LOGIN“I'm not!” sigaw ni Charlotte. Umiiyak siya, nahihirapan sa bawat paghinga habang nanggigigil sa emosyon. “I'm not just any woman, James,” dugtong pa nito habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha sa kanyang mga pisngi. As she spoke her last and most hurtful words, “This time... I'm setting you free. Bye, my love.”
At bago pa man makapagsalita ang lalaki ay hinalikan niya ito sa mga labi—a true love's final, heartbreaking goodbye. The cameraman then moved in for a close-up to capture the momentous scene. Sumigaw ang direktor, “Cut!” Mismong ang direktor ay naiiyak at nadadala pa habang pumapalakpak sa harapan. And with that, everyone clapped too in the most anticipated and harmonious celebration. Finally, their series had officially ended on a dramatic note. It was a tragic ending, kaya 'yung iba ay naiiyak pa—pati ang mga cameraman ay sabay na napahawak sa mga mata para punasan ang sarili nilang luha. My ghad, Charlotte! Nang away ka na naman ng maraming tao! Biro nito sa sarili. Her acting was the very reason why almost all the people inside the area teared up and cried. Kuhang-kuha nito ang audience impact ng teleserye. Charlotte, on the other hand, felt a bit shy after the kiss. She simply smiled and shook hands with her male lead. “Congratulations to both of us!” bati niya sa lalaking tila hindi pa ganap na ma-process ang mga nangyari. There was just too much relief to enjoy because the drama had finally wrapped. Thank you, Lord! Makakapag-bakasyon na rin ako, was Charlotte's silent prayer nang sa wakas ay inabutan silang dalawa ng malalaking bouquet of flowers. They were also made to blow out the candles on a cake with the words Congratulations written across it. “Ang galing mo, Charlotte!” sabi nung isang babaeng kasama ring nagdidirek. Katabi nito ang iba pang miyembro ng production team na pareho ring may saya sa mga mukha, bagaman namumula pa ang mga mata dahil sa pag-iyak. Gagi! Ba't ang daming naiiyak? Nakokonsensya tuloy ako. Hindi mapigilang maawa nito sa mga nakikitang galing lang sa pag iyak. “Thank you! Thank you po sa inyong lahat!” she said, overjoyed. The man beside her also expressed his gratefulness for the hardworking team, pati na rin kay Charlotte na nakatrabaho nito. “Congratulations!” sambit nung lalaking ka-lead niya, medyo nahihiya pa kay Charlotte. Halata sa mga kilos nito na may iba pa itong gustong ipahiwatig. “You're the best lead I've ever had,” dugtong pa nito. Ikinangisi na lang iyon ni Charlotte sabay taas ng kanyang kamay kung saan kumikislap ang kanyang wedding ring. Kaagad din namang naintindihan ng lalaki ang ibig sabihin niyon. “I'm sorry,” nahihiyang sabi ng aktor. But Charlotte didn't care about it because she was used to being mistaken for a single woman. Another admirer unlock! “That's fine. Congrats again!” she tapped the man's shoulder saka. Nilagpasan na niya ang lalaki at nagtungo sa kanyang team na naghihintay. Pero bago pa man siya makalapit sa kanila, dumaan muna siya sa mismong director ng palabas. “Sir! Thank you for the wonderful direction! The best director ka talaga!” biro pa niya. Kilala niya ang matanda at matagal na niyang nakakatrabaho ito, kaya ganun na lang ang biruan nila na kinatawa lang ng direktor. “Kung talagang nagpapasalamat ka,” panimula nito, “bigyan mo ako ng maraming projects! Dapat 'yung billion-peso contract, huh?” Ito talagang si Direk! Iba rin talaga magbiro! komento ni Charlotte sa sarili nang itawa na lang ang biro ng matanda. She offered a playful salute. “Yes, Sir!” she exclaimed, na mas lalong nagpatawa sa direktor. Palibhasa'y sobrang close ng dalawa kaya ganito na lang sila magbiruan. Alam na alam ni Charlotte kung paano patawanin ang matanda, lalo't sa ibang artista ay balitang sobrang sungit daw nito. Pero napakagaling. Kinaiinggitan pa nga siya ng iba dahil kapag sa kanya daw ay sobrang bait at palangiti nito. Charlotte made a sign at nagpaalam nang mauuna dahil naghihintay na ang kanyang team. Tumango lang ang Direk saka umalis si Charlotte para puntahan ang mga kasamahan niyang kanina pa nakatayo roon. “Ms. Kim...” Parang batang naiiyak na lumapit si Charlotte sa kanyang manager na proud na proud sa kanya kasama ang buong team. Charlotte hugged Ms. Kim, who gently patted her back. “You deserve it, nak! Congrats! Your one-month leave is approved.” OMG!?! “Really?!” halos hindi makapaniwalang sambit ni Charlotte. Halos hindi pa fully ma-process ng utak niya ang lahat pero masayang-masaya siya. Ikaw ba naman ang tadtarin ng hectic schedules at endless taping, this one-month leave was more than enough para makapagpahinga siya. She desperately needed rest, lalo na't sinusubukan nilang mag-asawa na magsimula ng pamilya ni Paul. She was starting to train herself to not be as busy so that if ever magkaroon na sila ng anak, her plan was to be a caring and loving housewife. YEEEY!!! May pang surprise narin ako sa wakas kay Paul, pag uwi ko! The night ended with a bonggacious party for the successful series launch and thanksgiving event. In the end, Charlotte fully enjoyed this last duty dahil bukas na bukas ay isusurpresa niya si Paul sa na-approve niyang one-month leave. “Mrs. Charlotte, ano po ang inspirasyon niyo tuwing shoots?” papuri ni Mimche habang may nginunguya pa sa bibig. Nakangiti pa ito nang magtanong, “Kasi napakanatural lang talaga sa inyo ang umarte, e! Kaya ikaw talaga ang da best!” Sunod-sunod ang naging pagtango nung ibang kasama sa mesa habang busy sa pagkain. Naikinahiya naman ni Charlotte, dahil sobra naman kung mang-puri ang mga ito. “Thanks, huh, Mimche? Pinapataba mo talaga ang atay ko!” biro na lang ni Charlotte, na ikinatawa ng lahat. Naging mas masigla ang saluhan sa mesa nila Charlotte habang nagpapasa-pasahan ng mga pagkain. Syempre, uunahin muna nilang lagyan ang mga gutom na tiyan bago ang inoman. Kasi. . .nga deserve nilang lahat ito. “Naku, Ma'am Charlotte, tikman mo itong lechon belly, sobrang kunat ng balat! Minsan lang tayo makapag-unwind nang ganito kaya sulitin mo na!” aya nung isang makeup artist habang inilalagay ang plato sa tapat niya. Parang nag dadalawang isip pa si Charlotte kung kukunin iyon o hindi. But in the end kinuha niya. Hindi naman kasi siya masilan sa pagkain. “Thank you!” pasalamat nito. “Oi! Ash! Ba't mo pinakain ng letchon? Diet kaya si Ma'am Charlotte!!!” singhal ni Joel, yung baklang hairstylist niya. Aangal na sana si Charlotte kaso naunahan siyang magsalita ni Ms. Kim. “Sus, nag-diet ba 'yan si Charlotte?” angal nito,“Kahit kailan hindi ko nakitang tumanggi sa lechon 'yan!” pambubuking naman ni Ms. Kim habang nagbubuhos ng drinks sa mga baso nila. Kaagad namang nahiya si Charlotte sa sinabi ni Ms. Kim,“Hoy! Bad ka,” parang batang nahuli sa aktong sabi nito. Na mas ikanatawa pa nila. Hindi pa nga don natigil ang pang aalaska nila kay Charlotte ng may mga naalala silang nakakatawa na mga bagay. Nagtawanan silang lahat habang nagpapalitan ng mga nakakatawang alaala mula sa naging taping—mula sa mga nagkamaling linya, sa mga cameraman na nakakatulog sa madaling-araw, hanggang sa kung paano sila nagtiis sa puyat para lang matapos ang mga eksena. It was the best and perfect moments to reminisce everything they been through during the tapings and alls sa shooting area. “Pero seryoso, Charlotte,” singit naman nung assistant stylist habang umiinom ng juice, “ano talagang plano mo sa isang buwang leave? Baka naman pagbalik mo, may baby bump ka na, ah?” Lalong naghihiyawan ang mesa sa biro ng stylist. Napangiti na lang nang malaki si Charlotte habang hawak ang kanyang baso. At that moment, enveloped by the warmth of good food, loud laughter, and genuine friendships, her world felt solid and complete. Everything was falling perfectly into place. Kamusta kaya ngayon si Paul? Nakauwi na kaya ito? iyon ang tanging nasa isip ni Charlotte nang bigla niyang maalala at mamiss ang asawa sa gitna ng ingay at tawanan ng party. “Sigurado akong matutuwa 'yon na may one-month leave ako,” pabulong na sabi nito sa sarili saka mas lalong napangiti. Naeexcite na siyang makauwi at ibalita ang magandang nangyari ngayong gabi. ~ “What are your plans, honey?” may pangamba at takot sa boses nitong lumapit sa asawa na ngayon ay patungo na sa sasakyan nito. Hinawakan lang siya sa magkabilang braso ng asawa saka ito nagsalita nang may malambing at comforting words. “Let's not tell him first,” sambit nito. “Ilayo muna natin sila sa isa't isa. Mas mabuti nang ganun kaysa masaktan naman natin si Paul. We both have choices, and we're going to use them so we don't hurt either of our sons, Margaret.” Napabuntong-hininga ang ginang nang maalalang baka masaktan din nila si Charlotte. Pero hindi rin nila kayang saktan ang panganay na anak. Mas pipiliin nilang ilayo na lang muna at itago ang tungkol kay Tristan kay Charlotte kaysa gumawa ito ng panibagong gulo sa pamilya. Their top priority right now is Tristan's well-being, keeping him far away from his older brother's wife. At wala pa rin silang planong sabihin kay Tristan na kasal na ang babaeng kinikilala nitong asawa sa sarili niyang kapatid. Gagawin nila ang lahat ng makakaya nila upang huwag munang pagtagpuin ang dalawa.Warning: The following chapter may be disturbing to some readers. Violence and heart-wrenching words might affect you. Please be advised—you have been warned!------------------------------------------------------A loud, thunderous bang echoed inside the room. Sunod-sunod na nagsiliparan sa ere ang mga mahahaling baso at plato, bago kaagad na nabasag sa sahig.“Tristan! Please! Kumalma ka!” umiiyak na sigaw ng kaniyang Mommy. Hindi siya makapasok sa silid nito matapos nitong mag-lock sa loob.“’Y-Yung susi! Bilis! Pakikuha!” natatarantang utos ng Madam nang ayaw pa rin siyang pagbuksan ng anak nitong nagwawala sa galit.Tristan flipped the desk beside his bed, at iyon ang kasunod na nakakabinging kumalampag sa buong silid. Hindi niya matanggap sa sariling huli na ang lahat. He couldn't fucking accept the fact that Charlotte was in his brother's hands now. Hinding-hindi niya iyon matatanggap! Not until he claimed her back—where she belonged“No... Charlotte can't do this! Mahal
“Tristan!” the Madam hurried at kaagad dinaluhan ang anak nitong nagwawala. Nasasaktan niya itong niyakap, causing the anger in him to fade.“What is happening, my child?! A...Anong nangyayari sa ’yo!” Hindi na niya kayang tingnan ang nasasaktan niyang anak.“I’m hurting, Mom,” Tristan’s voice was barely a whisper.Nanginginig siya sa takot. He experiences a severe headache sa tuwing may alaalang sumasagi sa isip niya. Gusto niya lang naman maalala lahat ng nakalimutan niya—masama ba 'yong gawin? It was already too much of a punishment just by forgetting important memories. Pati ba naman sa pagbabalik ng kaunting alaala niya, kailangan pa siyang pahirapan?Oh, God. Why are you letting my son suffer like this? was the Madam's silent rant in her head habang hawak sa bisig ang anak.The room was total chaos. Maraming nakakalat na sirang bubog at gamit. Pati ang mga damit at aparador ni Tristan, hindi nakaligtas sa mga kamay niya.He couldn't just ease the pain by taking painkillers,
When things get blurry, sometimes all a person needs in life is a little escape—and a fresh place covered in sweet green.Charlotte was currently enjoying the vast view of her garden, admiring the blooming flowers as she gently watered them.“Halooo mga baby ko!” She smiled widely, showering the plants with so much joy. She was too ecstatic, overjoyed by the simple thought that Paul was finally coming home today.Finally! Uuwi na rin si Paul ngayon. I can't wait to hug him. God, I miss my husband so much already.She let out a soft sigh, humming happily to herself as she moved to water another batch of flowers. But her brief moment of peace didn't last long.“Ang daming dugo naman 'yan?! Kay Sir lahat 'yan?”“Oo, e. Rinig ko nga, may iba pa raw siyang sugat na hindi pa masyadong gumagaling...”“Kawawa naman si Sir. Ano kaya ang totoong nangyari sa kanya?”“Oo nga, no? Nakita mo 'yong sugat niya sa may ulo niya? 'Yung naka-bandeha? Sa pagkakaalam ko, it was from a bullet. Tuma
Nagising si Charlotte sa malakas na kalabog sa ibabaw mismo ng room niya. Pupungas-pungas pa ang mga mata nitong ibinuka ang mga iyon at nagulat pa nang maging sunod-sunod ang kalampag ng mga bagay sa kisame ng kwartong kinaroroonan niya.Hindi pa naproproseso ng utak niya ang nangyayari when she heard a loud bang above her.Curious, kaagad siyang lumabas ng kwarto, only to be greeted by a lot of wounded maids going down the grand staircase—'yung iba ay halos mangiyak-ngiyak pa. Parang may kung anong kaguluhan ang nangyayari sa taas, at ngayon lang din niya napagtantong sa guest room pala siya natulog. And not on her own room.“Parang nasisiraan na ng bait si Sir... nakakatakot siya!” Halos manginig sa takot ang maid habang nagsusumbong kay Nanay Flor, na katulad nila ay nag-aalala rin nang matindi. Walang nangangahas na pumasok sa room nito kaya nagwawala na ito sa loob. They were all waiting for him to calm down bago ulit umakyat sa itaas.“Clean your wounds, Tina, at get some
“T... Tristan?!” hinihingal nitong sambit.Inilibot ni Charlotte ang tingin sa boung paligid at nakitang wala na ang lalaking nakita niya kanina mula sa baba ng balkonahe. Kinakabahan siyang naglakad-lakad pa sa paligid habang nagbabakasakaling hindi lang siya nag-mamalikmata sa nakita.Fuck! Bakit wala na siya rito? Did I... really just hallucinate things? That I saw Tristan from up there?... I'm sure I'm not hallucinating things! I'm still in my right mind! Sermon nito sa sarili. Kulang nalang ay sabunutin nito ang sariling buhok.“For Pete's sake, Tristan, magpakita ka!” paos na sambit nito. Gusto niyang maiyak pero pinipigilan niya ang sarili dahil ayaw niyang aminin na gawa-gawa lang niyon ng isip niya. Desperado siyang makita ito ulit, kaya hinding-hindi niya tatanggapin na namalikmata lang siya kanina.Sinubukan pa ngang ulit lumibot ni Charlotte sa buong paligid. At wala siyang pakialam kung malamig man ito o gabi na. Ang tanging nasa isip niya lang ay ang makumpirmang na
“Tristan?”Kaagad naman siyang tiningnan ng lalaki na may ngiti sa mga labi. He was holding Charlotte's face habang nakahiga ito sa mga tuhod niya.“Yes, baby?” malambing nitong sabi.Charlotte looked at him straight in the eyes saka nagsalita.“What if...” parang biglang sumeryoso ang mukha nito bago ipinagpatuloy ang sinasabi, “bigla kang mawala? Tapos pagbalik mo, hindi mo na ako maalala? Will you still fall in love with me the way you do right now?”It was a question out of nowhere, parang na-curious lang si Charlotte bigla. Parang gusto rin niya malaman kung ano ang maaring isagot sa kanya ni Tristan sa tanong niya. She's waiting for Tristan answered pero...iba ang ginawa nito.Tristan kissed her first on the lips—a quick kiss filled with love and devotion, erasing all of Charlotte's apprehensions. Saka siya sinagot ni Tristan as he pulled away from the kiss.He looked straight on Charlotte's eye's, and said,“It won't ever happen, baby.” It was an assurance, somewhat lik







