ตอนที่ 2 เช้าวันซวยกับผู้ชายหน้าตาย -2

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านมู่ลี่ไม้เข้ามาภายในห้อง มันควรจะเป็นเช้าที่สดใสของการเริ่มต้นวันใหม่ ถ้าหากว่าคนที่กำลังหลับสนิทไม่ได้รู้สึกเหมือนถูกสิบล้อทับแล้วถอยหลังกลับมาทับซ้ำอีกรอบ

มนต์วธูขยับตัวด้วยความเกียจคร้าน ความรู้สึกแรกที่พุ่งเข้าโจมตีทันทีที่สติสัมปชัญญะเริ่มกลับมาทำงาน คืออาการปวดตุบๆ ที่ขมับซ้ายลามไปถึงท้ายทอย อาการแฮงก์โอเวอร์จากการซัดเตกีล่าไปครึ่งโหลเมื่อคืนกำลังแสดงอิทธิฤทธิ์อย่างเกรี้ยวกราด ริมฝีปากของเธอแห้งผาก ลำคอแตกระแหงราวกับผืนดินในฤดูแล้ง

"พิงค์... ขอน้ำหน่อย..."

หญิงสาวครางงึมงำในลำคอ พยายามจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงเพื่อหนีแสงแดดที่แยงตา แต่สองมือกลับคว้าได้เพียงอากาศธาตุ

เธอขมวดคิ้วเข้าหากันทั้งที่ยังหลับตา พื้นผิวที่เธอกำลังนอนแนบแก้มอยู่มันไม่ใช่ผ้าปูเตียงคอตตอนร้อยเปอร์เซ็นต์ที่เธอเพิ่งเปลี่ยนเมื่อสุดสัปดาห์ แต่มันลื่นๆ เย็นๆ และมีกลิ่นหอมของน้ำยาทำความสะอาดเครื่องหนังราคาแพง

"เตียงกูเปลี่ยนเป็นเบาะหนังตั้งแต่เมื่อไหร่วะ"

เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความงุนงง จมูกที่เริ่มทำงานรับรู้ได้ถึงกลิ่นที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ มันไม่ใช่กลิ่นดอกลิลลี่หรือกุหลาบที่คุ้นเคยในสตูดิโอ SAY I DO แต่มันคือกลิ่นเนยสดที่กำลังละลาย กลิ่นวานิลลาหอมหวาน และกลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดใหม่ๆ ที่หอมเตะจมูกจนทะลุทะลวงโสตประสาท

สวรรค์... นี่เธอตายแล้วขึ้นสวรรค์แผนกเบเกอรี่เหรอ

แพขนตางอนหนาที่จับตัวเป็นก้อนเพราะคราบมาสคาร่ากันน้ำค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆ ปรับโฟกัสจนชัดเจน

สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตา ไม่ใช่เพดานร้านสีขาวที่คุ้นเคย หรือโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยแฟ้มงานแต่งงาน

แต่เป็นแผ่นหลังกว้างๆ ของผู้ชายคนหนึ่ง

ผู้ชายร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่พับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ จนถึงข้อศอก ทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีดำสนิท เขากำลังยืนหันหลังง่วนอยู่กับเครื่องชงกาแฟเอสเพรสโซเครื่องใหญ่ตรงหน้าบาร์หินอ่อนสีดำ

มนต์วธูกระพริบตาปริบๆ สมองที่ถูกแอลกอฮอล์เคลือบไว้ประมวลผลอย่างเชื่องช้า

เมื่อคืนเธอเมาเละเทะ เดินตากฝนกลับมาร้าน แล้วหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นวะ หรือว่าความเหงาบวกกับความแค้นที่โดนแฟนนอกใจ จะทำให้เธอเผลอไปหิ้วบาริสต้าหุ่นแซ่บที่ไหนกลับมานอนที่ร้าน

เธอพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่แขนที่ไร้เรี่ยวแรงลื่นพรืดไปกับเบาะหนังจนหน้าแทบคว่ำ เสียงกุกกักที่เกิดขึ้นทำให้ผู้ชายหน้าบาร์หันกลับมามอง

แสงแดดยามเช้าที่สาดกระทบเสี้ยวหน้าของเขา ทำให้มนต์วธูถึงกับลมหายใจสะดุด

โครงหน้าของเขาหล่อเหลาราวกับถูกปั้นแต่งมาอย่างตั้งใจ สันกรามคมกริบรับกับจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักลึกสีสดดูสุขภาพดี และที่โดดเด่นที่สุดคือดวงตาสีนิลที่ดูลึกลับและสงบนิ่ง นิ่งเสียจนคนถูกมองรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง

"หล่อจัง..."

มนต์วธูเผลอหลุดปากออกไป เสียงของเธอแหบพร่าและเบาหวิว

"บริการหลังการขายของร้านเหล้าเหรอคะ หรือว่าสวรรค์ส่งเทวดามาปลอบใจคนอกหัก"

เธอส่งยิ้มหวานหยดย้อยไปให้เทวดาในฝัน พยายามจะยกมือขึ้นมาเท้าคางทำท่าเซ็กซี่เพื่อโปรยเสน่ห์ตามสัญชาตญาณของคนยังไม่สร่างเมา

ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เขาก้าวเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโซฟาที่เธอนอนอยู่ สองแขนแกร่งยกขึ้นกอดอก มองลงมาด้วยสายตาเรียบนิ่งที่อ่านไม่ออก

"ตื่นแล้วก็กรุณาเช็ดคราบน้ำลายบนโซฟานำเข้าของผมด้วยครับ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เปล่งออกมานั้นราบเรียบ นิ่งสนิท และเย็นชาจนทำเอาเทวดาในฝันของมนต์วธูปีกหักร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นแตกกระจาย

"น้ำลาย?"

มนต์วธูรีบยกหลังมือขึ้นเช็ดมุมปากตัวเองอัตโนมัติ สัมผัสเปียกชื้นที่ติดมากับผิวหนังทำเอาเธอเบิกตากว้าง ความง่วงและความเมาปลิวหายไปในพริบตาราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็ง

เธอกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรงแหน่ว กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างตื่นตระหนก

กำแพงสีขาวมินิมอล โต๊ะเก้าอี้ไม้โอ๊กดีไซน์เรียบหรู ตู้โชว์กระจกใสที่เรียงรายไปด้วยขนมหน้าตาสวยงาม และโลโก้ตัวอักษรสีดำที่สลักอยู่บนผนังหลังบาร์

'TIME TO BAKE'

ฉิบหายแล้ว!

มนต์วธูอ้าปากค้าง สมองแล่นฉิวประติดประต่อเรื่องราวทั้งหมดอย่างรวดเร็ว เมื่อคืนเธอเดินกลับมาที่ตึกแถว พยายามไขกุญแจร้าน ผลักประตูจนเปิดออก แล้วก็สะดุดล้มลงบนโซฟา

"ปัญหาคือ... เธอผลักประตูผิดบาน! ร้าน SAY I DO ของเธออยู่คูหาตรงกลาง ส่วน TIME TO BAKE คือร้านเบเกอรี่คูหาซ้ายมือที่เพิ่งเปิด Soft Opening มาได้ไม่ถึงเดือน!"

และผู้ชายตรงหน้านี้ก็ไม่ใช่เทวดาที่ไหน แต่เขาคือ 'คุณเชฟ' เจ้าของร้านเบเกอรี่ที่เธอเคยแอบยืนมองผ่านกระจกบ่อยๆ เพราะความหล่อทะลุแป้งของเขานั่นเอง!

"เอ่อ... คือ..."