บทที่ 7 คนของราม

“หวังว่ามึงจะลูกผู้ชายพอ...เดิมพันที่มึงวางเป็นของกูแล้วว่ะ ไอ้แดน ฮึ!”

สิ้นน้ำเสียงน่าเกรงขามราวกับผู้มีอำนาจเหนือกว่าก็กระตุกยิ้มเย้ยหยันชายตรงหน้าทันที คนหมดหนทางสู้หันไปมองแฟนสาวที่มองชายทั้งสองสลับกันไปมาด้วยความงุนงง

“มะ...หมายความว่าไงแดน?”

เสียงหวานสั่นเครือสะท้านไปถึงหัวใจ สมองของเธอขาวโพนเมื่อพอจะเดาออกว่าที่รามพูดออกมาเมื่อกี้หมายความว่าอย่างไร

ตุ๊บ!

แดนไม่ได้ตอบคำถามเป็นคำพูดแต่เขาตอบด้วยการกระทำ มือหนาดันร่างบางของแฟนสาว (ที่เคยรัก) อย่างแรง จนเธอเซไปกระทบกับร่างแกร่งของผู้ชนะการแข่งขันในวันนี้

รามที่มือไวกว่าสิ่งใดรีบประคองเธอไม่ให้ล้มลงไปกับพื้นก่อนจะตวัดสายตาเฉียบคมมองแดนอย่างเอาเรื่อง

“ไอ้ควาย! ผู้หญิงตัวแค่นี้มึงจะผลักแรงหาพ่อมึงรึไง!” รามแผดเสียงดังอย่างไม่พอใจ

“ก็มึงอยากได้ไม่ใช่หรอ นี่ไง เอาไปสะ”

แดนว่าแล้วหลบสายตาของหญิงสาว ถามว่ารู้สึกผิดบ้างไหม...คงตอบได้ทันทีเลยว่า ไม่! ที่เขาไม่กล้าสบตาเธอเป็นเพราะอับอายมากกว่า อายที่ต้องเสียทุกอย่างให้กับคนอย่างราม อายที่เธอต้องมาเห็นเขาในสภาพไอ้ขี้แพ้อย่างที่เธอเคยบอก

“เหอะ! มึงเห็นเงินสำคัญขนาดนั้นเลยหรอวะ?”

แดนที่เห็นไอรินิ่งไปเลยเป็นฝ่ายพูดขึ้น ก็ในเมื่อเธอไม่ด่าไม่ว่า เขาก็จะขยี้ให้เธอได้เห็นว่าไอ้แฟนสุดที่รักของเธอมันเห็นแก่ตัวมากแค่ไหน

“ใคร ๆ ก็เห็นแก่เงินกันทั้งนั้น”

“เลยยอมเอาแฟนที่คบกันมาหลายปีมาแลก?”

“...” แดนนิ่งไปครู่ใหญ่พลางเหลือบสายตามองไอริที่หลั่งน้ำตาออกเป็นสาย “ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้วว่ะ มีชีวิตคู่ไม่ได้สำคัญเท่ามีเงินหรอก”

น้ำเสียงไร้ซึ่งเยื่อใยนั้นเหมือนหอกแหลมคมนับพันเล่มพุ่งเข้าแทงหัวใจของหญิงสาว เธอไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าจะถูกผู้ชายที่เธอรักที่สุดจะผลักไสกันอย่างไร้ค่าขนาดนี้ เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีพลันหายไปในพริบตา โชคดีที่มีรามคอยประคองเธอไว้ไม่ให้ล้มลงกับพื้น

ไอริสูดลมหายใจเข้าสุดปอดหันไปมองร่างสูงที่คอยจับเธอไว้ไม่ห่าง ก่อนจะยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกลวก ๆ แล้วข่มตาลงราวกับพยายามกลับไปเป็นคนที่เข้มแข็งอีกครั้ง

เธอเดินก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว จับจ้องมองแฟนหนุ่มตัวเองด้วยความผิดหวัง ริมฝีปากเล็กสั่นระริกต้องการจะสบทคำด่าที่ติดอยู่ในใจแต่ก็ยากที่จะเอื้อนเอ่ยออกมา

“งั้นมึงก็บอกเลิกเธอเลย ตอนนี้ ตรงนี้และเดี๋ยวนี้”

เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลารามรีบรบเร้าให้ทั้งสองตัดขาดความสัมพันธ์กันทันที เพราะถ้าเลิกกันเร็วแค่ไหนนั่นก็หมายความว่าเธอเป็นของเขาเร็วขึ้นเท่านั้น

“ไอ เค้าขอโทษนะ แต่เราละ...”

“ไอ้ชาติหมา!! ชาติชั่ว! เกิดมาหนักแผ่นดินจริง ๆ นายทำกับฉันแบบนี้ได้ไงแดน!! ขนาดฝูงหมาจรจัดทั้งฝูงยังไม่เหี้ยเท่านายเลย!!”

ไอริไม่รอให้แดนพูดจบ เธอรวบรวมความกล้าสบทออกมาพร้อมกับสาวเท้าเข้าไปใกล้มากยิ่งขึ้น จนตอนนี้เธอและแดนยืนประชันหน้าสบตากันราวกับไม่มีใครยอมใคร

“ฉันเคยบอกแล้วว่าจะลงแข่งอะไรฉันไม่เคยห้าม แต่อย่าเอาฉันเข้าไปอยู่ในเกมของนาย นี่นายโง่หรือสมองฝ่อจนจำคำพูดของฉันไม่ได้ห้ะ!! ไม่รักกันฉันไม่ว่าแต่นายเอาหัวใจของฉันมาย้ำยีอย่างกับของที่มันไร้ค่า ทั้ง ๆ ที่...ฉันรักนายมาโดยตลอด!”

ไอริพ่นความรู้สึกที่อัดอั้นออกมาพร้อมหลั่งน้ำตาราวกับเขื่อนแตก มือเล็กยกขึ้นทุบหน้าอกตัวเองอย่างแรงทว่าเธอกลับไม่รับรู้ถึงความเจ็บเลยสักนิด เพราะตอนนี้ทั้งตัวและหัวใจของเธอมันด้านชาไปหมด

“ฉันผิดอะไรหรอ?...ฉันผิดตรงไหน นายบอกฉันมาสิแดน!! ทำไมถึงใจร้ายกับฉันได้ขนาดนี้อ่า~ ฮือออ”

ว่าแล้วเธอก็ปล่อยโฮออกมาราวกับจะขาดใจ มือเล็กยกขึ้นปิดใบหน้าตัวเองก่อนจะล้มตัวลงนั่งยอง ๆ อย่างคนหมดเรี่ยวแรง

“ฉ...ฉันไม่เคยรักเธอเลยไอ” สุ้มเสียงทุ้มเปล่งออกมาอย่างแผ่วเบาก้มลงมองหญิงสาวที่นั่งร้องไห้อยู่ตรงหน้า “ฉันแค่รู้สึกดีไม่ได้รู้สึกรัก เธอ...ไม่ได้ตรงสเปคฉันเลย”

“เหอะ!”

ชายหนุ่มที่ยืนกอดอกฟังอยู่นานเค้นหัวเราะออกมาพร้อมดุนลิ้นกระพุ้งแก้มอย่างข่มอารมณ์ แดนได้ยินอย่างนั้นจึงละสายตาจากร่างบางขึ้นมองรามเล็กน้อย

“ไอ้นรกส่งมาเกิดเอ้ย!!” แต่ก่อนที่แดนจะได้พูดต่อ ร่างบางก็หยัดกายขึ้นยืนแล้วตะโกนเสียงราวกับต้องการปลดปล่อยความรู้สึกเจ็บแค้นในใจ “กล้าพูดออกมาได้ไงว่ากูไม่ตรงสเปค! มึงก็ไม่ได้ตรงสเปคกูเลย ไม่มีส่วนไหนที่น่าหลงใหลเลยสักนิด!! หน้าเหี้ยไม่พอสันดานเหี้ยอีก!! เลิกงั้นหรอ? ...มึงไม่ต้องพูดออกมาหรอก กูเลิกแน่!! แม่งไม่เอาคนสันดานเดรัจฉานแบบมึงมาทำผัวหรอก! หรรมก็ดำ เล็กก็เล็ก เห็นทีไรกูจะอ้วกกกก!!”

ราวกับคนฟิวส์ขาดควบคุมตัวเองไม่ได้ จนสบทคำหยาบออกมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทำเอาชายหนุ่มทั้งสองคนนิ่งอึ้งมองเธอตาค้างอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง แม้แต่แดนที่รู้จักกับเธอมานานยังต้องอ้าปากค้างเถียงแทบไม่ออก เพราะไอริที่เขารู้จักคือผู้หญิงเรียบร้อย พูดน้อยยิ้มเก่ง คำหยาบจะหลุดออกจากปากเธอน้อยมาก ๆ แต่ในวันนี้...เธอทำให้เขาได้เห็นว่า ไอริยังมีอีกหลายมุมที่แดนไม่เคยรู้จัก

ที่แน่ ๆ ก็คงเป็นมุมนี้แหละ เขาไม่เคยรู้ว่าเธอจะด่าคนอื่นเก่งแบบนี้

“พรื้ดด จู๋มึงดำหรอวะ?”

รามที่ยืนอึ้งครู่ใหญ่หลุดขำออกมาก่อนจะหันไปถามแดนที่ยังยืนนิ่งไม่ไหวติง

“ดำพ่อง!!” แดนหันไปเอ็ดรามอย่างไม่พอใจก่อนจะตวัดสายตาหันมามองไอริอย่างเอาเรื่อง “เธอแม่งก็ไม่ได้ดีไปกว่าฉันหรอกเว้ย เฉิ่มก็เฉิ่ม ป้าแถวบ้านฉันยังเด็ดกว่าเธอเลยไอ!! เธอเห็นของฉันแล้วจะอ้วก ฉันก็เห็นของเธอแล้วไม่มีอารมณ์เหมือนกัน!! ไม่รู้ว่าจะแต่งตัวมิดชิดไปถึงไหน ขนาดแม่ชียังไม่มิดชิดเท่าเธอเลย!!”

แดนสบทเสียงดังแล้วมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า อย่างชุดที่เธอแต่งมาในวันนี้ก็โคตรจะขัดหูขัดตาแดนสุด ๆ แตกต่างกับรามที่กลับมองว่าการแต่งตัวของเธอดูน่ารักมีสไตล์สุด ๆ

“สรุปเธอเลิกกับฉันนะ!! ไม่ต้องมาง้อฉันด้วย!”

แดนชี้นิ้วอย่างเป็นประกาศิตก่อนจะถอยตัวออกห่างทำท่าจะเดินออกจากห้อง ทว่าฝีเท้ากลับต้องชะงักลงเมื่อเสียงห้าวของรามดังขึ้นห้ามไว้

“เดี๋ยว!!” รามเดินผ่านร่างบางที่ยืนนิ่งหลั่งน้ำตามาหาแดนพร้อมปากกาและเอกสารในมือ “ใบลาออกจากสนาม...มึงเซ็นสะ แล้วก็ไสหัวไปให้พ้นหูพ้นตากูสะ!”

“เหอะ!”

แดนเค้นหัวเราะเบา ๆ มือหนากำถุงเงินที่ได้รับจากรามไว้แน่นราวกับกลัวจะถูกแย่งไป เขารีบคว้าใบลาออกและปากกาจากมือรามมาเซ็นทันทีอย่างไม่คิดเสียดาย

ถึงจะต้องลาออกจากสนามอย่างน้อยกูก็ได้เงินมาแหละว่ะ

“อย่าให้กูเห็นว่ามึงเอายัยนั่นมาคืนกู” แดนว่าพร้อมพยักพเยิดหน้าใส่ไอริ

“ไม่มีทาง...อย่าให้กูเห็นว่ามึงตามรังควานคนของกู เห็นเมื่อไหร่มึงได้ตายคาตีนกูแน่”

ในเมื่อแดนปล่อยเธอให้รามแล้ว ก็ไม่มีสิทธิ์จะเข้ามายุ่งวุ่นวายกับเธออีก ปล่อยวันนี้...วันหน้าก็อย่าเสียดายก็แล้วกัน