2

Alam ni Livia na nababaliw na siguro siya sa pagsasabi noon, pero tumawa pa rin siya na para bang wala lang.

Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Brown.

“Ibang klase ‘tong batang ‘to. Nanginginig ang labi at kamay pero kaya pang magsalita ng ganiyan. Kitang-kita ko—pinipigilan mo lang, Miss,” bulong niya sa isip.

“Kailangan mong magsabing ‘okay’ sa bawat utos ng young master. Walang tanong. Gawin mo agad ang inuutos,” paliwanag ni Brown.

“Ah ganun ba?” kumurap si Livia nang inosente.

Pfft, walang takot, naisip ni Brown.

“Sa Alexander Residence, titira ka kasama ang ina ng young master at ang dalawa niyang nakababatang kapatid. Kailangan mo silang irespeto at iwasang magdulot ng gulo. Tandaan mo, tungkulin mo ang paglingkuran ang asawa mo—bali-walain mo ang lahat ng iba.”

“Sige, tuloy mo lang,” sagot ni Livia, kunwari hindi natitinag.

Pero namumuo ang pawis sa mga palad niya. Unti-unti niyang nauunawaan kung saang impiyerno siya papasok—para lang sa marangyang pamumuhay ng pamilya niya.

“Pwede ka pa rin magtrabaho, makipagkita sa pamilya at kaibigan. Pero dapat nakauwi ka bago dumating ang young master. Basahin mo sa papel kung ano ang dapat mong gawin pag-uwi niya.”

Binuklat ni Livia ang mga pahina, unti-unting nanlilisik ang mata.

Emperador ba ang boss mo? asar niyang inisip habang nakatitig kay Brown.

“Tama ang iniisip mo,” sagot ni Brown.

Natakpan ni Livia ang bibig niya sa gulat.

Basa ba nitong tao isip ko?!

“Ang young master ay emperador. Kaya niyang bigyan ng marangyang buhay ang pamilya mo—o wasakin sila sa isang kisap-mata.”

“Okay,” nanginginig si Livia. “Gagawin ko ang makakaya ko. Pero pwede ba akong magtanong?”

“Puwede, Miss.”

“Pwede ba akong makipag-sex sa ibang lalaki? Tipong may boyfriend?”

Nag-iba ang mukha ni Brown. Tinitigan niya si Livia nang mabuti. Alam niyang biktima ito ng kasakiman ng mga magulang… pero paano siya nagiging ganito katapang? Pagkatapos pa ng lahat ng mahigpit na rules?

Kalmadong humigop ng laway si Livia habang hinihintay ang sagot.

“Sigurado ka ba sa tanong mo?” kunot-noong tanong ni Brown. Itong babaeng ‘to, wala na talagang hiya. Siguro kapag desperado, nagiging matapang.

“Well,” nanunuksong ngiti ni Livia, naka-awang ang labi gaya ng batang cute, “basta hindi malaman ng young master, okay lang siguro, ‘di ba? Huwag lang malaman ng iba. Itago nang mabuti, wala kahit anong amoy o ebidensya.”

Biglang tumigas ang tono ni Brown, parang babala.

“Tama. Pero tandaan mo—matindi ang galit ng young master. Maging matalino at maingat.”

“Okay,” kislap pa rin ang ngiti ni Livia.

Ano ba ‘to?! Hinihigop niya ang kawalan ng pag-asa at ginagawa pang kasiyahan. Bilib ako sa tibay niya, bulong ni Brown.

Inabot ni Brown ang isang card. “Ito ay unlimited credit card. Gamitin mo para bilhin ang lahat ng kailangan mo, pero mag-ingat. Tatanungin ng young master kung paano mo ito ginastos.”

“Salamat. Gagamitin ko ito nang maayos,” sabi ni Livia, inilagay ang card sa bag.

“Pwede ba akong bumili ng bahay gamit ‘to?”

“Iminumungkahi kong huwag mong subukan, Miss,” mariing sagot ni Brown.

“Pfft. Joke lang, Assistant Brown.”

Ngumiti si Brown nang pilit. Kita ang inis.

Simula pa lang, hindi na niya nagustuhan ang mapapangasawa ng amo niya. Alam niya kung bakit napili ni Damian si Livia—hindi dahil type niya ito, kundi dahil gamit lang ito para sa pagtakas at paghihiganti. Ibig sabihin? Darating ang araw na magkakagulo.

“May girlfriend ka ba, Assistant Brown?” tanong ni Livia.

“Pasensya, Miss, hindi ako sumasagot sa personal na tanong.”

“Eh gusto mo bang maging boyfriend ko?”

Namutla—tapos namula—si Assistant Brown. Nanigas ang panga niya, halatang naiinis at nahiya. Ang babaeng ito talagang napakalakas ng loob.

“Haha, joke lang ‘yon, Assistant Brown. Huwag mong seryosohin,” ani Livia sabay mahinang tawa.

Dahan-dahang huminga si Brown, pilit ipinapanumbalik ang composure. Halos napikon siya—hindi pangkaraniwan sa isang taong halos walang emosyon sa mukha.

“Miss,” malamig niyang sabi, “sa susunod, sana maging maingat ka sa mga sinasabi mo. Lalo na kapag nasa harap ng young master. Baka ang akala mong biro ay seryosong kunin niya—at ikaw ang magdurusa.”

Huminto sandali, saka idinugtong nang mas malamig:

“At tandaan—hindi ko sinasabi ito dahil may pakialam ako sa’yo. Sa totoo lang, wala akong pakialam kahit mabuhay ka o mamatay pagdating mo sa Alexander Residence. Ang mahalaga, maayos ang lahat sa paligid ni Master Damian.”

Napalunok si Livia. Parang lumiit ang puso niya.

Wala talagang pakialam ang taong ito sa kanya. Mabuhay o mamatay… pareho lang.

“Okay, Assistant Brown. Salamat sa paalala. Mas magiging maingat po ako sa sasabihin ko,” sabi niya, steady ang boses kahit tumatagos ang lamig sa dibdib niya.

Matagal silang natahimik hanggang huminto ang sasakyan.

Binuksan ni Brown ang pinto para sa kanya.

“Nandito na tayo. Pag-aralan mo at isapuso ang lahat ng nasa papel. Tungkol sa kasal, may darating na tao para ihanda ang gown mo at ibang kailangan. Hanggang dumating iyon, manatili ka lang sa bahay at huwag gagawa ng kahit ano.”

“Okay,” mahina niyang sagot.

Agad siyang bumaba ng sasakyan.

“Salamat sa lahat,” banayad niyang sabi.

Nagbigay sila ng magalang na pagyuko.

Nang umalis ang sasakyan at tuluyang mawala sa paningin… nanatili si Livia sa lugar, tulala, walang kakilos-kilos. Hindi na mapigilan ang luha habang umaagos ito nang sunod-sunod.

Lahat ng meron siya ngayong araw—tapang, lakas, at pagpapakitang matatag—ubos na ubos na.

Wow. Simula ngayon… mawawala ang saysay ng buhay niya.

Nakakaawa.