คลั่งรัก 18 | เด็กแก่แดด

วันสุดท้ายของการอยู่โรงพยาบาล เซนต์ยังคงมีน้ำตาลคอยดูแลไม่ห่าง ตลอดเวลาของการอยู่ด้วยกันทำให้ทั้งคู่ใกล้ชิดกันมากขึ้น

เซนต์แอบเกรงใจน้ำตาลที่ต้องลาเรียนเพื่อมาเฝ้า แม้เป็นความเต็มใจของอีกคนก็ตาม

“น้ำตาล?”

น้ำตาลหันขวับไปมองเจ้าของเสียงเรียกที่เดินเข้ามาพร้อมกับคุณหมอที่เข้ามาตรวจเซนต์ คนบนเตียงผู้ป่วยมองปัณณ์ที่เรียกน้ำตาลเมื่อครู่นิ่งๆ ก่อนที่ว่าที่คุณหมอจะดึงสายตากลับไปมองเซนต์อย่างแปลกใจ

เธอชี้นิ้วใส่เขาโดยยังไม่ได้ถามอะไร เพราะตอนนี้เขากำลังยุ่ง ไม่แปลกใจที่เห็นพี่หมอปัณณ์ที่นี่ เพราะเขาอยู่ในช่วงลงวอร์ด จังหวะที่เขาหันมามองเธอส่งยิ้มให้ตามมารยาท พอหันไปมองพี่เซนต์ยิ้มให้เช่นกัน แต่เขาทำหน้าบึ้งตึงใส่จนเธอต้องหุบยิ้ม

หลังจากคุณหมอตรวจร่างกายเซนต์เสร็จก็อนุญาตให้กลับบ้านได้

“มาทำอะไรที่นี่” ปัณณ์เดินเข้าไปถามน้ำตาลอย่างเป็นกันเอง

“มาเฝ้าคนป่วยค่ะ”

“เฝ้าคนป่วย?” ว่าที่คุณหมอเลิกคิ้วขึ้นสูงแล้วหันไปมองเซนต์อย่างแปลกใจ จำผู้ชายคนนี้ได้ เคยเจอที่ร้านอาหารคราวก่อน

“ใช่ค่ะ”

“อ๋อ พี่ต้องรีบไปแล้ว ไว้พี่ทักหานะ” ปัณณ์ยิ้มให้น้ำตาล ก่อนเดินออกไปพลางมองเซนต์อีกครั้ง

คำถามผุดขึ้นมามากมายแต่ไม่กล้าถาม พอเดาออกว่าน้ำตาลคิดยังไงกับคนไข้คนนี้ สายตามันหลอกกันไม่ได้

หลังจากปัณณ์เดินออกไป น้ำตาลก็เดินเข้าไปหาเซนต์

“ให้ตาลช่วยเปลี่ยนชุดไหมคะ”

“ไม่ต้อง”

“ทำไมเสียงเข้มจังคะ”

เซนต์ไม่พูดอะไร เพียงแค่ค่อยๆ ก้าวลงจากเตียงผู้ป่วยโดยมีน้ำตาลคอยช่วยเหลือ คนตัวโตเดินตรงไปยังห้องน้ำพร้อมกับเสื้อผ้าตัวเอง

คนตัวเล็กมองตามแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเก็บของต่างๆ เพื่อเตรียมกลับ ประตูห้องพักผู้ป่วยถูกเปิดเข้ามาโดยเซลีนและครินทร์

“พี่เซนต์ล่ะ” เซลีนเอ่ยถามเพื่อนสนิท

“เปลี่ยนชุดในห้องน้ำ”

เซลีนพยักหน้ารับ ก่อนจะช่วยน้ำตาลเก็บของเข้ากระเป๋า สักพักประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออกปรากฏร่างสูงในเสื้อยืดธรรมดาและกางเกงยีนตัวโปรด

“จะได้กลับบ้านสักทีนะพี่เซนต์” เสียงของน้องสาวเอ่ยขึ้น

เซนต์พยักหน้า พลางปรายสายตามองน้ำตาลที่กำลังเก็บของใส่กระเป๋าเพียงนิด

“พี่เซนต์นั่งไปกับน้ำตาลได้ใช่ไหม” รถของครินทร์เป็นแบบสองประตู สามารถนั่งข้างหลังได้แต่อาจไม่สบายเท่าข้างหน้า นั่งกลับกับน้ำตาลน่าจะสะดวกกว่า

“ได้” เขาตอบกลับสั้นๆ นั่งกับใครไม่ใช่ปัญหาของเขาอยู่แล้ว

“เรื่องคนแทงมึง ตอนนี้พวกมันโดนจับแล้ว” ครินทร์เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ “ต่อให้ออกจากคุกพวกมันคงไม่กล้ามายุ่งกับมึงอีกอีกแล้ว”

อิทธิพลของครอบครัวครินทร์ซะอย่าง เรื่องแค่นี้เล็กน้อยมาก กว่าจะจับตัวได้ใช้เวลาเกือบสองวัน พวกมันหนีหัวซุกหัวซุนแต่ตำรวจก็สามารถจับตัวได้

“ขอบใจ”

•••

วันนี้น้ำตาลรับหน้าที่เป็นคนขับรถ ปกติเซนต์จะเป็นคนขับหากแต่วันนี้ต้องยอมเป็นคนนั่งข้างๆ เบาะคนขับเท่านั้น ตอนแรกเซนต์จะขับเองแต่น้ำตาลไม่ให้ขับ ส่วนเซลีนกับครินทร์อยู่รถอีกคัน

บรรยากาศเงียบผิดปกติ เซนต์นั่งมองวิวข้างนอก ส่วนน้ำตาลเหลือบมองคนข้างกายเป็นระยะ รู้สึกว่าเขาดูแปลกๆ ตั้งแต่อยู่โรงพยาบาลแล้ว ไม่กล้าถามกลัวเขาตอบว่าไม่ได้เป็นอะไร ปกติเขานิ่งและเย็นชาอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้รู้สึกว่ามันแปลกไปกว่าเดิมเล็กน้อย

“ตาลขับรถไม่กระทบกระเทือนแผลพี่เซนต์ใช่ไหมคะ”

“ไม่”

“ร้อนไหมคะ เดี๋ยวตาลปรับแอร์ให้”

“ไม่”

“อยากฟังเพลงไหมคะ?”

“ไม่”

คำตอบของเขาเหมือนเดิมราวกับก็อปวาง เธอเม้มปากเข้าหากันเป็นเส้นตรง มือกระชับพวงมาลัยแน่น คำถามผุดขึ้นมามากมาย ไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไร แปลกๆ ตั้งแต่อยู่โรงพยาบาลแล้ว

“ตาล…ทำอะไรให้พี่เซนต์ไม่พอใจรึเปล่าคะ” เธอตัดสินใจถามออกไปในที่สุด

“เปล่า” เขายังคงตอบกลับสั้นๆ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ เพียงแค่เห็นน้ำตาลคุยกับผู้ชายคนนั้นก็รู้สึกไม่พอใจอยู่ลึกๆ

“พี่เซนต์ดูทำตัวแปลกๆ ตั้งแต่อยู่โรงพยาบาล”

“ปกติ”

“ไม่ปกติค่ะ”

เซนต์ไม่ตอบ ส่วนน้ำตาลก็ไม่พูดอะไรต่อเพราะเลี้ยวเข้ามาในซอยบ้านเซนต์แล้ว เมื่อรถจอดสนิทร่างบางเอี่ยวตัวไปหยิบของของเขาและถุงยาจากหลังรถ แล้วรีบก้าวลงจากรถไปอย่างรวดเร็ว

“เดินไหว” เขาบอกน้ำตาลที่เข้ามาประคอง

น้ำตาลคลายมือออกจากแขนแกร่ง

“แฟนสวยนะเซนต์” เสียงของป้าบ้านฝั่งตรงข้ามที่ยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ตะโกนแซว ทำให้ทั้งคู่ชะงัก น้ำตาลหันไปยิ้มหวานให้ป้าอย่างชอบใจ

“ขอบคุณครับป้า”

กึกก

น้ำตาลชะงักเมื่อได้ยินคำตอบของเซนต์ หัวใจดวงน้อยพองโตราวกับลูกโป่งลอยข้างใน ดวงตาคู่สวยมองคนตัวโตปริบๆ อย่างคาดไม่ถึง

แปลก…วันนี้เขาไม่ปฏิเสธ

ปกติใครพูดแบบนี้เขาจะตอบ ‘ไม่ใช่’ วันนี้ ‘ขอบคุณ’ ซะงั้น ดีเหมือนกันถูกใจเธอดี คริคริ

เซนต์มองน้ำตาลเพียงนิดแล้วเดินเข้าบ้าน โดยมีน้ำตาลเดินตามมาด้วยรอยยิ้มดีใจ

“สวัสดีค่าคุณ…แม่” เธอยกมือไหว้ หันไปมองเขาพร้อมกับเรียก ‘แม่’ อย่างชัดถ้อยชัดคำ ตามที่แม่ของเขาเคยบอกให้เรียก

“แม่ทำขนมไว้เยอะเลย เดี๋ยวมาชิมกันนะ” กรองแก้วรับไหว้แล้วพูดกับน้ำตาลด้วยรอยยิ้มใจดี ก่อนจะหันไปมองลูกชาย “เป็นไงบ้างลูก”

“เจ็บแผลอยู่ครับ แต่โอเคแล้ว”

“ไปๆ ขึ้นไปพักข้างบนก่อน อย่าเพิ่งเดินเยอะเดี๋ยวแผลปริ”

“ครับ” เขาตอบสั้นๆ

“ตามสบายเลยนะลูก แม่ฝากดูลูกชายด้วย” กรองแก้วหันไปพูดกับน้ำตาล เปิดทางให้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันเต็มที่

น้ำตาลยิ้มหวานเข้าทางเลยทีนี้ เธอก้าวขึ้นบันไดตามเซนต์ไปติดๆ เพราะต้องเอาของไปเก็บให้ ทันทีที่ก้าวเข้ามาภายในห้องนอนกลิ่นหอมประจำตัวเขาก็ลอยเตะจมูกจนเผลอสูดดมเข้าเต็มปอด

หอมเหมือนตัวเขาเลย…

“ให้เอาวางไว้ไหนคะ”

“ตรงนั้นก็ได้” เขาชี้ไปยังโต๊ะไม้ใกล้ๆ

เธอเดินนำของไปวางไว้ สายตาพลางมองสำรวจห้องนอนของเขาที่เพิ่งเคยเข้ามาครั้งแรก การตกแต่งไม่ได้หรูหราเหมือนห้องนอนเธอ แต่กลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความอบอุ่นและความสบายใจ

ผนังมีรูปติดอยู่ เป็นรูปของเขาสมัยเรียน รูปตอนรับถ้วยและเหรียญรางวัล รูปคู่เซลีน และรูปครอบครัว

เขาดูอบอุ่นกับแม่และน้องสาวมาก จนบางทีเธอแอบอิจฉาเพราะอยากได้รับสิทธิ์นั้นบ้าง แต่ก็รู้ดีว่าคงยาก ยืนมองดูรูปของเขาบนผนังห้องราวกับพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่ง

“พี่เซนต์ตอนเด็กๆ น่ารักจังเลยนะคะ” เธอพูดขึ้นพร้อมกับโน้มตัวเข้าไปใกล้รูป

ภาพเด็กชายตัวเล็กในชุดนักเรียนยิ้มตาหยีจนเห็นฟันหน้า ดูไร้เดียงสาและสดใสตามวัย

“หล่อตั้งแต่เด็กเลย…”

ตอนเด็กเขาหน้าเหมือนเด็กญี่ปุ่น พอโตมายังคงมีเค้าโครงเดิมแต่ไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์เหมือนตอนเด็กๆ

“ตาลชอบรูปนี้ ขอถ่ายรูปเก็บไว้ได้ไหมคะ” เธอพูดแล้วชี้ไปยังรูปของเขาที่ยืนยกสองนิ้วถ่ายรูปด้วยรอยยิ้มที่น่าเอ็นดู

“อยากทำอะไรก็ทำ” เขาตอบเสียงเรียบ สายตามองน้ำตาลที่ยืนถ่ายรูปตัวเองด้วยท่าทางตื่นเต้น

น้ำตาลยิ้มกว้าง รีบยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายรูปทันที เธอยืนโพสคู่กับรูปนั้นด้วยสีหน้าตื่นเต้นราวกับได้เจอศิลปินที่ชอบมานาน

เซนต์ยืนมองน้ำตาลที่กำลังวุ่นวายกับการถ่ายรูปของเขาบนผนังห้อง ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เธอโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมลอยแตะปลายจมูก

“น่ารักจัง…” เสียงเธอแผ่วเบาเหมือนหลุดพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอหมุนตัวกลับมา หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อใบหน้าแทบชนเข้ากับหน้าของเขาเข้าเต็มๆ

“คลั่งฉันมากขนาดนั้นเลยรึไง” เขาเอ่ยถามพร้อมกับมองลึกเข้าไปในแววตาคู่สวย

“คลั่งขนาดนี้…แล้วเมื่อไหร่จะเปิดใจให้บ้างคะ” เธอสู้มือกลับ พูดไปพลางมองหน้าเขาอย่างไม่หลบสายตา ถึงแม้ว่าตอนนี้หัวใจเต้นแรงราวกับจะกระดอนออกอกแล้วก็ตาม

เซนต์มองใบหน้าสวยหวานแดงปลั่ง ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากแล้วโน้มหน้าลงไปใกล้จนดวงตาคู่สวยไหววูบอย่างเปิดเผย

“อยากให้ฉันเปิดใจให้?”

“ค่ะ”

“หึ…” เขาส่งเสียงเบาๆ ในลำคอแล้วดึงตัวขึ้น “ลงไปข้างล่างได้แล้ว อยู่ห้องผู้ชายแบบนี้เดี๋ยวดูไม่ดี”

“ตาลไม่ถือนะคะ” เธอตองกลับทันควัน สายตามองเขาด้วยรอยยิ้มทะเล้น ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเขา “พี่เซนต์คะ”

เซนต์หันมามองนิ่งๆ

“เรา…จูบกันเหมือนวันนั้นได้ไหม”

ประโยคนั้นทำเอาทั้งห้องปกคลุมไปด้วยความเงียบ น้ำตาลจิกขาตัวเองแน่นด้วยความประหม่า หัวใจดวงน้อยเต้นแรงแทบกระดอนออกจากขั้วรอมร่อ

เธออยากลองจูบแบบตอนไม่เมาดูบ้าง…

เซนต์นิ่งเงียบนานสองนาน ก่อนจะก้าวเข้าไปหาจนน้ำตาลแทบกลั้นหายใจตาม

โป๊ก!

“โอ๊ย!” เธออุทานออกมาด้วยความเจ็บ พลางเลื่อนมือขึ้นมาลูบหน้าผากจุดที่โดนเขาดีดเมื่อครู่ปอยๆ “เจ็บนะคะ”

“เด็กแก่แดด”

“อยากลองนิคะ วันนั้นเมา แต่วันนี้ไม่เมา”

เขาถอนหายใจออกมาด้วยความเอือมระอา ผู้หญิงอะไรชวนผู้ชายจูบก่อน เกิดมาเพิ่งเคยพบเคยเห็น