CHAPTER 5: Ang Paghihintay sa Huling Halik

“Thorne… bakit hindi mo ako sinira agad?”

Ang tanong ko ay lumabas na parang bulong sa gitna ng dilim ng rooftop terrace. Ang hangin ay malamig, humahaplos sa balat ko na parang paalala na hindi pa tapos ang lahat. Sa ibaba, ang lungsod ay parang walang katapusang karagatan ng ilaw—mga kotse na parang mga bituin na gumagalaw, mga building na parang mga higanteng nakabantay. Pero dito sa itaas, sa pribadong mundo ni Thorne Valtor, parang kami lang dalawa ang nabubuhay.

Nakaupo siya sa gilid ng infinity pool, paa niya ay nakababad sa tubig na kumikislap sa ilalim ng city lights. Ako, nakatayo pa rin sa likod niya, hawak ang railing nang mahigpit na parang kailangan kong mag-anchor sa realidad. Hindi ko alam kung bakit hindi ako tumakas. Hindi ko alam kung bakit hindi ko na lang sinend ang files sa media ngayon mismo—at tapos na ang lahat. Pero narito ako. Narito pa rin. At ang puso ko… hindi na sigurado kung galit pa ba ito o may iba nang nararamdaman.

Tumingin siya sa akin. Walang ngiti. Walang galit. Parang pagod na lalaki na handa nang tanggapin ang parusa, pero hindi pa rin handang sumuko.

“Dahil hindi ko kaya,” sagot niya, boses na mababa at puno ng bigat. “Hindi ko kaya sirain ka ulit. Hindi ko kaya makita kang mawala nang hindi ko man lang nasabi kung gaano ko hinintay ang gabing ‘yon.”

Lumapit ako. Dahan-dahan. Umupo ako sa tabi niya, paa ko rin ay isinawsaw sa malamig na tubig. Ang singsing sa daliri ko ay kumikislap pa rin—parang paalala na hindi pa rin tapos ang kontrata, hindi pa rin tapos ang laro.

“Alam mo ba kung gaano katagal akong nagplano nito?” tanong ko, boses na kalmado pero puno ng sakit. “Limang taon, Thorne. Limang taon akong nagtrabaho sa dilim—nagbago ng pangalan, nag-aral ng hacking sa underground forums, nagtipon ng ebidensya mula sa mga taong nagalit din sa ‘yo. Lahat para makita kang bumagsak. Lahat para maramdaman mo ang sakit na naranasan ko nang mawala ang negosyo ng pamilya ko. Nang mawala ang tatay ko. Nang mawala ang lahat.”

Tumingin siya sa tubig. Ang reflection ng kanyang mukha sa pool ay parang ibang tao—mas malambot, mas marupok.

“At ngayon?” tanong niya. “Nararamdaman mo ba ang tagumpay?”

Hindi ako sumagot agad. Sa halip, hinawakan ko ang kamay niya sa ilalim ng tubig. Hinawakan ko nang mahigpit—hindi para pigilan siya, kundi para maramdaman ko siya. Ang init ng palad niya ay tumagos sa malamig na tubig, parang paalala na buhay pa rin kami.

“Hindi,” sagot ko sa wakas. “Hindi ko maramdaman ang tagumpay. Dahil kapag iniisip ko ang pagbagsak mo… iniisip ko rin ang pagbagsak ko. Dahil kapag nawala ka, mawawala rin ang parte ng akin na hindi ko pa rin nakakalimutan. Ang parte na naghihintay pa rin sa ‘yo kahit galit ako. Kahit nasaktan ako.”

Bigla niyang hinila ako palapit. Hinila niya ako nang walang babala hanggang sa maupo ako sa kandungan niya, mukha namin ay magkaharap. Ang tubig ay tumalsik sa gilid, pero hindi kami nagalaw. Ang kamay niya ay nasa likod ko, hinahawakan nang mahigpit na parang takot siyang mawala ako. Ang mata niya ay puno ng pagnanasa, sakit, at isang bagay na hindi ko inaasahan—pag-ibig.

“Vespera,” sabi niya, boses na halos hindi na niya kontrolado. “Kung gusto mo talagang sirain ako… gawin mo na. I-send mo ang files. Sabihin mo sa lolo ko ang totoo. Sabihin mo sa mundo na ako ang demonyo na sinira ang buhay mo. Pero pagkatapos no’n… wag kang umalis. Manatili ka. Kahit galit ka pa. Kahit ayaw mo na akong makita. Manatili ka lang.”

Hindi ko inaasahan ang mga salitang ‘yon. Hindi ko inaasahan na ang lalaking itinuring kong kaaway ay magmamakaawa na lang para manatili ako.

Hinawakan ko ang mukha niya. Hinaplos ko ang pisngi niya na parang hindi ko pa ginawa noon. “Bakit mo ako pinipili ngayon? Bakit hindi mo ako pinipigilan?”

“Dahil sa gabing ‘yon,” sagot niya. “Sa ulan. Sa kwarto. Hindi lang sex ‘yon para sa ‘kin. Hindi lang one-night stand. Ikaw ang unang taong nagpakita sa ‘kin na may buhay pa rin sa loob ng dibdib ko. At nang mawala ka… nang mawala ka, naramdaman ko ang unang beses na totoo akong nawalan. Kaya noong nakita kita ulit—kahit bilang maid, kahit bilang kasinungalingan—hindi ko na kaya pakawalan ka ulit.”

Tears started to blur my vision. Hindi ko alam kung galit, sakit, o pag-ibig na hindi ko pa rin tinatanggap. Pero hindi ko itinulak siya.

Sa halip, hinayaan ko siyang halikan ako.

Mas malumanay kaysa dati. Mas puno ng pagsuko. Ang labi niya ay hinintay ang sagot ko—hindi pinilit, hindi inangkin. At ako… sinagutan ko siya. Hinayaan ko ang sarili kong maramdaman ang init na ‘yon. Ang haplos na ‘yon. Ang sakit na ‘yon.

Nang maghiwalay kami para huminga, tinitigan niya ako nang matagal.

“May tanong lang ako,” sabi niya, boses na halos hindi na marinig dahil sa hangin. “Kung bibigyan kita ng pagkakataon na magsimula ulit—hindi bilang maid, hindi bilang kontrata, hindi bilang paghihiganti—gagawin mo ba? Mananatili ka ba… dahil gusto mo, hindi dahil kailangan mo?”

Hindi ko sinagot agad.

Sa halip, hinawakan ko ang singsing sa daliri ko. Hinubad ko ito nang dahan-dahan. Inilagay ko sa palad niya.

“Alam mo ba kung bakit ko hinintay ang gabing ‘to?” tanong ko. “Dahil gusto ko ring malaman… kung kaya ko pa ring magmahal sa taong sinira ang buhay ko. Kung kaya ko pa ring magpatawad. Kung kaya ko pa ring manatili… kahit alam kong masasaktan ulit ako.”

Tumingin siya sa singsing sa kamay niya. Tapos tumingin siya sa akin.

“At ang sagot mo?”

Hindi ko sinagot agad.

Sa halip, tumayo ako. Lumakad ako patungo sa gilid ng terrace. Tumingin ako sa lungsod sa ibaba—sa imperyo niya, sa mundo niya, sa mundo na halos nawasak ko.

At paglingon ko sa kanya, tanong ko lang ang iniwan ko:

“Kung bibigyan mo ako ng pagkakataon na sirain ka ngayon… gagawin mo ba akong pigilan? O hahayaan mo akong gawin ito… dahil alam mong karapat-dapat kang mawalan?”

Hindi niya sinagot agad.

Pero sa mata niya, nakita ko ang sagot.

At sa puso ko… nagsimulang magbago ang lahat.

Ano ang pipiliin niya—ang imperyo niya, o ang babaeng handa nang sirain siya para lang maramdaman ulit na buhay?