงถอดใจและไม่เอาแล้ว ไม่รู้เอาพลังบวกมาจากไหนเยอะแยะ

บางครั้งคำพูดของเขาแรงมากจนทำให้แววตาน้ำตาลไหววูบ แต่ในเวลาเดียวกันเธอก็สามารถดึงตัวเองกลับคืนมาสดใสด้วยพลังบวก เขารู้ว่าบางครั้งน้ำตาลทำเหมือนไม่เป็นอะไรแต่ลึกๆ เธอเจ็บ

ร่างสูงยังคงยืนนิ่ง ราวกับยังติดอยู่ในห้วงวังวนคำพูดของคนตัวเล็ก เขาละสายตาจากน้ำตาลแล้วเดินกลับไปยังเตียง เมื่อขึ้นมาบนเตียงแล้วก็หันไปมองเธออีกครั้ง

พอได้รับความรักที่แสนบริสุทธิ์และจริงใจ มันทำให้เขาอยาก ‘ลอง’ รักกลับ แต่ด้วยมีปมจากความรักครั้งเก่าทำให้เขาตัดสินใจรักใครได้ยาก

กลัวพาเขามาลำบาก….