Episode 02

​“Mrs. Aguana?” sambit nung lalaki nang makitang iniluwal si Charlotte sa main lobby door. May mga PR team pa ngang nakasunod sa babae kasama ang ilang reporters at fans.

​She was still surrounded by people, kaya hindi kaagad siya narinig nung lalaki ng tinawag niya ang pangalan ni Charlotte. Na abala ngayon sa pagpapakuha ng pictures sa fans at pagsagot sa ilang random questions mula sa mga reporters.

​“Idol! Pa-picture naman po!” hirit pa nung isang lalaking may camera na naka-tripod habang nagpumilit na makisiksik sa mga taong malapit kay Charlotte.

​Buti na lang at narinig ni Charlotte ang sigaw nung lalaki dahil kung hindi, hindi niya makikita ang assistant ni Paul na walang magawa kundi makipagsiksikan para makalapit sa kanya.

​Tumango lang ang assistant nang sumenyas si Charlotte ng paumanhin dahil baka hindi kaagad sila makaalis sa gitna ng ginagawa nitong fan service. Kaagad namang tumango ang lalaki bilang pag-unawa. Giving her the time to finish and wrapped things up, para narin madali siyang matapos.

​“Thank you, guys!” nag-wave si Charlotte saka nanghingi ng tulong sa PR team na padaanin siya. “I have to go! Love you all! Bye-bye!” dugtong pa niya nang sa wakas ay makadaan na siya palapit kay Kit.

​Kaagad namang lumapit sa kanya si Kit at binati ang babae.

​“Good evening po, Ma'am Charlotte,” anito saka siya iginaya patungo sa itim na sasakyan.

​Charlotte smiled at him saka naglakad patungo roon. Kit opened the passenger seat door at hinayaang makapasok si Charlotte. But before Charlotte went in, nilingon niya si Kit saka nanghingi ng sorry sa abalang nagawa nito.

​“I'm sorry, Kit, huh? Siguro napaghintay kita nang matagal,” Charlotte apologized for the inconvenience. Hindi kasi niya inaasahang maraming mag-aabang sa paglabas niya. Well, life of a famous artist, ika nga niya sa sarili.

​Umiling-iling si Kit, at siya pa ang nahiya sa paghingi ng paumanhin ng babae. “Naku! 'Wag po kayong manghingi ng sorry, Ma'am. Gawain ko pong hintayin kayo at panatilihing ligtas habang wala si Sir Paul sa tabi niyo,” sabay ngiti nito. Giving her the assurance na wala lang iyon para sa kanya.

Charlotte,didn't hold herself but admire this man for understanding her situations.

​Paul really has good men working with him, isip ni Charlotte. And I'm grateful to hear that. Sana tumagal sa amin mag-work itong si Kit dahil gusto ko siya bilang assistant ni Paul. 'Yung isa kasi namin dati, it was a lot of stress ang ibinigay kay Paul. Nasisiyahan akong nakahanap na rin kami ng deserving.

​“But again, thank you for waiting,” nagpapasalamat na sabi ni Charlotte saka ipinasok ang katawan sa loob.

​Kit closed the door at naglakad patungo sa driver's seat. Hindi pa man tuluyang nakakasuot ng seatbelt si Kit ay tinanong na siya ni Charlotte patungkol kay Paul at kung nasaan ito.

​“Where's Paul?”

​Parang may kung anong bumikig sa lalamunan ni Kit nang marinig ang tanong na iyon. He remembered what Paul had told him, kaya ayaw niyang tingnan sa mata si Charlotte habang sumasagot. Instead, he put on his seatbelt saka sinagot ang babae.

​“May business meeting po, Ma'am. Kaya ako ang pinasundo niya sa inyo. Saka pinapasabi niya rin pong baka late na siya makauwi,” paliwanag nito bago pinaandar ang kotse at nag-drive.

​That answered Charlotte's question on her mind's simula pa kanina.

​Kaya pala hindi siya sumasagot sa text at tawag ko. Siguro busy na naman ito ngayon sa company niya. What a hardworking husband. Kamakailan lang ay hindi rin ito umuwi dahil may out-of-town trip. I'm starting to worry kung nakakain at nakakapagpahinga pa ba siya sa tamang oras.

​Iyon ang nasa isip ni Charlotte habang inaaliw ang sarili sa pagtingin sa labas ng bintana. It was already past 8 PM pero sobrang buhay na buhay pa rin ang lungsod. The traffic, the food stalls, and the malls na nadaanan nila ay napakarami pa ring tao. Even the ordinary scenes sa mga kalye ay naaliw siyang tingnan—hanggang sa may isang taong lubos na kumuha ng atensyon niya.

​An old man beggar, begging and asking for help sa mga napapadaan sa kanya. Kawawa itong tingnan at halatang gutom na gutom habang lumalapit sa mga tao. Charlotte's chest tightened nang walang gustong tumulong o pumansin sa lolo.

​“Kit, stop,” kaagad na sabi ni Charlotte nang aktong aabante na si Kit dahil nag-green light na ang traffic sign.

​Kit was curious kung bakit siya pinahinto mag-drive. Charlotte took some money out of her pouch at akmang bubuksan ang pintuan nang mapansing nakalock ito.

​“Kit? Open the door, please,” utos ni Charlotte.

​Kaso hindi tinugon ni Kit ang utos nito. Instead, he asked for the money Charlotte was holding.

​“Ako na po, Ma'am, ang magbibigay. Delikado po sa inyo ang lumabas sa ganitong oras, lalo na't baka may makakita o makakilala sa inyo.” Charlotte almost wanted to slap herself when the realization hit her. For her impulsive act's.

​Ugh, Charlotte! You're not thinking, are you? Muntik mo na naman ipahamak ang sarili mo, sermon nito sa sarili nang mapagtanto ang sinabi ni Kit.

​She handed over the money saka nagpasalamat, “Please... thank you!”

​Tumango lang ang lalaki saka binaklas ang seatbelt at lumabas ng kotse, habang si Charlotte naman ay nakasunod lang ang tingin sa kanya.

​Nasaan kaya ang pamilya ni Lolo? How about his sons or daughters? If meron man... hindi mapigilan ni Charlotte ang magkomento dahil sobrang nakakaawa ang matanda, lalo na nang makitang halos maiyak ito nang maibigay na ni Kit ang perang pinaabot niya.

​It's just a small amount, Lolo. But I hope it helps feed your hungry stomach, she thought to herself.

​Nang pabalik na si Kit sa sasakyan ay wala sa sariling isinandal ni Charlotte ang ulo sa backrest at hinayaan ang sariling makapagpahinga habang nasa biyahe. Out of exhaustion mula sa dami ng ganap niya ngayong araw, hindi niya namalayang nakatulog na pala siya.

​At iyon ang dahilan kung bakit nanaginip na naman siya tungkol sa taong iyon.

~

​CHARLOTTE

​I saw a familiar back in front of me. He was standing just a meter away from my distance, silent, as if he was staring at something far away. He was wearing a white shirt paired with jeans.

​Wala sa sariling naluha ako nang mapansin ang suot niyang damit.

​“T... Tristan?!” I felt my tears roll down from my cheeks, letting myself run toward him. I was crying hard nang bigla ko siyang niyakap nang napakahigpit.

​“Baby... where have you been? Hm? Bakit hindi ka man lang nagpaalam nang maayos sa akin?” I whispered.

​I knew to myself that this wasn't real, pero kahit sa panaginip lang, gustong-gusto ko siyang mayakap at makita. I had a lot of rants and questions to ask him, kaya kahit sa panaginip man lang ay sana masagot niya ang mga iyon.

​Lalong dodoble ang sakit sa dibdib ko nang maramdaman kong gumalaw siya. He broke away from my hug and faced me. With that familiar, soothing voice, he spoke to me.

​“Hey... who's making my baby cry, hm?”

​Damn. He's the same Tristan I knew. Malambing, sweet, and caring. So how the fuck can I move on if even in my dreams, he's the same man I loved all my life?!

​I lifted my head, at sunod-sunod ang luhang lumabas sa mga mata ko. I met his beautiful hazelnut eyes na malambing at nasasaktan para sa akin. I forced myself not to cry and smiled saka hinawakan ang mukha niya. Damn! If this is what my dreams will always be... sana huwag na lang akong magising.

But the reality hit me, back light a flash of voltning lights when I remembered Paul suddenly. I tried letting go, of Tristan face like letting go of myself.

​Pero hindi pwede... Charlotte, I said myself. You're married to his older brother already. You can't let yourself get stuck in the past dahil may taong masasaktan.

I forced a smile, saka malambing at boung pagmamahal na nagsalita.

​“I love you, Tristan...” malambing kong sabi habang halos hindi ko mapigilan ang lalong pagpapatong ng sikip sa dibdib ko. I know this is God's way of comforting me, and I'm beyond blessed and thankful for this. “And you will always remain my greatest love. You will always be in my heart, baby...”

​Maybe it's time for me to let go of him. Baka nga... oras na para patahimikin ko ang kaluluwa ni Tristan. He needs peace, and I'm fucking selfish for not letting him go.

~

​The life monitor suddenly started beeping at a rapid speed nang biglang tumaas ang BP ng pasyente.

​The old man beside him and the woman who dared not move an inch from staring at her unconscious son suddenly panicked when the alarm echoed through the room.

​“Honey! Tumawag ka ng doktor! Bilis!” natatarantang sigaw ng ginang habang kinakabahan sa nangyayari. Her son's body started having rapid pulses, kaya dodoble ang pagkataranta nila.

​Kaagad namang nagmamadaling tumawag ng doktor ang asawa habang ang ginang ay naiwang gustong-gusto nang maiyak, hindi malaman kung anong dapat gawin. Hinawakan nito ang nilalamig na palad ng lalaki saka nagmakaawa.

​“Please, son! Don't leave us, don't leave your Dad, hm? We still need you! Matagal ka naming hinanap... please, huwag kang basta susuko, please...” parang dinadasalan niya ang anak habang nakadikit ang noo sa likod ng palad nito.

​Nanginginig, natatakot, at nangangamba na baka iwanan sila ng anak. But that pain and fear doubled when the woman froze in sheer disbelief upon hearing a voice call out to her.

​“Hey, Mom... why are you crying, hm?” it was a soft and  fragile when the woman heard him spoken.

​Halos mahimatay sa gulat ang ginang nang makitang gising ang lalaki at parang milagrong hindi man lang ito nanghihinang nagising. Instead, he was smiling widely, though worried and an unexplainable pain could be seen in his eyes.

​Napasinghap at napahawk sa bibig ang ginang saka sumigaw.

​“Carlos!” sigaw nito na kaagad nagpataranta at nagpapapasok sa ama sa loob ng silid.

​At katulad ng ina, halos walang masabi ang ama at nanatiling tulala sa biglaang pagkagising ng anak.

Nang makakalma na ang sarili ang ginang ay kaagad din itong tumakbo at yinakap ang anak. At lumuha sa saya.

​“Tristan! My baby, thank you! Thank you for coming back to us and to your daddy!” naiiyak na sabi ng ginang habang niyayakap ang anak.

​Habang napahawak lang sa balikat nito ang ama, mangiyak-ngiyak ding nakatingin sa kanila ng Mommy niya.

​“Thanks for coming back, son. We love you,” halos pabulong nitong sabi.

​Gusto pa sanang magtanong ng ina kung saan siya nanggaling at kung anong nangyari nang maunahan siyang magsalita ni Tristan. And that simple question left his parents completely speechless and silent for an unknown reason.

​“Mom...” puno ng pangungulila at sabik ang boses nitong nagsalita. “Where's my wife, Charlotte? I miss her so much. I want to see her.”

​He's back for good... but his memories aren't. The most painful thing that happened to him was the very reason why he only remembered the good memories and not the bad ones he'd been through.

And now, Charlotte will be facing the greatest dilemma in her life—where she will have to choose who among the two she's going to stand beside if Tristan wants her back by his side again.

​Maybe that's what they say... two is better than one. But in a heart that can only belong to a single man, having two will only break everything apart.