9- A son

Rafael

Nasa meeting ako kasama ang accounting department nang maramdaman ko ang bahagyang pag-vibrate ng phone sa bulsa ng pantalon ko. Usually, I ignore it lalo na kapag nasa gitna ako ng ganitong seryosong usapan. Pero sa pagkakataong iyon, may kung anong urge sa loob ko na hindi ko maipaliwanag. Parang sinasabi ng instinct ko na tingnan ko iyon.

Napabuntong-hininga ako habang dinudukot ang phone. Nang makita kong unregistered number, napailing ako. “Spam na naman siguro,” bulong ko sa sarili. Pipindutin ko na sana ang decline, pero parang may humawak sa kamay ko, the kind of gut feeling na hindi mo pwedeng balewalain.

Sinagot ko.

“Hello,” sabi ko, medyo mababa ang tono, walang gana.

Then I froze.

“It’s me.”

Hindi ko kailangang marinig ang pangalan niya. That voice, soft pero may punit ng pagod at luha. It struck something in me. Damn. It's her.

Gusto kong murahin ang sarili ko. I promised myself na hanggang doon lang kami, na hindi na kami pwedeng magkita pa ulit. Ng