4

Bumalik si Livia sa party hall.

Masigla pa rin ang paligid—may mga sikat na singer na nagpapalitan sa stage, at umaalingawngaw ang tawanan at musika sa buong grand hall. Pero habang naglalakad siya, lalo lang bumigat ang pakiramdam sa puso niya.

Bumalik siya sa tabi ni Damian—ang asawa na niya ngayon—at nakita siyang nakikipag-usap na sa isa pang babae.

Grabe ang ganda ng babae. Elegant. Halata na galing sa mayaman at makapangyarihang pamilya.

"Congratulations sa pagiging asawa ng isang dakilang lalaki tulad ni Brother Damian," bungad ng babae, may matamis na ngiti.

Tinawag niyang “Brother” si Damian. Ang pamilyar na tawag—sobrang close nila. Masyadong close.

"Salamat po, Miss," sagot ni Livia, may ganyang practiced na graceful smile, parang totoo na grateful siya na asawa niya ang lalaking nasa tabi niya.

"Just call me Clarissa," sabi ng babae, parang walang epekto.

"Sige po, Miss Clarissa," sagot ni Livia, patuloy ang ngiti.

Hindi pinansin ni Clarissa ang bahagyang distansya sa tono ni Livia. Sa halip, lumapit siya kay Damian at niyakap ang braso niya, parang karapatan lang niya yun. "Brother, mananatili ka ba sa party hanggang sa huli?" tanong niya, may coy na ngiti, parang hindi niya nakikita ang asawa niyang nakatabi.

"Ang gwapo mo pa rin ngayong gabi."

"Pakawalan mo ako," snap ni Damian, matalim at malamig ang boses.

Agad bumagsak ang kamay ni Clarissa, at nanlumo ang ngiti niya. Ang tono niya… hindi pa niya narinig iyon mula kay Damian. Dahil ba ito kay Livia? Totoo bang may pakialam siya sa babaeng minahal niya at kinuha bilang asawa? Hindi. Imposible.

Kinuyom ni Clarissa ang mga kamao. Alam niya kung sino talaga ang minahal ni Damian noon.

Walang sinabi pa si Damian, at iniwan silang nakatayo lang doon ni Clarissa. May ilang bisita ang bumati sa kanya habang dumadaan, bago siya nawala sa VVIP lounge kasama ang mga makapangyarihang lalaki.

Tahimik na kinuyom ni Livia ang mga kamay niya sa gilid.

‘Damn it, Damian. Tinawag mo lang ako dito para iwan ulit? Mas gusto ko pang manatili sa garden kasama si David.’

"Akala mo ba mahal ka talaga ni Damian kaya siya nagpakasal sa’yo?" tanong ni Clarissa, at bumaba ang tono sa napakalamig. Wala na ang matamis na boses, matalim ang tingin niya.

Hindi kumurap si Livia. "Miss Clarissa, dapat tanungin niyo ang asawa ko kung bakit niya ako pinili."

"Isa ka lang walang kwenta. Huwag mo pangarapin na makuha ang puso niya."

Huminga si Livia ng malalim para pigilan ang inis. 'Ano bang problema niya? Bakit ako pinagcurses bigla?'

"At least pinili niya akong pakasalan, at ngayon asawa ko na siya," sagot ni Livia, may matamis na boses at perpektong ngiti sa labi.

Pero sa loob niya, pakiramdam niya’y nasusuka siya. 'Ugh. Ang smug ko naman kasi lumabas.'

Naputol ang mukha ni Clarissa sa galit.

"Alam mo ba kung sino ang minahal niya? Sino ang natutulog sa kanya?"

"Hindi ko alam," sagot ni Livia, kalmado. "Pero simula ngayong gabi, ako na ang kasama niya sa kama."

Namula ang mukha ni Clarissa.

"Ikaw—!"

"Hindi ko alam kung anong relasyon niyo noon sa asawa ko, Miss Clarissa," putol ni Livia, steady ang tono, "pero huwag mo na akong abalahin sa susunod."

"Akala mo panalo ka na, ha?"

Umalis si Clarissa, mumurmur ng mga sumpa sa sarili, may matalim na galit sa mga mata.

Pinanood siya ni Livia, tuwid ang balikat, nakakuyom ang panga.

Kailangan niyang magpakatatag. Kung magpapahina siya kahit isang beses, babagsak siya sa mga taong tulad ni Clarissa. Ang pagpapakasal kay Damian Alexander ay nakuha na ang kanyang pride. Hindi na niya papayagan pang kunin nila ang iba pa.

…

Lumipas ang gabi, at unti-unting natapos ang party.

"Ipakasa ang young lady pauwi," utos ni Damian sa isa sa kanyang mga driver bago siya umalis sa ibang sasakyan na si Assistant Brown ang nagmamaneho.

Nakatayo si Livia sa hagdan, pinapanood ang sasakyan ng asawa niyang lumayo. Kinagat niya ang ibabang labi, mga kamay na nakuyom sa kamao.

Ito na ang inaasahan niya.

Tapos na ang kasal.

At ngayon, nagsimula ang totoong buhay may asawa—isang bangin na handang lamunin siya kung isang mali lang ang hakbang niya.

"Ipapauwi ko po kayo, Young Lady," sabi ng driver habang binubuksan ang pinto para sa kanya.

"Salamat. Pasensya na po sa abala," sagot ni Livia nang maayos bago pumasok.

Tumingin ang driver sa rearview mirror, nagulat sa manners niya. Walang babaeng malapit kay Damian ang nagsalita sa kanya ng ganun.

Nahuli niya ang sulyap ng reflection—tahimik na umagos ang luha sa pisngi ni Livia.

Dumaan ang sasakyan sa mataas na iron gate at pumasok sa malawak na estate.

Tumingin si Livia sa bintana. Maganda ang garden na may ilaw, pero parang gintong kulungan lang. Nakita niya ang mga guwardiya na nakabantay. Sa sandaling pumasok siya, nawala na ang kanyang kalayaan.

Nilapitan siya ng isang maid sa pasukan. Wala si Damian’s mother o mga sisters. Siguro umuwi na o nagpatuloy sa party sa ibang lugar—katulad ni Damian.

"Welcome, Young Lady. Congratulations sa kasal ninyo," sabi ng maid, yumuko.

Pinilit ni Livia ang ngiti.

'Please, huwag mo akong tawaging ganun. Isa lang akong babae na ipinagpalit dahil sa utang. Mas may dangal pa kayo kaysa sa akin.'

"Siguro pagod na po kayo. Ipapakita ko ang kwarto ninyo."

Pinangunahan siya ng lalaki sa grand staircase. Tahimik siyang sumunod, parang numb.

Tumigil sila sa harap ng double door.

"Pasok po kayo. Ito ang kwarto ninyo—at ng Young Master."

Nag-atubili si Livia. Hindi ba puwede siya matulog sa ibang lugar? Kahit saan, basta hindi dito?

"Please, Young Lady."

"...Sige."

Pumasok siya. Ang kwarto ay kasing-luxurious ng inaasahan niya—elegant at malamig.

"Kung kailangan ninyo ng banyo, nandiyan. At narito ang inyong wardrobe. Nakaayos na ang mga damit ninyo."

Kumurap si Livia.

'Ano? Nasa ibaba pa ang suitcase ko…'

"Ang banyo ay konektado rin dito sa loob. Pahinga po kayo. Aalis na ako."

"Salamat," awtomatikong sabi niya.

"Hindi ninyo kailangang magpasalamat, Young Lady."

Pagkalabas ng servant, bumagsak si Livia sa sofa, pagod na. Huminga siya nang malalim.

Hindi ito panaginip. Totoo siyang nahulog sa walang hanggang bangin.

Sana lang wala siyang hinihintay na buwaya sa loob.

Pagkatapos ng mahabang katahimikan, tumayo siya at lumapit sa wardrobe.

'Ito ba… isang boutique?' bulong niya sa sarili.

Magkahiwalay ang wardrobe niya at ni Damian, parehong maayos at malinis. Bawat damit ay bago.

Kinuha niya ang set ng sleepwear at pumunta sa banyo para magpalit. Pagbalik, kinuha niya ang kumot at unan at umupo sa oversized sofa.

Doon na siya matutulog ngayong gabi.

Hindi nagtagal, nakatulog na rin siya.