6

Pagkatapos ng insidenteng iyon, hindi pa rin napigilan ni Avina ang sarili na magmalaki sa harap ng pamilya nila. May halong panunuya at tuwang-tuwa pa niyang sinabi, na para bang nanalo siya sa isang laban.

“Kasalanan niya rin ’yon,” sambit niya noon. “Sa tuwing nakikita niya ako, parang nakalunok ng langaw. Lagi akong sinasarkastikong sinisita at hinahanapan ng butas. Ayan tuloy, karma. Ngayon, inutil na siya.”

Kalaunan, narinig ni Avery na hindi na raw pumasok si Draven sa Sanien University. Nagbago rin ang ugali nito, mas tahimik, madaling magalit, at parang ibang tao na.

Habang iniisip iyon, unti-unting bumalik sa alaala ni Avery ang mga pangyayari sa nakaraang buhay niya. Mukhang bago pa magsimula ang college noon.

“Hindi ka ba lalabas kasama ng classmates mo ngayong bakasyon?” tanong niya noon kay Draven. “Malapit na ulit mag-start ang school.”

“May lakad kami,” sagot nito nang kaswal. “In two days, pupunta kami sa Asuka Lake. Bike camping.”

“Oh… that’s nice,” sagot ni Avery, pilit na nagkunwaring naiinggit. Sa loob-loob niya, umaasa siyang yayayain siya ni Draven. Kung mangyayari iyon, may dahilan siyang makasama ito nang hindi mukhang makulit.

Pero hindi siya inaya. Hindi man lang binanggit. Kaya hindi na rin siya nagsalita pa. Alam niyang kakabuti lang ang relasyon nila noon, at ayaw niyang masira iyon dahil sa pagiging atat niya. Minsan, ang sobrang lapit, nagiging sagabal.

Sa isang hapunan sa bahay, napuri si Avery ng ilang matatandang bisita. May nagbiro pa na mas masarap daw ang luto niya kaysa sa chef ng bahay. Hindi niya alam kung matutuwa siya o mahihiya.

Si Draven naman, kumain nang masaya. Dalawang mangkok ng kanin ang naubos niya. Sa kabilang banda, si Davian ay halos hindi gumalaw. Halatang wala sa gana, tahimik lang, hanggang sa mapansin iyon ng matanda sa pamilya at tanungin kung may masama ba ang pakiramdam niya.

“Ayos lang po,” malamig na sagot ni Davian bago kumain ng kaunti. Pero mula simula hanggang dulo, hindi niya tinikman ni minsan ang mga nilutong pagkain ni Avery.

“Kuya,” sabi ni Draven habang ngumunguya ng ribs, “hindi mo ba titikman ’yung niluto ni Avery?”

“Para sa’yo at kay Lola ’yan.” Malamig ang sagot ni Davian. 

“It’s okay,” pilit ni Draven. “Share tayo. Masarap ’to.” At bago pa makatanggi si Davian, may nailagay na siyang ulam sa plato nito.

Biglang ibinaba ni Davian ang chopsticks. “Busog na ako. Lola, kain po kayo nang dahan-dahan.”

“Sayang naman,” sabi ni Draven, sabay balik ng pagkain sa sariling plato. “Kung ayaw ng kuya, ako na lang. Hindi naman ako maarte.”

Kinagabihan, nagkulong si Avery sa study room. Buong magdamag siyang nag-ayos ng files para sa meeting kinabukasan. Hindi niya namalayang nag-uumaga na, hanggang may kumatok sa pinto, ang kasambahay, nagtatanong kung ihahatid na ba ang almusal sa kwarto.

Doon lang niya naramdaman ang gutom.

Nang makita niya ang almusal ng pamilya, kumpleto, maayos, at parang nasa hotel, napatigil siya saglit. Sa dalawang buhay niya, ngayon lang yata siya nag-almusal na hindi siya ang naghanda.

Hindi niya kailangang isipin kung anong palaman ang gusto ng ama niya sa siopao, o kung ilang sahog ang gusto ng mga kuya niya sa pansit. Walang kailangang i-please.

Iba pala talaga ang buhay kapag hindi ka laging nagbibigay.

Sa mesa, kumain si Draven ng siopao at seafood porridge, pero bago pa maubos ang hawak niya, inabot na niya ang crystal dumplings. Kaagad siyang pinagsabihan ng matanda.

“Draven,” sita nito, “ubusin mo muna ’yan. Wala ka talagang disiplina. Ano ka, batang kalye?”

Pagkatapos, inabot ng matanda ang dumplings kay Avery.

“Avery, kain ka pa,” lambing nito. “Ang payat-payat mo. Kung tumaba ka man lang ng trenta kilos, mas maganda ka pa. Ano pa bang gusto mo? Sabihin mo lang, ipapaluto ko.”

Napatingin si Draven sa tambak ng pagkain sa harap ni Avery, saka sa halos walang laman na plato niya. Hindi niya napigilan ang reklamo.

“Lola, unfair ka. Ako, kailangan ubusin muna bago kumuha. Siya, okay lang? Apo mo rin naman ako.”

Sinulyapan siya ng matanda. “Tingnan mo nga kung gaano karami ang nakain mo. Siya halos wala pa. Isa pa, babae ’yan. Ikaw ang kuya, matuto kang magbigay.”

Nakapamulsa si Draven, halatang tampo. “Sabi mo kahapon, mas matanda lang ako sa kanya ng ilang araw.”

Ngumiti si Avery, bahagyang kumurba ang mga kilay. “Kung gusto ng Fourth Brother na maging bunso, okay lang sa akin. I like being the role model.”

Sumimangot si Draven. “Dream on.”

Natawa ang matanda, halatang aliw na aliw.

Lumapit ang housekeeper at marahang nagsalita. “Miss Avery, may naghahanap po sa inyo sa labas.”

Napalingon si Avery. “Sino po?”

“Mga kapatid n’yo raw po. May sasabihin.”

Napatingin si Draven sa kanya. “Gusto mo bang samahan kita?”

Maayos na pinunasan ni Avery ang bibig bago tumayo. “Hindi na. Pamilya ko sila. Hindi naman nila ako sasaktan. Kumain ka muna. Kaya ko ’to.”

Nag-atubili sandali si Draven, pero tumango rin. “Okay. Pero if something happens, call me.”

“Alam ko.”

Pag-alis ng housekeeper, dumiretso ito sa gym at ipinaalam kay Davian ang pagdating ng pamilya ni Avery.

Sa reception room sa harap ng lumang bahay, sinalubong si Avery ng panganay at pangatlong kuya niya, kasama si Avina.

Pagpasok pa lang niya, sinipat na siya ni Avina mula ulo hanggang paa. Napansin nitong may bahagyang itim ang ilalim ng mata ni Avery at suot pa rin nito ang lumang damit niya dati. Napangisi si Avina.

“Ate,” bungad ni Avina, kunwa’y nag-aalala, “bakit parang pagod na pagod ka? May ginawa ba sa ’yo ang pamilya kagabi?”

Diretsahan ang layon, maghasik ng duda.

Malamig ang sagot ni Avery. “Wala. Hindi lang ako nakatulog nang maayos. Ano ba talaga ang sadya n’yo at ang aga-aga n’yo rito?”

Hindi naniwala si Avina. Alam niya ang itsura ng hirap. At alam din niya na kahit gaano ka-strikto ang mga Guzman, hindi iyon maikukumpara sa pagtulog sa kusina sa ibabaw ng kahoy na kama.

At sa likod ng mapagkunwaring ngiti ni Avina, malinaw ang isang bagay, hindi siya naparito para kumustahin si Avery. Naparito siya para guluhin ito.

“Ate,” sabi ni Avina, kunwa’y puno ng malasakit, “kung hindi ka masaya rito, sabihin mo lang sa amin. Huwag kang mag-alala. Kami pa rin ang pamilya mo. We’ve got your back.”

Halos mapangiti si Avery, hindi dahil sa tuwa, kundi dahil sa panunuya. Alam na alam niya ang galaw na ito. Kapag may nasabi siyang hindi maganda tungkol sa mga Guzman ngayon, siguradong sa loob lang ng isa o dalawang araw, aabot na iyon sa mga tenga ng mga Guzman. Noon lang sa nakaraang buhay niya niya tuluyang naintindihan ang ganitong estilo ng “pag-aalala.”

“Okay lang ako,” sagot niya nang diretso at walang paligoy. “Kung may sasabihin kayo, sabihin n’yo na. Kung wala, babalik na ako. Marami pa akong kailangang asikasuhin.”

Lalong nagkunwaring nag-aalala si Avina, bakas sa mukha ang pilit na lambing. “Marami ba silang pinapagawa sa’yo? Sila ba—”

Hindi na hinintay ni Avery ang kasunod. Tinalikuran na niya sila, handa nang umalis, pero biglang humarang ang panganay.

“Avery,” tawag ni Joshua, malamig ang boses. “Pumunta kami rito dahil sa sinabi ng Fourth Young Master kahapon. Sabi niya sa video, binigyan ka raw ng Guzman family ng isang milyon bilang meeting gift.”

Sa labas ng pinto, si Draven, na nagtatago habang ngumunguya ng siopao, ay biglang napatigil. Napamulat siya at muntik pang mabulunan.

“Mm,” sagot ni Avery nang walang pagtatanggi.

“Nasa’yo na ang isang milyon?” diretso ulit na tanong ni Joshua.

“Oo.”

Dahil sa malamig at kalmadong reaksiyon ni Avery, lalong tumigas ang mukha ng panganay. Sa isip niya, malinaw na hindi dapat manatili ang pera sa kamay ni Avery. Isang araw pa lang, ganito na ang asal, may lakas ng loob nang sumagot at magmatigas.

Mas mabilis mag-isip si Avina. Alam niyang kailangan nilang agapan ito.

“Ibigay mo sa amin,” sabi ni Joshua, wala nang paligoy.

Huminto si Avery at tumingin sa kanya, diretso at malinaw ang mga mata. “Ano’ng sabi mo?”

“Ngayon na nakatira ka na sa Guzman family,” paliwanag ng panganay, parang may sentido komun ang sinasabi, “hindi mo na kailangang gumastos para sa pagkain at damit. Wala ring silbi na hawak mo ang ganyang kalaking pera. Bata ka pa. Hindi ligtas na nasa’yo ’yan. Ibigay mo ang bank card mo sa kuya. Ako na ang mag-iingat.”

Huminga siya saglit, saka idinugtong, may halong pangangaral. “Alam mo naman kung gaano kahirap ang sitwasyon sa bahay. Alam mo ’yon, Apple. Maraming gastusin. Ituring mo na lang ’yang isang milyon bilang tulong mo sa pamilya. Kapag nalaman ni Papa, tiyak na matutuwa siya. Sasabihin pa niyang mabuti kang anak.”

Natahimik ang silid. At sa loob ng katahimikang iyon, malinaw kay Avery ang lahat. Hindi ito pag-aalala o proteksiyon. Isa lang itong tahasang pagkuha, isang bagay na sanay na sanay na silang gawin sa kanya.

At sa pagkakataong ito, hindi na siya ang dating Avery na lulunok at tatahimik.