CHAPTER 3: Ang Haplos sa Dilim

“Vespera… wag kang gumalaw.”

Ang boses ni Thorne ay mababa, halos bulong, pero puno ng utos. Nasa loob na kami ng presidential suite ng hotel pagkatapos ng engagement party. Ang ballroom sa ibaba ay puno pa rin ng ingay—tawa, salamin na nagkakabanggaan, mga toast para sa “bagong kasal”—pero dito sa itaas, tahimik. Masyadong tahimik.

Nakaupo ako sa gilid ng king-sized bed, paa ko ay nakayuko pa rin mula sa pagtakbo kanina sa staff area. Hindi ko na sinuot ulit ang heels. Hindi ko na rin sinubukang magpalusot. Alam kong nakita niya ang lahat—ang computer, ang screen na biglang nag-log out, ang pagkabalisa sa mukha ko kahit sinusubukan kong itago.

Lumapit siya. Hindi mabilis. Parang hayop na hindi gustong matakot ang biktima. Hinubad niya ang coat at itinapon sa sofa. Ang puting shirt niya ay basa na sa pawis mula sa init ng party at sa galit na pinipigilan niya.

“Anong ginagawa mo sa staff computer?” tanong niya ulit, mas malapit na ngayon. Naka-stand siya sa harap ko, mata niya ay nakatuon sa mukha ko na parang naghahanap ng bitak.

“Wala po,” sagot ko. “Naghahanap lang ng pain reliever. Sumakit po ang ulo ko.”

Hindi siya naniniwala. Nakikita ko sa paraan ng paghigpit ng panga niya.

Lumuhod siya sa harap ko—bigla, walang babala. Hinawakan niya ang magkabilang bukung-bukong ko at hinila ako palapit. Halos magkadikit ang mga tuhod namin. Ang init ng kamay niya ay tumagos sa manipis na tela ng damit ko.

“Vespera,” sabi niya, boses na parang pagbabanta at pangungulila nang sabay. “Huwag mo akong subukan. Hindi ko gusto ang mga nagsisinungaling sa akin. Lalo na kung nasa ilalim na ng kontrata ko.”

Hindi ako umatras. Sa halip, hinawakan ko ang kamay niya sa bukung-bukong ko. Hinayaan kong maramdaman niya ang init ng balat ko rin.

“At kung sinungaling ako?” tanong ko, boses na kalmado pero may hamon. “Ano pong gagawin niyo? Itatanggal niyo ba ako? Ipapaalis sa penthouse? O… gagamitin niyo ang katawan ko para parusahan?”

Nanlaki nang kaunti ang mga mata niya. Hindi sa galit. Sa sorpresa. At sa iba pa—sa bagay na hindi niya inaasahan na mararamdaman.

Hindi niya sinagot agad. Sa halip, hinila niya ako nang mas malapit hanggang sa maupo ako sa dulo ng kama at siya ay nasa pagitan ng mga hita ko. Ang damit ko ay tumaas nang kaunti, nagpapakita ng balat na hindi ko sinasadyang ipakita.

“Gusto mo bang subukan?” bulong niya, labi niya ay ilang sentimetro lang mula sa akin. “Dahil kung gagawin mo ulit ‘yon—kung lalabag ka sa rules—hindi ko na gagamitin ang pera o ang trabaho para parusahan ka. Gagamitin ko ang sarili ko.”

Naramdaman ko ang tibok ng puso ko. Mabilis. Malakas. Hindi ko alam kung galit o takot o… iba pa.

Hinawakan ko ang kwelyo ng shirt niya. Hinila ko siya palapit. Hanggang sa magkadikit ang ilong namin.

“Subukan mo,” sagot ko. “Pero tandaan mo, Thorne… hindi lang ikaw ang may hawak ng kontrol dito.”

Sa isang segundo, nawala ang distansya.

Hinalikan niya ako.

Hindi marahan. Hindi maingat. Parang gutom na hindi na makapaghintay. Ang kamay niya ay nasa likod ng leeg ko, hinahawakan nang mahigpit, habang ang isa ay nasa baywang ko, hinila ako palapit hanggang walang espasyo na natira.

At ako… hinayaan ko.

Hindi dahil gusto ko. O… hindi ko alam. Pero ang haplos niya, ang init ng labi niya, ang paraan ng pag-angkin niya—parang bumalik ang gabing ‘yon limang taon na ang nakaraan. Sa ulan. Sa hotel. Sa kama na puno ng alak at kasinungalingan.

Pero ngayon, iba na.

Ako ang may plano. Ako ang may ebidensya sa phone ko. Ako ang magwawasak sa kanya.

Pero habang hinahalikan niya ako nang mas malalim, habang ang kamay niya ay dumudulas sa likod ko, pababa sa bewang, pababa pa… naramdaman ko ang unti-unting pag-urong ng galit ko. Pumapalit sa init na hindi ko inaasahan.

Nang maghiwalay kami para huminga, tinitigan niya ako. Mata niya ay madilim, puno ng pagnanasa at pag-aalinlangan.

“Bakit parang kilala kita?” tanong niya, boses na halos hindi na niya kontrolado.

Ngumiti ako—ngiti na malamig, ngiti na may lihim.

“Dahil narito na ako sa buhay mo, Thorne. At hindi mo na ako matatakasan.”

Hindi niya sinagot. Sa halip, hinila niya ulit ako para sa isa pang halik—mas malalim, mas desperado. Ang damit ko ay natanggal na sa balikat, ang bra strap ay lumalabas na. Ang kamay niya ay nasa balikat ko, hinahaplos ang peklat na ‘yon.

At doon siya tumigil.

Hinaplos niya ulit ang peklat. Dahan-dahan. Parang may naaalala.

“Saang aksidente ‘to?” tanong niya, boses na biglang seryoso.

Hindi ko sinagot agad. Sa halip, hinawakan ko ang kamay niya at inilagay sa dibdib ko—sa puso ko na mabilis ang tibok.

“Sa isang gabi na hindi mo naaalala,” sagot ko. “Pero darating ang araw na aalala mo. At kapag nangyari ‘yon… hindi mo na rin makakalimutan kung gaano kasakit.”

Natigilan siya. Ang pagnanasa sa mata niya ay naghalo sa pagkalito.

Pero bago pa siya makapagsalita, tumunog ang phone niya sa bulsa. Mabilis niyang kinuha. Tumitingin sa screen.

“Marcus,” sabi niya. “May problema sa server logs. May nag-access kanina sa confidential files. Sa hotel pa.”

Tumingin siya sa akin.

At sa pagkakataong ‘to, walang ngiti. Walang biro. Walang haplos.

“Vespera… anong ginawa mo?”

Hindi ko sinagot. Sa halip, tumayo ako. Inayos ko ang damit ko. Kinuha ko ang heels ko sa sahig.

“Lumabas na po tayo,” sabi ko. “May mga bisita pa sa baba. At ang lolo mo… baka hanapin na tayo.”

Pero bago ako makalagpas sa kanya, hinawakan niya ang braso ko. Mahigpit. Halos masakit.

“Wag mong subukan akong lokohin ulit,” sabi niya, boses na parang babala sa huling pagkakataon. “Dahil kapag nalaman ko ang totoo… hindi na kita pakakawalan. Hindi na kita papayagang umalis. Kahit kailan.”

Tumingin ako sa kanya. Sa mata niya ay may galit na. May pagnanasa pa rin. At may takot—takot na hindi niya inaasahan na mararamdaman.

Ngumiti ako nang bahagya.

“Subukan mo,” sagot ko. “Pero tandaan mo, Thorne… hindi lang ikaw ang may maskara dito.”

At nang bitawan niya ako, lumakad ako palabas ng kwarto. Ang singsing sa daliri ko ay biglang lumamig.

Pero ang puso ko… hindi na.

Sa hallway, habang naglalakad ako patungo sa elevator, naramdaman ko ang titig niya sa likod ko.

At sa loob ng isip ko, sinasabi ko:

Malapit na.  

Isang hakbang pa lang.  

At kapag nahulog ka na… hihintayin kita sa baba.