LOGINเคยจินตนาการอนาคตว่ามีตัวเล็กที่หน้าตาเหมือนเขาและเธอใครสักคน วิ่งเล่นที่สวนหย่อมเล็กๆ ในบ้าน เสียงหัวเราะใสๆ ดังเจื้อยแจ้ววันนี้ใกล้ความจริงแล้ว…เซนต์นั่งพูดคุยกับลูกผ่านท้องที่นูนมากขึ้นของน้ำตาล มือหนาลูบท้องเปลือยเปล่าเบาๆ อย่างระวัง ก่อนจะก้มลงจูบแผ่วเบา“เราจะให้ลูกชื่ออะไรดี” เซนต์เงยหน้าขึ
การจากไปของริวกิสร้างความโศกเศร้าให้แก่คนในตระกูลเป็นอย่างมากพิธีศพถูกจัดขึ้นที่ญี่ปุ่นตามขนบธรรมเนียม วันนี้ท้องฟ้าหม่นเทาราวกับร่วมไว้อาลัยให้กับการจากไปของประมุขตระกูลโถงพิธีถูกตกแต่งขาวดำ พวงดอกไม้สีขาวเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ภาพถ่ายของริวกิในกรอบไม้สีเข้มตั้งเด่นอยู่หน้าหิ้งบูชา ใบหน้านิ่งสง
คนสนิทริวกิเลี่ยงคำพูดที่อาจกระทบต่อจิตใจคนฟัง เขาที่อยู่ใกล้ชิดเจ้านายมาตลอดหลายปี พอเห็นเจ้านายอาการทรุดแล้วเข้าโรงพยาบาลอีกครั้งมันบีบหัวใจมากไม่ใช่น้อยเวลาล่วงเลยผ่านไป ประตูห้องฉุกเฉินถูกเปิดออก ภาพคุณหมอเดินออกมาทำทุกคนกรูเข้าไปหา หมอถอดแมสก์ออก มองหน้าทุกคนที่มองตัวเองมาอย่างมีความหวัง“หมอต
พิธีดำเนินมาถึงช่วงโยนช่อดอกไม้ เหล่าเพื่อนเจ้าสาวมายืนประจำที่ด้วยความตื่นเต้นน้ำตาลเอี่ยวตัวกลับไปมองทุกคนว่าพร้อมหรือยัง ก่อนจะนับหนึ่งถึงสามเพื่อเริ่มโยน…ฟิ้ว!หมับเจ้าสาวหันไปมองผู้โชคดีอย่างรวดเร็ว ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นโฉมหน้าคนรับได้ช่อดอกไม้ดัชเชส…เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นทั่วโถงพิ
สายลมเย็นๆ ยามเช้าของเขาใหญ่พัดผ่านผืนป่าอย่างแผ่วเบา งานแต่งในวันนี้เรียบง่าย ถูกจัดขึ้นที่บ้านพักตากอากาศที่ริวกิตั้งใจซื้อให้ลูกชายในวันเรียนจบ และวันนี้ถูกใช้เป็นสถานที่จัดงานแต่งเล็กๆ แบบเรียบง่าย แขกที่มาร่วมงานมีเพียงคนรู้จักและคนในครอบครัวธีมในงานเป็นสีขาวและสีครีม ผสมผสานความเป็นญี่ปุ่นร่ว
“พี่ทนไม่ไหวแล้ว…”“จูบหนูอีกสิคะ” เธอช้อนมองเขาด้วยสายตาหวานซึ้ง นิ้วเรียวแตะลงริมฝีปากหยักได้รูป ก่อนจะเลื่อนไปเกลี่ยแก้มเขาด้วยความหลงใหลคนตัวโตกดจูบลงบนริมฝีปากสีระเรื่ออีกครั้ง คราวนี้สอดลิ้นเข้าไปในโพรงปาก แรงดูดดุนเบาๆ ทำหัวใจดวงน้อยสั่นไหว มือหนาเลื่อนขึ้นสูงนวดเฟ้นหน้าอกขนาดใหญ่ ก่อนจะเกี่
วันนี้ไข่ข้นหวานมาก เธอคิดในใจ“แบบนี้พี่เซนต์จะไม่ได้ทำอาหารให้ตาลกินทุกวันเหรอคะ”เซนต์เงยหน้ามองน้ำตาล“อยากกินอาหารฝีมือพี่เซนต์ทุกวันเลยต้องทำยังไงคะ”“กินจานนี้ให้มันหมดก่อนเถอะ”“ถ้ากินหมด พี่เซนต์จะทำอาหารให้ตาลกินทุกวันเลยไหม?”“เป็นแบบนั้นได้ที่ไหน”น้ำตาลทำปากคว่ำลงอย่างผิดหวังกับคำตอบ กล
หลายวันต่อมา ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง“อยากไปไหนต่ออีกไหมครับ?” ปัณณ์เอ่ยถามน้ำตาล ขณะกำลังเดินออกจากโรงหนังหลังจากดูหนังจบ“ได้หมดเลยค่ะ พี่ปัณณ์ล่ะคะ อยากไปไหนต่อไหม” เธอตอบกลับอย่างเป็นกันเอง แต่ในใจอยากกลับใจจะขาดอยู่แล้ว ไม่ใช่ไม่ชอบเขา แต่แม่ของพี่ปัณณ์โทรหาแม่ของเธอ เพื่อให้ช่วยพูดกับเธอให้มา
เหมือนฝันไม่มีผิด…ความรู้สึกโกรธและเสียใจเลือนหายในชั่วพริบตาเพียงแค่อ้อมกอดนี้อ้อมกอดเดียว รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า ลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้เพิ่งร้องไห้ แถมยังโทรไปร้องไห้กับดัชเดสและฟ้องเซลีน สองคนนั้นด่าเขายับ เซลีนยังบอกอีกว่าเดี๋ยวดุให้ทุกอย่างเกิดจากความใจร้อนบวกกับไม่รอฟังความจริงจากเขาก่อน ใครจ
เซนต์เฝ้าน้ำตาลทั้งคืน คอยเช็กดูอุณหภูมิร่างกายให้ตลอดว่าเธอไข้ขึ้นหรือเปล่า เขานั่งสัปหงกบนโซฟา พอรู้ตัวก็เปลี่ยนท่าเป็นนั่งกอดอกหลับตาแทบไม่ได้นอนแต่ก็ไม่ได้บ่นอิดออดสักคำ ทำทุกอย่างด้วยความเต็มใจ เฉกเช่นเหมือนตอนที่เขาอยู่โรงพยาบาลแล้วน้ำตาลคอยเฝ้าและดูแลไม่ห่างเขาสะดุ้งตื่นอีกครั้งเมื่อได้ยินเ







