Episode 04

​“Hello!” pagbati ni Charlotte sa grupo ng mga kasambahay nang sila lang ang sumalubong sa kanya sa lobby. Lahat sila ay tila busy at abala sa paroo't parito, animo'y may pinaghahandaang malaking bagay sa loob ng mansyon.

​Anong mayron? tanong niya sa sarili. Pero hindi na lang niya masyadong pinansin iyon dahil baka may pinaghahandaan lang na mga bisita ang kanyang in-laws—knowing na talagang lapitin naman talaga ang mga ito ng tao dahil sa karangyaan ng buhay. Kaya parang hindi narin ito bago sa paningin ni Charlotte.

Pumasok nalang ng mansion si Charlotte expecting of some welcome greetings or parang pa surprise hug from her husband. But instead she was greeted with maids busy buzzing around. Walang Mommy Cory, na laging binabati at kinakamusta siya pag uuwi. Walang Daddy Miguel na lagi niyang nadadatnan may tasa sa kamay tapos abala sa dyaryo. At walang Paul na hahalik halikan siya tuwing uuwi kasi na miss s'ya nito.

​“Sila Mommy Cory po? At Daddy Miguel?” kaagad na tanong ni Charlotte sa isang maid na may bitbit pa ngang bagong bedsheet. Syempre, kailangan niya naring magtanong kung bakit nag iisa lang siya sa loob ng bahay. Kasi napa imposible naman kasi talagang mangyari iyon. Dahil ngayon lang ito nangyari sa boung buhay niyang paninirahan rito.

​Tumigil ang babae at hinarap si Charlotte saka sinagot ang tanong nito nang buong galang.

​“Magandang araw po, Ma'am Charlotte!” pagbati nito saka yumuko para magbigay-galang. “Ahhh... ehhh...”nauutal pa, itong magsalita,“si Madam Cory po at Sir Miguel, wala po rito ngayon. May pinuntahan lang po, Ma'am Charlotte.” tipid at napakasimple. Ni hindi manlang siya nito sinabihan kung saan nag punta.

​Her brows furrowed dahil napansing pa nga niya'ng  tila nahihirapan itong magpaliwanag sa kanya.“Wala bang sinabi sa'yo kung saan ang punta nila?”

Umiling lang iyong babae. Saka parang halos mailang pa, itong makipag usap sa kanya. Her eyes landed to the bedsheets the maids was holding.

She thought maybe it was because of the heavy bedsheet she was carrying, kaya pinaalis na lang niya kaagad ang babae.

​Little did she know, nang makalayo ang maid sa kanya ay saka lang ito sinita ng head maid at tinanong kung ano ang mga sinabi nito kay Charlotte.

​“Tin?” sambit nung babaeng may edad na, nakatayo sa may paanan ng hagdan habang hinihintay ang dalagang lumapit sa kanya.

​Narinig naman siya kaagad ng dalaga at kaagad naman itong lumapit sa ginang.

​“What did you tell Charlotte?” wala na nitong patumpik-tumpik na sabi,“Have you said something we should not—”

​Hindi na siya  pinatapos ng dalaga magsalita  ang ginang at kaagad na natatarantang sumagot, “W... wala po! Wala po akong nabanggit patungkol kay Sir Tristan!” Yumuko pa ito dahil ayaw nitong matanggal sa trabaho lalo't wala naman siyang ginagawang mali.

Kaagad din namang napansin ng ginang na hindi ito nagsisinungaling at nagsasabi ng totoo kaya pinalagpas na niya ang dalaga.

​“Oh, siya... sige na. I-akyat mo na 'yan at nandodoon na si Sir Tristan sa taas,” utos ng mayordoma sa kanya, na kaagad naman nitong sinunod.

~

Sila mommy at daddy wala rito...pati ba naman si Paul hindi ko, mahalagihap? At nasaan naman kaya siya ngayon?

​“Ate Gina? Si Paul? Hindi po ba siya umuwi rito?” takang tanong ni Charlotte sa isang kasambahay nang mapansing hindi man lang nagamit ang kwarto nila sa taas nang puntahan niya iyon. Even his clothes were fixed at walang nabawas rito, kaya nagtataka siya kung bakit hindi pa rin umuuwi ang asawa hanggang ngayon.

​“Ma'am, si Sir Paul po? Ang pagkakaalam ko po kasi, may business trip siya out of the country yata?” parang nag-iisip ang babae kung tama ang narinig niya, na ikinakunot naman ng noo ni Charlotte.

​How come he didn't tell me about it?

​“Bakit? Saang country naman daw?” Charlotte was almost frustrated. Bakit siya lang ang natirang umuwi sa bahay? Her in-laws were nowhere to be found, tapos si Paul ay nag-out of the country nang hindi man lang siya sinasabihan. Plano pa naman sana niyang i-surprise ang lalaki pag-uwi nito.

Nagkasabay sabay pa, talaga ang tatlo na wala rito sa bahay! Nakaka tampo!

​She had planned on cooking dinner for the four of them, kaso parang ang ending, she would be left all alone in this big mansion. Sino na lang ang mapagsasabihan niya patungkol sa one-month leave niya? 'Yung mga katulong?! As if naman may care sila kung may ganun siyang kahabang leave.

“Ma'am Charlotte? Kumain na po ba kayo? Gusto niyo po bang ipaghanda ko kayo ng dinner?” alok ni Gina nang mapansing parang nanghihina at walang kagana-gana ang dalaga habang nakatingin sa malayo.

Kaagad namang nagbawi ng tingin si Charlotte at walang ganang sinagot ang tagapagsilbi.

“Wag na. Busog pa, naman ako, siguro magpapahinga nalang muna ako,” pagsisinungaling nito.

​Nagtatampong umakyat na lang ng hagdan si Charlotte para magtungo sa kwarto nila at ipagpahinga na lang ang katawan, dahil baka nga pagod lang din siya mula sa biyahe kanina. And maybe she would get better results kung makakaidlip man lang siya kahit kaunti.

​“You're coming back to your old self again, Paul,” hindi mapigilan ang tampo sa boses ni Charlotte nang isambit niya iyon sa sarili.

​She walked upstairs, planning to head back to their room... only to be greeted by a bunch of housemaids. Nagulat pa nga siya nang makita kung paano ang mga itong naglalabas-masok sa kwartong pamilyar na pamilyar sa kanya.

​Anong ginagawa nila sa room ni Tristan? Halos kabahan siya sa isipang baka may nagmamay-ari na ngayon sa kwarto nito.

​“Who's staying there?” Hindi nito mapigilan ang sariling mapatanong habang kumakalabog ang dibdib nang mapansing tila natememe ang mga ito. Parang naghihintayan silang lahat kung sino ang sasagot o magsalita.

Damn it! Ano ba itong naiisip ko? Napaka imposible naman niyan Charlotte! Sermon nito sa sarili ng si Tristan kaagad ang unang naisip niya sa utak nito.

​Charlotte, driven by curiosity, walked toward the room para siya na lang mismo ang tumingin kung sino ang mag-o-occupy niyon nang wala man lang ni isa sa kanila ang gustong sumagot sa kanya.

Akmang lalapit na sana siya sa pintuan ng bigla nalang siyang hinarang ng mga ito.

“Ma'am... pasensya na po, pero hindi po kayo pwede rito,” tutol agad ng mga ito habang pinipigilan siyang makalapit sa medyo nakaawang na p***o.

​Bawal? Bakit? Sino bang nandiyan para pagbawalan akong sumilip?!

​In sheer disbelief, she looked at the maids' faces one by one, kaso walang makatitingin man lang ng deretso sa mga mata niya.

F*ck! Ano ba ang tinatago niya diyan at bawal nilang sabihin sakin?! Huh!

​“Can anyone explain to me why I'm not allowed to know who's in that room?!” Taas-baba ang dibdib ni Charlotte dahil sa malakas na kalabog ng kaba nito. Wala naman siyang planong awayin ang mga ito. At ang gusto niya lang naman ay sabihin sa kanya kung bakit ayaw siyang papuntahin sa kwartong iyon, at kung sino ang nandoon.

Is it really that hard to say who's there?!

​“Ma'am Charlotte... kasi po...” Halos mangiyak-ngiyak na ang maid kung magsalita dahil hindi nila alam kung ano ang sasabihin o kung susundin pa ba nila ang mga bilin ng ginang, lalo't parang galit na si Charlotte.

​May isang maid ang naglakas-loob na iniangat ang mukha saka tiningnan ang galit na mukha ni Charlotte bago nagsalita.

​“Si Sir Tr—”

​“Tristan's cousin is the one occupying the room, Ma'am Charlotte,” Nang iba na ang tumapos sa gustong sasabihin ng maid, muntik nang masabi ang sikreto kay Charlotte.

​Tristan's cousin? Bakit? Curious. Napalingon si Charlotte at kaagad din naman gumaan ang nararamdaman nito nang makita kung sino iyon.

​“Nay!” gulat at nasisiyahang lumapit si Charlotte sa ginang nang makilala kung sino ang nasa likuran nito. It was her favorite nanay in the mansion, at parang mag-ina na nga ang relationship nilang dalawa, sa sobrang close nito.

​She hugged the ginang saka nagsalita nang malambing. “Bakit hindi kita nakita kanina pagdating ko rito, Nay?”

​The ginang just smiled at her saka siya iginaya sa ibang direksyon, planning to divert Charlotte's attention away from the room where Tristan was currently resting. Ni hindi nga alam ng binata na muntik na siyang pasokin ni Charlotte.

Charlotte on other hand had time na makipag usap sa nanay nanayan nito. At kung sino ang nandodoon sa room.

“Nay, hindi kita nakita kanina pagdating ko?! Akala ko pa naman pati ikaw umalis mansion, iiyak talaga ako kapag ganun.” may pagtatampo nitong sabi. Habang abala ang ginang sa ginagawang pagluto. Nagpaluto kasi si Charlotte kasi nagugutom ito. Ngayon lang din ito nagka ganang kumain kasi finally, may kasama narin siya.

Natawa nalang ang ginang sa sinabi ni Charlotte. Kasi parang bata lang itong umasta sa harapan niya.

​“Alam mo naman kung gaano kalaki ang mansyon, nak? Diba?Naging abala ako sa ibang bagay dahil kalilipat lang ng pinsan nila Paul dito. Kailangan kasing dito muna siya sa atin tumira dahil kailangang bantayan ang kalusugan,” mahabang paliwanag nito. Kahit ramdam niya sa loob looban niyang nakokonsensya siya para sa babae at sa pagsisinungaling nito. Kaagad namang kinagat ni Charlotte ang mga sinabi nung ginang at hindi na nag abala pang magtanong ng tungkol doon. Na ikinatuwa naman ng ginang.

​Basta kapag si Mayordoma Flor na ang magsalita, lahat ay paniniwalaan iyon ni Charlotte. Dahil kampante naman siyang nagsasabi ito lagi ng totoo sa kanya, dahil alam niyang kahit kailan ay hindi siya nito nagawang pagsinungalingan.

​But maybe not before... Dahil sa mga sandaling iyon, nagi-guilty pa rin ang ginang. Hindi niya magawang magsinungaling sa anak pero ngayon. . .she had just lie, a big lie na posibleng gumawa ng gulo kung malaman ni Charlotte ang totoo. Kahit alam niyang  may karapatang malaman ni Charlotte ang totoo—at ang totoong iyon ay... buhay pa ang dati nitong kasintahan.

Buhay pa, si Tristan.