วิศวะทวงคืนรักแฟนเก่าคนโปรด

วิศวะทวงคืนรักแฟนเก่าคนโปรด [ แอล & โนเน ]คำโปรยแฟนเก่าไม่ได้หายไปไหน แค่ย้ายจากหัวใจลงไปอยู่ส้นตีนIntroรักวัยรุ่นรั้วโรงเรียน เธอเป็นรุ่นน้องที่ผมเห็นแค่เพียงครั้งเดียวก็รู้สึกตกหลุมรัก ตอนนั้นเธออยู่มัธยมปีที่สาม ส่วนผมเรียนอยู่มัธยมปีที่ห้า ผมแอบเดินผ่านหน้าห้องเรียนเธอบ่อยๆ ขอแค่วันนั้นได้เห็นหน้ารุ่นน้องคนนั้นสักครั้งก็ยังดี จากแอบชอบ กลายเป็นแอบรัก กลายเป็นเฝ้ามอง และได้ครอบครอง กลางค่ำกลางคืนบังคับเพื่อนขับรถไปด้วยกัน ไม่ได้เห็นหน้าก็ขอแค่เห็นหลังคาบ้านเธอก็ยังดี ทว่า เรื่องราวมันไม่ได้สวยงามตามที่ผมวาดฝันไว้⛔ ความเจ็บปวดจากความรักในวัยมัธยม ทำให้เขาเกลียดเธอ เขาตัดสินใจไปเรียนมหาลัยโดยที่ไม่ร่ำลาเพื่อหนีความเจ็บปวด แต่ยิ่งหนี…ก็ยิ่งเจอแต่ความจริงแล้วมันมีบางอย่างที่…. ???“เนอยากขอโทษพี่”“คำว่าขอโทษคำเดียวมันง่ายไป”“...”“ชดใช้ให้ฉัน จนฉันพอใจเมื่อไหร่เธอไสหัวไปได้ทันที”“...”“หึ ไม่กล้าสินะ”“เนจะชดใช้ให้พี่แอลค่ะ”“ทุกอย่าง?”“ค่ะ ทุกอย่าง”“ดี จำคำของเธอเอาไว้”ทำความรู้จักตัวละครแอล อิทธิกร เลิศคณาศิลป์ นักศึกษา มหาวิทยาลัย KLA ปี 3 คณะวิศวะกรรมศาสตร์ สาขาเครื่อง

Ep.2 น้องใหม่หน้าตาคุ้นๆ2 ปี ต่อมาเวลาแห่งการรอคอยสิ้นสุดลงแล้ว ก่อนหน้านี้ช่วงปิดเทอมฉันและเพื่อนอีกสองคนมาสมัครเรียนที่มาหาลัยนี้และมารายงานตัวพร้อมกัน พวกเราสามคนไม่ได้พักอยู่ด้วย แต่ละคนมีคอนโดเป็นของตัวเอง พวกเราสามคนฐานะไม่ได้ไก่กา ทางบ้านของฉันและของเพื่อนๆ ตัดสินใจซื้อคอนโดส่วนตัวให้อยู่และซื้อรถเก๋งส่วนตัวให้ใช้ พวกท่านไม่อยากให้อยู่หอพักเพราะมันอันตรายและระบบรักษาความปลอดภัยมีน้อย คอนโดของพวกเราสามคนอยู่ไม่ไกลจากมหาลัยมากนักใช้เวลาเดินทางเพียงไม่นานการมาเรียนมหาลัยที่นี่ในครั้งนี้ นอกจากมาเรียนแล้วฉันมีสิ่งหนึ่งที่อยากทำ มันเป็นสิ่งที่ติดค้างในใจมาสองปีเต็มๆ ตั้งแต่วันนั้นที่ฉันเลิกกับพี่แอลไปได้ประมาณหกเดือน ฉันก็ได้รู้อะไรบางอย่างจากคนๆ หนึ่ง อีก 2 วัน มหาลัยก็เปิดภาคเรียน สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้แน่ๆ คือการรับน้อง แต่เพื่อนสาวใจเป็นหญิงของฉัน นางตื่นเต้นมากเพราะอยากมองผู้ชายหล่อๆ ฉันกับกอหญ้าอดไม่ได้ที่จะเอ็นดูพิชชี่ พูดถึงผู้ชายทีไรเพื่อนสาวของฉันตาลุกวาวทันที@มหาลัย KLAพวกเราสามคนมาถึงมหาลัยตั้งแต่เช้า วันแรกของการเริ่มต้นใหม่ในรั้วมหาลัย น้องใหม่ปีหนึ่งต้องเดินไปล

Ep.4 คนเย็นชาพอร์ชเดินไปขึ้นรถ แอลก็ขับรถออกไปด้วยความเร็วทันที“ไอ้ห่าแอล เมื่อกี้เกือบชนน้อง” พอล“...”“น้องหน้าเสียเลย มึงทำเกินไปหรือเปล่า” พอร์ช“น้อยไป” แอล“ไอ้นี่เลือดเย็นชิบ” พอล“มึงไม่อยากฟังเรื่องนั้นจริงเหรอวะ” พอร์ชถามย้ำอีกครั้งให้แน่ใจ และคิดว่าจะถามเป็นครั้งสุดท้าย หากเพื่อนเลือกที่จะไม่ฟัง เขาก็จะไม่ถามอีกต่อไปอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เพราะเขาก็พยายามเต็มที่แล้วเหมือนกัน“ไม่”“มึงจะประหยัดคำพูดเพื่อ?” พอร์ชถามอย่างประชดประชัน เดี๋ยววันนึงก็หมาคอยดู“เออๆ อย่าเถียงกัน ไอ้แอลกูอยากกินหมาล่าหลังมอ ขับรถวนไปหน่อย”“อืม”“เฮ้อ / เฮ้อ” สองคนพร้อมกันถอนหายใจ เพื่อนเจอคนเคยสร้างแผลใจไว้ให้เพื่อนก็เลยประหยัดคำพูดมากขึ้น ก็พอจะเข้าใจได้ว่ามีอะไรรบกวนใจเพื่อนอยู่เป็นแน่@ร้านหมาล่าลงอาคมกอหญ้ากับพิชชี่เดินไปจองโต๊ะรอโนเนก่อนแล้ว ซึ่งเธอกำลังจอดรถและกำลังจะเดินเข้ามาหาเพื่อน“อ้าว น้องปีหนึ่ง”“คะ”“อย่าบอกนะว่าจำชื่อพี่ไม่ได้”“เอ่อ.. พี่ พี่ไวน์ใช่ไหมคะ”“ค่อยยังชั่วหน่อย นึกว่าจะลืมกันซะแล้ว”... “แล้วนี่มาคนเดียวเหรอ”“มีเพื่อนด้วยค่ะ รอที่โต๊ะแล้ว พี่ไวน์จองโต๊ะหรือยังคะ”“

Ep.6 พี่รหัสของแฟนเก่าตุ๊บ!!“เฮ้ย ไม่เห็นหรือไงว่าคนยืนอยู่ ”“ไม่เห็นคนว่ะ เห็นแต่หมา”คนที่โดนชนจนเกือบล้ม โดนคำพูดคำจาจากคนตรงหน้ายั่วยุ และแอลก็ทำสำเร็จ เพราะเขาไม่ได้อยากจบแค่นี้ผลั้ว!!“ไอ้แอล”ผลั้ว!! ผลั้ว! !ผลั้ว!! ผลั้ว!!สถานการณ์ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าชุลมุนวุ่นวาย พอร์ชไม่รอช้า แม้เพื่อนเขาจะเริ่มก่อนแต่เขาก็ไม่สนใจ เพื่อนผิดช่างมัน แต่นี่เพื่อนกู เขาจึงช่วยแอลตะลุมบอนอีกฝั่ง จนเพื่อนของฝ่ายตรงข้ามเข้ามาห้ามและเข้ามาเคลียร์“มีไรกันวะ ไอ้ธาม” เฟิร์สเพื่อนของธามมาจับแยกชายร่างหนาทั้งสองออกจากกัน“ไม่รู้แม่xx ไอ้นี่มันมาหาเรื่องกูก่อน”“ไอ้แอล” เพื่อนของธามเขารู้จักกลุ่มของแอลดี คนกลุ่มนี้ไม่ค่อยมีใครอยากยุ่งด้วยสักเท่าไหร่ เพราะบ้านรวยและค่อนข้างมีอิทธิพล แต่มีแค่คนหมู่น้อยที่จะรู้ว่าไม่ควรมีเรื่องด้วยจะดีที่สุด“เพื่อนมึงเหรอไอ้เฟิร์ส” ประโยคนี้พอร์ชเป็นคนถาม เพราะเพื่อนที่ร่วมนัวกันที่พื้นคงไม่มีอารมณ์อยากตอบอะไร“เพื่อนกูเอง อย่ามีเรื่องกันเลยว่ะ”“มึงจะพูดแบบนี้ได้ไงไอ้เฟิร์ส กูไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มก่อน”“เงียบปากก่อนไอ้ธาม”... “งั้นแยกย้ายนะไอ้พอร์ช”“อืม”แอลและพอร์ช

Ep.8 โดนกลั่นแกล้งฉันวิ่งต่อไม่ไหวจริงๆ เหนื่อยมากวิ่งไปได้แค่ 2 รอบเท่านั้นและฉันก็หยุดวิ่งเปลี่ยนเป็นเดินแทน อยู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงคนคุ้นเคย “น้องเน”“พี่ธาม สวัสดีค่ะ”“มาวิ่งทำไมครับพี่มองตั้งนานน้องเนวิ่งสองรอบแล้วใช่ไหม”“ค่ะ สองรอบแล้ว”“ทำไมโดนทำโทษล่ะครับ”“พอดีว่าเนมาเข้าร่วมกิจกรรมสายน่ะค่ะ” “ได้แจ้งเหตุผลรุ่นพี่ไหมครับ” “ยังไม่ทันได้แจ้งค่ะ มันเป็นเหตุสุดวิสัยจริงๆ”“งั้นบอกเหตุผลพี่มาก็ได้ครับ พี่อยากรู้ว่ามันสมเหตุสมผลมากพอที่จะโดนทำโทษหรือเปล่า”“เนไม่อยากมีปัญหา”“น้องเนไม่ดื้อนะครับ” ธามพูดเสียงหวานพร้อมเอามือโยกหัวทุยน้อยๆ ของโนเนราวกับหยอกล้อ“มันเป็นเรื่องแบบนั้นของผู้หญิงค่ะ” พี่ธามใจดีกับฉันมาก ฉันก็เลยกล้าบอกพี่เขาตามตรง“โอเคครับ พี่เข้าใจ”… “แล้วรุ่นพี่ได้ถามเราก่อนหรือเปล่าว่าทำไมถึงมาสาย”“ไม่ได้ถามค่ะ” “งั้นเดี๋ยวพี่จัดการให้”“จะมีปัญหาตามมาทีหลังหรือเปล่าคะ” “แค่บอกพี่ บอกพี่ได้ทุกเรื่อง พี่จะจัดการเองครับ”… “แต่พี่ว่าเราไปนั่งพักก่อนดีกว่านะ หน้าเราซีดมากแล้วนี่ต้องไปหาหมอไหมพี่จะได้พาไป”“ไม่เป็นไรค่ะ เนนั่งพักแป๊บนึงก็น่าจะดีขึ้น” “งั้นรอตรงนี้