CHAPTER 2

Tahimik ang private office ni Sebastian Zen Montecarlos—malawak, elegante, at nakakatakot sa pagiging perpekto. Floor-to-ceiling glass windows, isang mesa na parang hindi kayang galawin ng kahit sino, at isang lalaking nakatayo sa gitna ng silid na parang siya mismo ang may-ari ng lahat ng nasa loob... pati ako.

"Sit," utos niya.

Hindi siya nagturo ng upuan. Isang salita lang. Pero sinunod ko.

Umupo siya sa tapat ko, dahan-dahan, parang sinasadya niyang patagalin ang bawat galaw. Inilapag niya ang folder sa mesa—ang kontrata. Hindi pa niya binubuksan.

"Do you know why I asked you to stay behind, Ms. Vera?" tanong niya.

Umiling ako. "For the proposal, sir?"

Bahagyang ngumiti ang labi niya. 

"The proposal was excellent," sabi niya. "But that's not why you're here."

Sumandal siya sa upuan, pinagkrus ang mga daliri, at doon niya ako tuluyang sinipat—walang pagtatago, walang awa.

"You're here because you don't know how desperate you look," dagdag niya, malamig ang tinig. "And desperate people make honest decisions."

Sumikip ang dibdib ko. "I'm capable," giit ko. "Not desperate."

Tumayo siya bigla. Napahigpit ang kapit ko sa armrest ng upuan ko.

"Capable?" ulit niya, papalapit sa akin. Tumigil siya sa tabi ng mesa, sapat na lapit para maramdaman ko ang presensya niya. "Look at you. You’re already begging because of your situation. One stupid move and you lose everything.” Nanigas ako. Hindi ko alam kung paano niya nalaman.

"Relax," dagdag niya, tila nabasa ang takot ko. "I don't expose weaknesses. I use them."

Binuksan niya ang folder at itinulak iyon papalapit sa akin.

"This contract gives you security," sabi niya. "Money, stability, a future for your family."

Tumingin siya diretso sa mga mata ko.

"In exchange, you work for me. You follow my rules, no arguments."

Nilunok ko ang laway ko. "And if I refuse?"

Tumuwid siya, walang emosyon sa mukha.

"Then you walk out," sagot niya. "And you continue drowning."

Tahimik ang silid. Masyadong tahimik.

"And Elara," dagdag niya, unang beses binigkas ang pangalan ko. "Once you sign, there's no pretending you're still in control."

Tumingin ako sa kontrata.

Alam kong sa sandaling iyon, hindi lang trabaho ang kapalit ng pirma ko.

Kundi ang sarili ko.

Ang tunog lang na naririnig ko ay ang sarili kong paghinga—mabagal, pilit, parang bawat hinga ay may kasamang pag-aalinlangan. Nasa harap ko ang kontrata. Mas makapal kaysa inaasahan ko. Gumapang na naman ang kaba sa dibdib ko.

Marriage Agreement.

Nanlaki ang mga mata ko sa salitang iyon.

Hindi ito simpleng alok. Hindi ito trabaho. Isa itong kasunduan na may iisang malinaw na layunin—itali ako sa kaniya.

“Take your time,” sabi ni Sebastian, malamig ang boses, walang bahid ng emosyon. “Pero huwag mong isipin na ginawa ko ito dahil naaawa ako.”

Hindi ko siya tinignan. Kung gagawin ko, baka umatras ako.

Isa-isa kong binasa ang mga linya.

Legal marriage.

Public appearance as husband and wife.

Confidentiality.

Exclusivity.

No emotional attachment.

No refusal once signed.

Higit sa lahat,

I was not allowed to fall in love with him

Isang kasal na walang pagmamahal. Isang pangakong walang pangarap. Isang papel na magpapanggap na may saysay ang lahat.

“Fake lang,” dagdag niya, parang wala lang. “Sa mata ng mundo.”

Humigpit ang hawak ko sa papel.

“Pero sa batas,” pagpapatuloy niya, “legal, buo, hindi pwedeng bawiin kung kailan mo gusto.”

Sa wakas, tumingin ako sa kaniya. “Bakit ako?”

Isang saglit na katahimikan. Pagkatapos, ngumiti siya—

“Dahil kailangan kita,” sagot niya. “At kailangan mo ako.”

Tumayo siya at lumapit sa mesa, inilapag ang ballpen sa harap ko.

“Once you sign,” sabi niya, mababa ang boses, “you become my wife. Hindi sa kama—kundi sa kontrata. Sa pangalan. Sa buhay na ipapakita natin sa lahat.”

Sumikip ang dibdib ko. May bumabara na gustong kumawala.

“Kung umatras ka ngayon,” dagdag niya, kalmado, parang negosyo lang ang usapan, “lalabas ka sa pintong ’yan na walang proteksyon. Walang pera. Walang sasalo sa’yo kapag bumagsak ang mundo mo.”

Tahimik akong nag-isip. Kailangan kong magdesisyon ngayon.

Hindi ko kayang umatras. Hindi ko kayang bumalik sa buhay na araw-araw akong kinakain ng takot—kung may kakainin pa kami bukas, kung makakapag-aral pa si Kiara, kung hanggang kailan ko kakayanin magpanggap na matapang.

Isang pirma kapalit ng kaligtasan.

Isang apelyido kapalit ng kontrol.

Dahan-dahan kong kinuha ang ballpen.

Isinulat ko ang pangalan ko.

Elara Reine Vera

Sa sandaling binitawan ko ang ballpen matapos ko pumirma, parang may isinara sa paligid ko. Isang pinto. Isang buhay. Isang kalayaang hindi na mabubuksan muli.

Kinuha ni Sebastian ang kontrata, sinuri ang pirma ko, saka tumango—kontento.

“Good,” sabi niya. “Congratulations, Mrs. Montecarlos.”

Parang sinuntok ang sikmura ko sa apelyido niya.

Inilagay niya ang kontrata sa drawer ng mesa niya at sinara iyon nang marahan—parang sinasadya niyang iparamdam na tapos na ang isang yugto ng buhay ko.

Tumayo siya.

“Rule number one,” wika niya, mababa ang boses, pero sapat para manginig ang loob ko.

Lumapit siya sa bintana, nakatalikod sa akin, tanaw ang lungsod—mga ilaw, mga taong walang ideya na may babaeng tinanggalan na ng kalayaan.

“You’re not allowed to make decisions without my approval.”

Nanlaki ang mata ko. “Sebastian—”

Hindi siya lumingon.

“Every public move, every appearance, every word you say as my wife goes through me,” dagdag niya. “Walang pagkakamali. Walang sariling interpretasyon.”

Nilunok ko ang kaba sa dibdib ko. “This is still fake,” sabi ko, pilit na pinapakalma sa sarili ko.

Humarap siya sa akin, diretso ang tingin.

“And that’s exactly why it works,” sagot niya. “Walang emosyon. Walang pag-aalinlangan.”

Lumapit siya, huminto sa tapat ko—hindi masyadong malapit, pero sapat para maramdaman ko ang bigat ng presensya niya.

“Break the agreement,” sabi niya nang mahina, “and I walk away. I don’t threaten. I withdraw.”

Tumahimik siya saglit, saka muling nagsalita.

“Is that clear? Mrs. Montecarlos?”

Nilunok ko ang laway ko bago tumango. “Yes.”

Tumalikod siya, kinuha ang tablet niya, parang normal lang ang lahat—parang hindi niya kinuha ang pangalan ko, ang hinaharap ko, at ang karapatan kong pumili.

“The wedding announcement goes out tomorrow,” aniya. “Be ready.”

At doon ko naintindihan.

Hindi lang ako pumirma sa isang kasunduan.

Tinanggap ko ang isang kasal na hindi ko kailanman pinili—

at isang lalaking kayang kontrolin ang buong mundo…

kasama ako.