บทที่ 8 คนที่อยู่ข้าง ๆ

ปึ่ง!!

เสียงประตูบานใหญ่ปิดกระแทกดังลั่น ราวกับประกาศชัดเจนถึงอารมณ์เดือดดาลของคนเห็นแก่ตัวที่เพิ่งเดินหันหลังออกไป ทิ้งแฟนสาวที่คบกันมานานเกือบสามปียืนอยู่ท่ามกลางความเงียบ ในสมองขาวโพลนร่างกายชาไปทั้งตัวจนแทบจะไม่รู้สึกมีเพียงหัวใจที่เจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก

ไอริทรุดฮวบลงนั่งพับเพียบกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ปล่อยหยาดน้ำตาเอ่อล้นจากดวงตาอย่างควบคุมไม่อยู่ ก่อนจะปล่อยโฮออกมาเสียงดังราวกับโลกทั้งใบพังทลายตรงหน้า

‘เลิกกัน’ งั้นหรอ? คำพูดที่หลุดออกจากปากเขายังคงสะท้อนอยู่ในหัวของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิดเดียว ทำไมเขาถึงทิ้งเธอไปง่าย ๆ แบบนี้ ไอริยกมือขึ้นสองข้างปิดใบหน้าตัวเอง พยายามกลั้นเสียงสะอื้นแต่ก็ไม่อาจหยุดความเจ็บปวดนี้ได้

พรึ่บ!

ไม่นานร่างบางที่นั่งอยู่กับพื้นก็ถูกพยุงขึ้นอย่างอ่อนโยนด้วยมือหนาของคนที่อยู่เหตุการณ์มาตั้งแต่ต้น ดวงตาสวยที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาเงยขึ้นสบกับดวงตาคมของชายหนุ่ม คิ้วเรียวหนาขมวดเป็นปมอย่างไม่ชอบใจ ก็มันเหี้ยขนาดนั้นจะร้องไห้หามันทำไมวะ!

“ลุกขึ้น...อย่าทำตัวน่าสมเพชให้มันเห็น”

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและน่าเกรงขามทำให้ไอริสะอึกไปที ราวกับเสียงสวรรค์ที่เตือนสติเธอว่าคนเห็นแก่ตัวแบบแดนไม่เหมาะสมที่จะได้เห็นน้ำตาของเธอ

รามคว้าข้อมือเล็กให้มานั่งพิงโซฟา ก่อนจะถอนหายใจออกเฮือกใหญ่พลางเหลือบมองร่างบางเล็กน้อย เพราะจนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าไอริไปเลือกคนอย่างแดนมาเป็นแฟนได้ยังไง...จะว่าหน้าตาก็ไม่ใช่ บ้านรวยก็เป็นไปไม่ได้หรือจะนิสัยดี? ...นั่นยิ่งไม่ใช่ใหญ่เลย อยากจะรู้จริง ๆ ว่าสมองส่วนไหนสั่งให้เลือกไอ้สันดานเดรัจฉานนี่มาเป็นแฟน

ก็อย่างที่ทุกคนรู้กันดีว่ารามแอบชอบไอริมานานแต่ก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งเพราะรู้ว่าเธอมีแฟนแล้ว เขาค่อนข้างให้เกียรติไอริถึงแม้จะอยากได้เธอแค่ไหนแต่ก็ยังยืนยันที่จะเคารพการตัดสินใจของเธอ ตลอดเวลาที่ผ่านมารามก็ได้แต่แอบมอง แอบส่อง แอบตาม ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหนเขาก็จะไปที่นั่น แม้กระทั่งในห้องสมุดซึ่งเป็นสถานที่ที่รามเกลียดที่สุด...แต่เพราะไอริชอบอยู่ที่นั่นเขาก็ตามไปนั่งเฝ้าเธอได้ทั้งวันทั้งคืน ทำตัวราวกับเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเธออย่างไงอย่างงั้น

…จนมาวันนี้ เขากลับรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดมหันต์

หากรู้ว่าแดนไม่รักไอริอย่างที่ได้ยินมาเมื่อกี้ รามคงเข้าไปแทรกแซงและแย่งเธอมาตั้งนานแล้ว ไม่ปล่อยให้เสียเวลาขนาดนี้หรอก

“รักมันมากขนาดนั้นเลย?”

รามว่าพร้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนเล่นแล้วชำเลืองมองคนข้าง ๆ ที่ยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้น

“อืออ ฮืออ” ไอริพยักหน้ารัวตอบคำถามเสียงดังในรูคอ

“รู้ใช่ไหมว่าตอนนี้เธอเป็นผู้หญิงของฉันแล้ว?”

ไอริเลื่อนดวงตาฉ่ำไปมองรามก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ ถึงเธอจะรู้ช้าในตอนที่สายไปแล้วก็ตามเถอะ

เดิมพันครั้งนี้ไอริคือคนเดียวที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ไม่คิดว่าตัวเองกลายเป็นสิ่งของที่สามารถโยนให้ใครรับผิดชอบก็ได้ ไม่เคยรู้เลยว่าแฟนที่เธอรักที่สุดจะเลวทรามกับเธอได้ขนาดนี้

“เธอได้ยินที่มันบอกเมื่อกี้แล้วใช่ไหม? มันขอเลิกกับเธอ นั้นหมายความว่าเธอห้ามไปยุ่งกับมันอีก”

“ได้ยินเต็มสองหูเลย ถึงมันจะไม่ขอเลิกฉันก็ไม่กล้าไปยุ่งหรอก คนอะไร...ฮืออ~ ใจร้ายชะมัด” ไอริว่าเสียงสะอื้นพร้อมยกมือขึ้นปาดน้ำตา

“ฉันให้เวลาเธอสิบนาที ร้องไห้สะให้พอใจ ครบสิบนาทีเมื่อไหร่...น้ำตาสักหยดก็อย่าให้ฉันได้เห็น”

รามถอนหายใจอย่างขุ่นเคืองใจก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นดั่งประกาศกร้าวเด็ดขาด นิ้วชี้เรียวยกขึ้นตรงหน้าพร้อมจ้องเขม็งหญิงสาวอย่างออกคำสั่ง

“ดุจัง” ไอริสะอื้นตัวโยนพยายามหยุดร้องไห้ทันทีแต่ก็ยากเกินจะทำได้ “งั้นฉันขอยืมเสื้อได้ไหม?”

มือบางเอื้อมไปหยิบเสื้อช็อปสีเทาเข้มมาครองก่อนจะหันไปขออนุญาตเจ้าของ รามเห็นแบบนั้นก็พยักหน้าเป็นการอนุญาตเพราะคิดว่าเธอจะเอาเช็ดน้ำตาที่ไหนได้...

“ฟื้ดดด!~~” ไอริหยิบเสื้อมาสั่งขี้มูกสุดแรงจนเจ้าของเสื้อผืนนั้นตกใจมองตาค้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“เฮ้ย! ทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย!” รามเอ็ดไอริอย่างลืมตัวแล้วรีบแย่งเสื้อของตัวเองคืนทันที

“กะ...ก็ฉันหายใจไม่ออก เลยสั่งน้ำมูก”

ไอริว่าไปก็สะอื้นไปหลังจากที่ผ่านการร้องไห้มานาน เธอช้อนดวงตากลมมองคนตรงหน้าอย่างกลัวความผิด

“แล้วทำไมไม่บอกว่าจะสั่งน้ำมูกห้ะ!!” เพราะถ้ารู้ว่าเธอจะเอาเสื้อเขามาเช็ดน้ำมูกคงไม่ยอมให้ยืมง่าย ๆ หรอก

“แต่เมื่อกี้ฉันขอนายแล้วนะ...นายพยักหน้าหงึก ๆ” ไอริพูดเสียงเบาในประโยคหลังอย่างไม่มั่นใจ

“ก็ฉันคิดว่าเธอจะเอาเช็ดน้ำตา!”

“ทำไมต้องตะคอกด้วย พรุ่งนี้ฉันซักให้ก็ได้”

“พรุ่งนี้ฉันต้องใส่เข้าช็อป” รามเอ่ยเสียงเรียบทว่ากลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจอยู่นัยที

“มีเสื้อผืนเดียวหรอ?”

“มีหลายผืน...”

“ก็ใส่ตัวอื่นไปก่อนก็ได้นี่น่า”

“ตัวอื่นก็ไม่ได้ซัก”

“งั้นเดี๋ยวฉันไปซักแห้งให้ก็ได้ แถมรีดให้ด้วย”

“ฉันไม่ชอบซักแห้ง ผ้าซีดเร็วไป”

“...งั้นถ้าไม่รังเกียจ นายใส่ผืนนี้ไปเรียนก่อนก็ได้ เดี๋ยวเช็ดออกให้ น้ำมูกยังไม่แห้งเป็นคราบ”

ไอริยิ้มหน้าเจื่อน อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนผิดทั้ง ๆ ที่เธอขอเขาแล้ว

เธอรีบดึงชายเสื้อตัวเองมาเช็ดคราบน้ำมูกบนเสื้อช็อปสีเทาเข้ม รามที่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่กระตุกยิ้มมุมปากเบา ๆ อย่างเอ็นดู เธอแม่งโคตรไม่มีพิษมีภัยเลย

“ไม่ร้องไห้แล้ว?”

ในขณะที่ไอริกำลังตั้งใจเช็ดเสื้อให้เขาอยู่ รามก็เอ่ยขึ้นมาพร้อมเอียงใบหน้าเล็กน้อยอย่างสงสัย

“ลืม...ลืมเสียใจไปเลยแฮะ”

คงเพราะมัวกังวลว่าจะเป็นต้นเหตุทำให้รามไม่มีเสื้อใส่ไปเรียนพรุ่งนี้ ไอริเลยหยุดร้องไห้ไปเสียดื้อ ๆ ราวกับสมองถูกรีเซตไปชั่วขณะ จนลืมไปเลยว่าตัวเองเพิ่งถูกคนรักทอดทิ้งไปแบบไม่เหลียวแล…แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่ได้ถูกทิ้งให้อยู่ลำพังเพราะยังมีรามนั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ไปไหน เพราะไม่ว่าอย่างไรคืนนี้...ไอริต้องกลับกับรามเท่านั้น