Chapter 01: Marry Me Instead?

“Bro, ngayon na yung civil wedding nina Jace at Tanya, ’di ba? Seryoso ba si Jace na ini-snob niya si Tanya ngayon? Hindi ba siya natatakot na magwala yun?”

  

“As if naman may magagawa si Tanya! Kilala naman natin ’yan—sobrang patay na patay kay Jace. Kahit iwanan siya niyan para samahan si Nicole ngayon, nananahimik lang ’yan. She’s like a clingy plaster, remember? Walang pride.”

“True! Barya lang si Tanya kumpara kay Nicole. Bata pa lang si Jace, si Nicole na talaga ang priority niyan…”

Nasa tapat ng p***o ng VIP room ng hotel si Tanya, hawak ang cellphone na kanina pa walang paramdam mula sa lalaking pakakasalan niya sana ngayong araw. Rinig na rinig niya ang tawanan ng mga itinuturing niyang kaibigan sa loob.

Si Nicole. Ang nominal sister ni Jace. Ang babaeng walang ibang ginawa kundi umepal sa relasyon nila.

Pakiramdam ni Tanya, nag-yelo ang dugo sa mga ugat niya. Napapikit siya sa tindi ng sakit. Ito ang lalaking minahal niya ng limang taon. Ito ang lalaking binuwisan niya ng oras at pagkatao—ganito lang pala kababaw?

Nanginig ang mga kamao niya. Bumaon ang mga kuko niya sa sariling palad hanggang sa mag-marka ang sakit. Pero wala ang pisikal na sakit na ’to sa matinding betrayal na dumudurog sa dibdib niya ngayon.

Deep breath.

Tanya pushed the door open. 

Tumahimik ang buong silid. Nabitin sa ere ang mga baso ng alak.

“T-Tanya…” sabay-sabay na bulong ng barkada, halatang nataranta.

Nakadirekta ang lahat ng mata sa babaeng nakatayo sa may pintuan. Tanya looked stunningly beautiful. She was fair-skinned, long-legged, and wearing a pastel pink dress that perfectly hugged her waist. Her hair was styled in a gentle Korean half-updo. She looked like a goddess, but right now, her eyes were dead and freezing cold.

Dahan-dahan niyang nilingon sina Jace at Nicole na magkatabi sa sofa. A sarcastic smile crept onto her lips.

“Jace. Kaya pala wala kang oras magpakasal sa akin ngayon… kasi busy ka pala dito?”

Bakas ang matinding gulat sa guwapong mukha ni Jace. Agad siyang tumayo at lumapit kay Tanya, sinusubukan hawakan ang braso nito. “Tanya, let’s not make a scene. Pwede naman tayong mag-sign ng marriage papers any day. Bihira lang umuwi si Nicole mula sa ibang bansa. Bilang kuya niya, obligasyon kong salubungin siya.”

Tanya let out a bitter laugh. “Obligasyon? Jace, wedding anniversary sana natin ang araw na ‘to. Isang beses lang ‘to sa isang taon. Sabi mo, extraordinary ‘to para sa ating dalawa. Tapos sasabihin mo ngayon, any day? Don’t you get it? Kung hindi natin itutuloy ‘to ngayon, sa isang taon pa ulit ang susunod na slot!”

Ito ang pinagkasunduan nila. Ang gawing wedding day ang mismong love anniversary nila para may double meaning. Pero malinaw na. Jace didn't want to marry her. The only person he ever wanted to protect was Nicole. His ultimate childhood sweetheart.

Nahalata yata ni Jace ang kakaibang aura ni Tanya kaya pilit niya itong hinila palapit. “Huwag ka nang mag-eskandalo dito. Uwi na tayo, I’ll explain everything to you, okay?”

Tanya violently slapped his hand away. “Don’t touch me.”

Sa gilid, biglang sumingit si Nicole. Yumuko ito, nagsimulang manginig ang balikat at nag mukhang kawawa. “Tanya, I’m so, so sorry… Kasalanan ko. Hindi ko talaga alam na ngayon ang araw ng kasal niyo ni Kuya Jace. I’m really sorry.”

Sanay na si Tanya sa linyahang yan. Hindi niya ito pinansin.

Lalong umiyak si Nicole, tumitingala habang basang-basa ng luha ang mga mata, looking so fragile and weak. “Tanya, please forgive me… I genuinely want you and Second Brother to be happy. I wish you both the best.”

“Wish us the best?” Tanya mocked openly, her voice dripping with pure disgust. “Can you please stop acting? Kung totoong masaya ka para sa amin, hindi ka babalik dito at eepal sa mismong araw ng kasal ko!”

“Tanya! Sobra ka na! Ang harsh mong magsalita!” biglang singhal ni Jace, ang mukha ay nagdilim sa galit.

“Bakit, Jace? Nasaktan ko ba ang precious little sister mo kaya ka nagkaganyan?” Ang titig ni Tanya kay Jace ay parang tumitingin na lang sa isang estranghero.

Napakuyom ng bagang si Jace, hinila ang boses pababa para magbanta. “Tanya, know your place! Huwag kang kung ano-anong kalokohan ang sinasabi mo rito!”

Tingnan mo nga naman. Kung paano protektahan ang lintik na kapatid.

“Kung may lakas ng loob kayong gawin ’to sa likod ko, bakit takot kayong mapag-usapan?” matapang na sagot ni Tanya.

Namula ang mga mata ni Nicole, parang sugatang tuta. “Tanya, walang malisya ang relasyon namin ni Kuya Jace. Bakit ba palagi mo na lang akong pinagbibintangan gaya ng dati? Kung alam ko lang na pag-aawayan niyo na naman ang pag-uwi ko, sana hindi na lang ako bumalik…” Nagsimula na siyang humikbi.

Dahil dito, ang mga kaibigan ni Jace ay nagsimula nang mag-react at kampihan si Nicole.

“Tanya, ang toxic mo naman. Magkapatid sila, pati ba naman ’yan pinagseselosan mo?”

“Oo nga. Three years ago, lumayas si Nicole papuntang abroad para lang hindi ka mag-inarte, kasi hindi mo siya matolerate. Ngayon ba naman, gagamitin mo ulit yung lumang script mo?”

“Magdahan-dahan ka, Tanya. Baka sa huli, iwanan ka na talaga ni Jace!”

Pinanood lang sila ni Tanya. She remained extremely composed, cold as ice.

Dati, dahil mahal niya si Jace, tinitiis niya ang mga toxic na kaibigan nito. Kahit gawin siyang katatawanan o kahit patago siyang bastusin ng mga ito, nagbubulag-bulagan siya. Pero ngayon? Putangina, tama na.

Ang titig ni Tanya ay naging kasing talim ng kutsilyo. “Kapatid? Ang kapatid ba, laging nakabitin sa leeg ng lalaki araw-araw? At ngayon, siya pa ang mukhang tama?”

Nilingon niya ang buong barkada. “Kayo, may mga sira ba ang utak niyo, o sadyang mahilig lang kayong manood ng palabas tungkol sa incest at bawal na pag-ibig? Kung gusto niyo, pwede akong umalis sa eksena ngayon para ma-enjoy niyo ang bawal na pag-ibig nilang dalawa!”

Lahat ay natigilan. Napasinghap ang ilan.

Walang nag-akala na si Tanya—ang laging mahinhin, sunod-sunuran, at mabait sa harap ni Jace—ay makakapagsalita ng ganoon katatalas na salita.

“Tanya… bakit mo ako ginaganito?” Umiyak na nang tuluyan si Nicole, pulang-pula ang mga mata sa kunwaring sakit. “Kung ayaw mo sa akin, fine! Pero si Kuya Jace, sobrang mahal ka niya at ang dami niyang sakripisyo para sa ’yo—bakit hindi ka pa rin makuntento?!”

Napasimangot nang malalim si Tanya.

Maaaring tanga ang ibang tao sa silid na ’to, pero alam niya kung gaano kagaling umakto si Nicole. Sampung taon silang magkakilala ni Jace, at limang taon silang magkarelasyon.

First year ng relasyon nila, eksaktong birthday ni Tanya, tumawag si Nicole kay Jace at sinabing naaksidente raw ito sa kotse, kaya iniwan siya ni Jace sa restaurant.

Second year noong Valentine’s Day, nag-drama si Nicole na brokenhearted daw ito at gustong magpakamatay, kaya iniwan na naman siya ni Jace.

Third time, fourth time… laging may dahilan si Nicole. At bawat beses na ’yun, laging si Tanya ang iniiwan ni Jace sa ere.

Hanggang sa noong three years ago, biglang lumipad si Nicole papuntang ibang bansa. Ang paniwala ni Jace at ng mga kaibigan nito, si Tanya ang nagtaboy sa kaniya.

Tanya’s cold gaze was full of pure sarcasm as she locked eyes with Nicole. “Ang normal na relasyon ng magkapatid, hindi sinisira ang kasal ng sarili nilang kuya. Ang totoo niyan, ang isa sa inyo ay walang hiya, at ang isa naman ay malanding p****k. Tapos ngayon, ako pa ang obligadong maging malawak ang intindihin? On what grounds? Akala niyo ba wala akong pride?”

Pati ang mukha ni Nicole ay nagpalit-kulay sa matinding kahihiyan. Dahil wala nang maipangatwiran, umiyak na lang ito nang umiyak na parang teleserye.

Hindi na nakatiis si Jace. Galit na galit na hinarap niya si Tanya at sumigaw, “Tanya, enough! Sobra ka na! Hindi mo ba nakikita kung gaano ka ka-ridiculous ngayon?!”

“Kasal lang ’to! Kung hindi tayo matutuloy ngayon, pwede naman sa birthday mo na lang! What’s the big deal?! Bakit hindi ka ba pwedeng maging mas maintindihin at mapagbigay kahit minsan lang?!”

Sa puntong ’to, ang puso ni Tanya ay kalmado na gaya ng payapang tubig. Wala nang galit. Wala nang sakit. Ubos na.

“Jace, let’s break up.”

Lahat ay napasinghap. Ang buong kuwarto ay nabalot ng mabigat na katahimikan.

Jace froze for a few seconds, his face darkening with rage. “Break up na naman? Three years ago, nakipag-break ka na rin sa akin. Natakot si Nicole na magkahiwalay tayo kaya siya umalis ng bansa! Ngayon ba naman, uulitin mo na naman ’to para lang palayasin siya?! Tanya, bakit ang evil at ang schemer mo?! Pumayag na nga akong pakasalan ka, tapos hindi mo pa rin matanggap si Nicole?! Gusto mo ba talaga siyang mamatay sa konsensya?! Sinasabi ko sa ’yo, kung ipagpatuloy mo ang pagiging masamang tao mo, hindi kita pakakasalan!”

Sa likod ni Jace, palihim na ngumiti nang tagumpay si Nicole habang nakayuko.

Nang marinig ang banta ni Jace, natawa si Tanya. Isang napakagandang ngiti na parang namumukadkad na rosas sa gitna ng bagyo. “Sige. Huwag na nating ituloy ang kasal. Kasi tapos na tayo.”

Tanya turned her back and started to walk away.

Jace roared behind her, desperate and furious, “Tanya! I’m warning you! Kapag humakbang ka palabas ng pintong ’yan nang hindi humihingi ng tawad kay Nicole, hinding-hindi na kita mapapatawad!”

Ang mga kaibigan ni Jace ay lihim na nagpupustahan. Sigurado silang babalik si Tanya at iiyak para magmakaawa. After all, alam ng lahat kung gaano niya kamahal si Jace.

At tama nga sila, tumigil si Tanya sa paglakad.

Lumingon siya, tiningnan sila isa-isa, at dahan-dahang itinaas ang kanyang kanang kamay na parang nanunumpa.

“Dahil nandito naman kayong lahat, makinig kayo nang mabuti. Ako, si Tanya, ay nanunumpa ngayon: Simula sa araw na ’to, hiwalay na kami ni Jace. At hinding-hindi na mangyayari ang kasal na ’to kahit kailan. Kung babawiin ko ang sumpang ito, mamatay man ako nang walang anak sa buhay na’’to at magkaroon ng pinakamasamang katapusan!”

Hindi na alam ni Tanya kung paano siya nakasakay ng Grab car. Awtomatiko ang mga kamay niya habang ginagawa ang isang bagay—binalandra at ni-block niya ang lahat ng contact number, social media accounts, at koneksyon kay Jace.

Hanggang sa biglang tumunog ang telepono niya, dahilan para magising siya mula sa kawalan.

Tiningnan niya ang screen. Isang numero na hindi rehistrado pero napaka pamilyar sa alaala niya ang tumatawag. Sa sandaling iyon, tila tumigil ang tibok ng puso niya.

Sinagot niya ang tawag.

Mula sa kabilang linya, isang baritonong boses ng lalaki—napakalalim, napaka-sexy, at nakakapang-akit—ang narinig niya:

“Kung gusto mo ring lang namang magpakasal… bakit hindi mo ako subukan?”