CHAPTER 4: Ang Lihim sa Likod ng Salamin

“Vespera… ano ‘to?”

Ang boses ni Thorne ay parang yelo na natutunaw sa apoy—malamig pa rin, pero may init na hindi na niya maitago. Nakaupo kami sa backseat ng kotse pauwi sa penthouse. Ang ulan sa labas ay mas malakas na, parang sinusubukang hugasan ang lahat ng kasinungalingan sa pagitan namin.

Sa kamay niya, hawak niya ang phone ko. Hindi ko alam kung paano niya nakuha—siguro nang halikan niya ako kanina, nang magkadikit ang katawan namin, nang magkamali ako ng isang segundo na hindi ko nakuha ang phone ko pabalik.

Sa screen: ang tatlong file na na-d******d ko. “Valtor Confidential 2021-2025.” Nakabukas ang isa—may transaction logs, signatures, at ang pangalan ng kompanya ng pamilya ko. Nakalagay pa ang date: ang araw na sinira niya ang lahat.

Hindi ko inalis ang tingin ko sa kanya. Hindi ko rin sinubukang kunin ang phone. Alam kong wala nang saysay ang pagpapalusot.

“Anong ginagawa mo sa files na ‘to?” tanong niya ulit, boses na mababa pero puno ng galit. “Bakit may pangalan ng Lazurel Group dito? Bakit mo ‘to kinopya?”

Lazurel. Ang tunay kong apelyido. Hindi Lang.

Natigilan siya nang marinig niya ang katahimikan ko. Tumingin siya nang diretso sa mata ko, parang biglang naunawaan ang lahat.

“Ikaw…” bulong niya. “Ikaw ‘yung babae… sa hotel. Sa ulan. ‘Yung gabi na—”

Hindi ko siya pinatapos. Hinawakan ko ang kamay niya na may hawak sa phone ko at hinila ito pabalik. Mabilis, pero hindi marahas. Parang sinasabi ko: *Hindi mo pa rin ako kontrolado.*

“Oo,” sagot ko, boses na kalmado kahit ang dibdib ko ay parang sasabog. “Ako ‘yon. Vespera Lazurel. Ang anak ng lalaking sinira mo ang buhay. Ang babaeng iniwan mo sa kama pagkatapos mong kunin ang lahat sa amin kinabukasan.”

Tahimik siya. Napakatahimik. Ang ulan lang ang naririnig sa loob ng kotse.

Pagkatapos ng ilang segundo, tumawa siya—tawa na walang saya. Tawa na parang sakit.

“Kaya mo ginawa ‘to,” sabi niya. “Kaya mo sumang-ayon sa kontrata. Kayan mo hinayaan akong hawakan ka. Kayan mo hinintay na halikan kita. Lahat… para lang makapasok sa buhay ko at sirain ako mula sa loob.”

Ngumiti ako. Ngiti na hindi na kailangang itago pa.

“Oo, Thorne. Lahat para do’n. Para makita mo kung ano ang pakiramdam na mawalan ng lahat. Para maramdaman mo kung gaano kasakit kapag ang taong pinagkatiwalaan mo—o hinintay mo sa kama—ay ‘yung mismo ang magtatapos sa ‘yo.”

Tumingin siya sa labas ng bintana. Ang lungsod sa ibaba ay parang walang katapusan na ilaw. Parang imperyo niya. Pero ngayon, mukha nang madilim.

“Alam mo ba kung bakit ko kinuha ang kompanya niyo?” tanong niya bigla, boses na hindi na malamig. May sakit na rin.

Hindi ako sumagot. Hinintay ko.

“Hindi dahil gusto kong sirain kayo,” sabi niya. “Dahil sinabi ng board na kailangan. Dahil ang lolo ko… pinilit ako. May utang ang pamilya mo sa amin noon. Malaking utang. At ang tanging paraan para mabayaran—ay ang merger. Hindi ko alam na ikaw ‘yung anak. Hindi ko alam na may… ikaw.”

Tumingin siya sa akin. Sa unang pagkakataon, walang maskara sa mukha niya. Walang kontrol. Walang kapangyarihan.

“Pero hindi ko rin hinanap,” dagdag niya. “Pagkatapos ng gabing ‘yon, hinintay kita sa hotel. Naghintay ako ng apat na oras. Pag-uwi ko, wala ka na. Akala ko… iniwan mo lang ako. Akala ko isa lang ‘yon sa maraming gabi. Kaya hindi ko hinanap. Pero ngayon… ngayon ko lang naiintindihan kung bakit ka nawala.”

Hindi ko inaasahan ang mga salitang ‘yon. Hindi ko inaasahan na may parte pa rin sa kanya na… nagsisisi.

Pero hindi ko pinayagan ang sarili kong maapektuhan.

“Wala nang saysay ang sorry mo,” sagot ko. “Wala nang saysay ang paghihintay mo. Nawala na ang lahat. Nawala ang negosyo namin. Nawala ang tatay ko—hindi siya nakabangon. Nawala ang pamilya ko. At ngayon… mawawala rin ang imperyo mo.”

Tumingin siya sa singsing sa daliri ko. Hinawakan niya ito—hindi mahigpit, pero hindi rin binibitawan.

“Alam mo ba kung bakit ko pa rin hinawakan ‘to?” tanong niya. “Kahit alam kong hindi totoo ang kasal na ‘to?”

Hindi ako sumagot.

“Dahil sa gabing ‘yon,” sabi niya. “Sa ulan. Sa kwarto. Hindi ko makalimutan kung paano mo ako hinintay. Kung paano mo ako hinawakan. Kung paano mo ako… ginawang buhay. At ngayon, kahit alam kong galit ka, kahit alam kong gusto mo akong sirain… hindi ko pa rin kayang bitawan.”

Hinila niya ang kamay ko. Hinila niya ako palapit. Hanggang sa magkadikit ulit ang dibdib namin.

“Sirain mo ako kung gusto mo,” bulong niya sa labi ko. “Pero huwag kang umalis. Huwag kang mawala ulit. Hindi ko na kaya.”

At doon niya ako hinalikan ulit.

Mas malalim kaysa kanina. Mas desperado. Mas puno ng sakit at pagnanasa. Ang kamay niya ay nasa likod ko, hinahawakan nang mahigpit na parang takot siyang mawala ako. At ako… sa unang pagkakataon, hindi ko siya itinulak.

Hinayaan ko siyang halikan ako. Hinayaan ko ang sarili kong maramdaman ang init na ‘yon. Ang haplos na ‘yon. Ang sakit na ‘yon.

Pero sa loob ng isip ko, sinasabi ko pa rin:

*Hindi pa tapos, Thorne.  

Hindi pa.  

Pero ngayon… alam kong mas mahirap na kitang sirain.  

Dahil mas mahirap na rin sa ‘kin na sirain ang sarili ko kasama mo.*

Nang maghiwalay kami, tinitigan niya ako nang matagal.

“Kapag nalaman ng lolo ko ang totoo,” sabi niya, “maaaring matapos ang lahat. Ang kontrata. Ang kasal. Ang kompanya.”

Tumango ako. “Alam ko.”

“Pero kung mananatili ka…” dagdag niya. “Kung mananatili ka kahit alam mong galit ka pa rin… baka may pag-asa pa.”

Hindi ko sinagot agad.

Sa halip, hinawakan ko ang mukha niya. Hinaplos ko ang pisngi niya na parang hindi ko pa ginawa noon.

“Darating ang araw na pipiliin mo,” sagot ko. “Pipiliin mo kung ano ang mas mahalaga: ang imperyo mo… o ako.”

At nang dumating ang kotse sa penthouse, bumaba kami nang magkahawak ang kamay.

Pero sa likod ng pinto ng kwarto niya, alam kong magsisimula na ang tunay na laro.

Hindi na ako ang maid.  

Hindi na ako ang hidden identity.  

Ako na ang may hawak ng lahat.

At sa unang pagkakataon, hindi ko sigurado kung gusto ko pa bang sirain siya… o iligtas siya mula sa sarili niya.