3

Ang grand hall ay kumikislap sa malamig na liwanag ng mga kristal na chandelier, na ang mga sinag ay nagbabalik sa makintab na marmol sa sahig. Puno ng mga bisita ang silid, at lahat ay nakatingin kay Livia habang siya’y naglalakad patungo sa aisle. Pero para kay Livia, bawat hakbang ay mabigat—bawat yapak ay parang orasan na nagbibilang ng oras bago niya isuko ang buhay na ito.

Malabo ang mga mukha sa paligid, ngunit tanging si Damian ang nakikita niya sa altar—kalma, malayo, at hindi mabasa, parang estatwang yari sa yelo.

Nang makarating siya sa altar, binasag ng tinig ng pastor ang katahimikan at sinimulan ang mga wedding vows.

Huminga si Livia ng mabagal at maayos, pilit kinokontrol ang buo niyang damdamin. Malumanay pero malinaw ang tinig niya: "Ako, si Livia Shelby, ay nangangako na maging asawa mo at susunod sa iyong mga patakaran."

Malamig at matigas ang tugon ni Damian, walang bakas ng init o pagmamahal. "Ako, si Damian Alexander, ay tinatanggap ka bilang aking asawa. Ikaw ay nandito para maglingkod sa akin."

Walang pangako ng pag-ibig. Walang matitamis na salita. Utos lang.

Dahan-dahan niyang nilunok ang pait at tahimik na tumango, habang ang matinding katotohanan ay bumigat sa dibdib niya, parang bato na hindi niya kayang lunukin.

Ngayon, nakatayo siya sa tabi ng kanyang asawa—si Damian Alexander—opisyal na asawa na niya. Sa mata ng mundo, ito ay isang kasal na kinaiinggitan ng maraming babae sa bansa. Dumadaloy ang mga ngiti at pagbati, pero sa likod ng mga iyon ay mapait na damdamin mula sa mga babaeng sana ay siya ang pinili ni Damian.

Ngayon, maganda si Livia sa kanyang puting wedding dress, na may ngiting maingat na nakapinta sa mukha. Magaling siya sa pag-arte—mas mahusay kaysa sa alam ng iba.

Sa tabi niya, si Damian ay perpektong larawan ng kumpiyansang kaakit-akit sa kanyang tailor-made suit, na nagdudulot ng paghanga mula sa mga kababaihan sa paligid.

Habang dumadaloy ang mga pagbati, lumapit si Damian at bumulong sa tenga niya, "Itaas mo ang ulo mo. Hindi mo kailangang yumuko sa kanila."

Tahimik na ibinaba ni Livia ang tingin. "Kailangan ko lang ibaba ang ulo sa’yo."

"Tama."

At sa araw na ito, naunawaan ni Livia kung gaano nga kalakas ang kanyang asawa.

Pero sa loob, malayo siya sa kaligayahan. Ang kanyang kanang kamay ay nakakuyom sa kamao, nanginginig at basa sa pawis.

Ang kanyang ama—ang taong nagbenta sa kanyang anak na babae—ay may ngiting kasiyahan. Nasagip ang kumpanya, at naibalik ang kanyang dangal.

Ngumiti rin ang kanyang stepmother, tuwang-tuwa na sa wakas ay nakawala na sa batang hindi niya dugo.

Ang kanyang half-sister, si Lisa, ay nakatayo nang matigas sa gitna ng mga bisita, may ngiting pilit at mabasag. May halong kapaitan sa kanyang mga mata. Nang inalok ng kanilang ama ang parehong litrato nila kay Damian, sigurado si Lisa na siya ang pipiliin—fashionable, maayos, lahat ng gusto ng isang makapangyarihang lalaki. Pero pinili ni Damian si Livia. Tahimik, simpleng Livia.

Ngayon, nakatayo sa kanyang designer heels, tanging pagmamasid na lang ang kaya ni Lisa habang ang kanyang hindi gaanong glamorosong kapatid ay nakatayo sa tabi ng lalaking lihim niyang hinangaan.

Nagtagpo ang tingin ni Livia at ni Lisa, puno ng malamig na galit.

…

Habang nag-eenjoy ang iba sa party, may isang tao ang palihim na lumayo, dala ang mabigat na pagkadismaya. Si David, half-brother ni Livia, bagama’t mula sa ibang ina, ay labis ang malasakit sa kanya. Ramdam niya ang kirot ng kabiguan—hindi niya naprotektahan ang kapatid mula sa kasakiman ng kanilang ama.

Hindi pinansin ang mga flirtatious na sulyap at magalang na pagbati ng mga bisita, mabilis na naglakad si David sa corridor at pumasok sa isang bakanteng lounge sa tabi ng main hall. Unti-unting napalayo ang ingay ng selebrasyon.

"Kuya Livia?" mahina niyang tinawag, nagulat nang makita siyang nakaupo sa dulo ng silid.

Mag-isa siya—maliban sa dalawang guwardiya na naka-suit na nakabantay sa malapit. Sa pamamagitan ng mataas na bintana, pumapasok ang liwanag ng garden na may gintong hue sa silid, dumadampi sa kanyang puting wedding gown. Parang manika sa display—maganda, marupok, at nakapako sa lugar.

Nakaukit ang noo ni David. "Guwardiya ba ‘yan?"

Bago siya makalapit, hinawakan ng isa sa lalaki ang kanyang pulso.

"Pakawalan mo siya!" mabilis na tumayo si Livia, kalmado pero matatag ang boses. "Ayos lang. Kapatid ko siya."

Nagkatinginan ang mga guwardiya bago siya pakawalan. "Pasensya po, binibini." Bahagyang yumuko, bumalik sa kanilang posisyon nang hindi nagsasalita.

Lumapit si David at naupo sa tabi niya. Nang dumampi ang daliri niya sa kamay ni Livia, naramdaman niya ito—yelo ang kamay, bahagyang nanginginig.

"Bakit ka nandito, mag-isa?" tanong niya.

Ngumiti si Livia nang bahagya, may pamumula sa mga mata. "Sabi ni Damian, pagod daw ako. Pinayuhan niya akong lumabas ng kaunti. Kasama ako ng guwardiya. Utos niya yun."

Tumibok ang panga ni David. "Pasensya, Sis."

"Para saan?"

"Sa pagkukulang ko. Sa hindi ko pagpigil sa kasakiman ng ating ama… Kung ang pagbagsak ng kumpanya ang makakaiwas sa’yo sa ganito, tatanggapin ko iyon."

Tiningnan ni Livia ang mga guwardiya, at ibinaba ang boses. "David, huwag mo sabihin ang ganun. Ang asawa ko… mabuting tao siya."

Tumawa siya ng mapait. "Mabuti pa rin ba siya kung tinanggap niya ang isang babae bilang bayad sa utang? Wala ring santo sa kanila o sa ating mga magulang."

Inilagay niya ang kamay sa ulo ni David, hinaplos ang buhok niya tulad ng dati noong bata pa sila. "Bantayan mo ang bibig mo."

"Ano, mamamatay ako kung marinig niya ako?" bulong niya na may kapaitan.

Lumambot ang boses ni Livia, may pang-urgent. "Oo. Baka hindi ngayon, pero balang araw. Hindi mo naiintindihan ang klase ng lalaking ito, David. Hindi rin ako ganap… at ‘yun ang nakakatakot."

Tumingin siya, walang magawa at masakit ang puso. "Paano mo kakayanin ito?"

"Hindi ko alam," bulong niya. "Pero kakayanin ko. Kahit paano."

May malakas na katok. Lumapit ang isa sa guwardiya. "Binibini, hinihiling ng young master ang iyong pagbabalik sa hall."

Tumayo si Livia, iniayos ang panyo. "Handa na ako."

Tumingin siya kay David at pinilit ang maliit at matapang na ngiti. "Halika. Ngiti, taas noo. Maglakad na parang belong tayo dito."