جميع فصول : الفصل -الفصل 10

“Today is a good day for our BW Technology to go public. I believe that under the leadership of our founder, Ms. Avery, BW Technology will embark on a new glory. “Narinig ni Avery ang boses mula sa cellphone.Napaigtad siya. Napadilat. Ang unang tumambad sa kanya, madilim, masikip, at malamig. Nakatali siya sa loob ng sariling kotse.Sandaling naguluhan ang isip niya. Naalala niya ang huling sandali bago siya mawalan ng malay, ang basong alak na inabot ng kanyang ama, ang ngiti nito habang sinasabing gusto lang makipag-celebrate.Ngayon, nasa gilid siya ng isang bangin. At sa labas ng kotse, nandoon ang buong pamilya niya, ang ama, at tatlong kapatid na lalaki. Lahat sila, nakatingin sa kanya nang malamig.“Dad, kuya… ano ‘to? Bakit niyo ako dinala rito?” nanginginig ang boses niya.Sa tabi ng ama, nakatayo si Avina, ang kakambal niyang kapatid. Suot nito ang parehong suit at make-up, pati lipstick, eksaktong kopya ng kanya. Para silang salamin.Limang taon na ang nakalipas mula nang

Maayos na sumagot si Avery, kalmado ang tinig. “Ang required score para makapasok sa Sanien University ngayong taon ay 695 points. Kung regular college entrance exam, kailangan ng mahigit 700 para may pag-asang makapasok. Hindi ako nakapag-high school, kaya alam kong halos imposibleng mangyari iyon, maliban na lang kung genius ako. At alam kong hindi ako gano’n. Hindi ko rin balak gambalain si Sir Davian para gastusan ako. Ang gusto ko lang… ay makilala si Professor Kemp Butan kahit isang beses.”Napakunot ang noo ni Draven. “Professor Kemp Butan? Who’s that?”Sumulyap si Davian sa kanya, malamig ngunit mabigat ang tingin kay Avery. “Isa siya sa mga kilalang eksperto sa artificial intelligence. Kakabalik lang niya sa bansa at kinuha bilang visiting professor ng Sanien University.”Hindi na nito idinagdag na kasalukuyang nakikipag-ugnayan ang Guzman Group kay Professor Butan para imbitahing maging technical director ng kumpanya. Ang nakakagulat kay Davian ay kung paanong nalaman ni Aver

Narinig agad ang mahinahong boses ng babae bago pa makalapit si Draven.“Kung sa tingin ng kakambal ko na ang pagluluto dito ay parang pagtrato sa akin bilang katulong… e paano ’yon? Dati sa bahay natin noon, ako ang nagluluto ng tatlong beses sa isang araw. Ibig sabihin ba, tinatrato rin akong katulong ng Papa at mga Kuya natin?”Natigilan si Draven at napatingin sa payat at marupok na likod ni Avery, hindi kalayuan sa kanya. Napabuntong-hininga si Avina, bahagyang nanigas ang tono nang magsalita.“Paano mo naman maikukumpara ’yon? Wala tayong pambayad ng kasambahay noon. Hindi marunong magluto si Papa, at ang mga Kuya, hindi rin marunong mag-ayos. Kaya ikaw na lang ang gumagawa.”Bumuntong-hininga si Avery, ngunit hindi iyon reklamo, parang simpleng pagbanggit lang ng nakasanayan.“Hindi naman ako maarte. Pero kahit hindi sila marunong magluto, marunong naman silang mamulot ng gulay, maghugas, mag-set up ng table… kahit papaano. Pero pag-uwi ko galing part-time job, ang una kong mar

Habang nakatayo roon, biglang napagtanto ni Avery kung gaano siya naging kahangal sa nakaraang buhay. Noon, takot na takot siyang kamuhian at iwan ng pamilya kaya sapat na ang isang salita ng papuri para mapasaya siya. Isang “magaling ka” lang, kaya na niyang magtrabaho nang walang reklamo, kahit malinaw na hindi patas ang lahat. Pinipili niyang hindi makita ang kawalan ng hustisya, basta tanggap siya.Isang milyon kapalit ng isang papuri. Sa isip niya, mapait ang halakhak. ‘Ang mahal pala ng mga salita nila.’“Isang papuri kapalit ng isang milyon… ang mahal talaga ng bibig n’yo.” Mahina niyang nasabi, halos para sa sarili lang.Hindi ito narinig ni Joshua. “Apple, ano ’yon? Anong sinabi mo?”Mabilis na itinago ni Avery ang lamig sa mga mata. Pinakalma niya ang sarili, pinigil ang rumaragasang emosyon, at nagsalita nang pantay ang tono.“Wala. Hindi ko puwedeng ibigay ang isang milyon.”Biglang tumayo ang ikatlong kapatid, si Jonathan, bakas ang galit. “Avery, ano’ng ibig mong sabihin

Punong-puno ng hinanakit si Avery. Hindi niya intensyong suwayin o galitin ang lalaking nasa harapan niya, ang tanging gusto lang niya ay huwag siyang makabangga nito.“H-hindi iyon ang—” mahina niyang nasimulan, ngunit hindi na siya pinatapos.“Pinapaalalahanan kita,” malamig at mabigat ang tinig ni Davian, parang hatol na walang apela. “Kung gusto mong manatili sa pamilyang ito, maging tapat ka. Huwag kang gagamit ng kahit anong pakulo, at lalong huwag mong pagnanasahan ang kahit anong pag-aari ng pamilya ko. Dahil kapag ginawa mo iyon…” bahagya siyang huminto, saka tumalim ang titig, “sisiguraduhin kong hindi magiging disente ang paraan ng pagkamatay mo.”Kasabay ng mga salitang iyon, dumulas ang malaking palad ni Davian patungo sa leeg ni Avery. Unti-unting humigpit ang hawak. Nanlaki ang mga mata ni Avery, at sa loob ng kanyang mga mata ay malinaw na naaninag ang madilim at nakakatakot na mukha ng lalaki. “H-hindi ko…” pilit niyang bigkas, nanginginig ang boses. “Kung may batas