LOGINNanatili lang ang tingin ko sa kaniya. Hindi ako nagsalita dahil alam kong may sasabihin pa siya. Sa halip ay tumalikod ako sa kaniya at niyakap ang mga braso niya palibot sa aking baywang. I leaned my head on his chest and shut my eyes, feeling his heartbeat, and hearing his raspy voice.
"When I left, walang araw na hindi ko tinitingnan lahat ng message mo. I wanted to see you so bad. I wanted to hear your voice all over again. I wanted to see and feel your support live. I wanted you so bad that I was even more hurt when I finally found out about our family history."
Mas ginusto kong pumikit nang marinig ko iyon. Imagining his pain when he found out about it, how his Mom got hurt because of my Mom, how his Mom suffered for more than a decade because of my family, and how his Mom endured it all alone without telling anything to Dad.<
Everyone is so excited to see the twin. Ramdam ko ang pagsabog ng puso ko sa sobrang kagalakan sa kadahilanang maraming nagmamahal sa mga anak ko. Hindi ko inaasahan ang mga pangyayari nang mga nakaraang buwan habang ipinagbubuntis ko sila. Bumyahe pa ang ilan sa pamilya ko patungo rito sa Australia just to see us in person. Hindi raw sila makukuntento sa video chat lang.Lucien and I decided to postpone our wedding until I gave birth. Alam kong maayos din ang takbo ng kompanyang pansamantalang iniwanan ko dahil nasa mga kamay ito ni Uncle kahit pa abala rin ito sa family businesses niya. Sina Annie ay kamakailan lang ay kinasal na rin maging si Heather.Abala ako sa pagtitig ko sa mga anak kong mahimbing ang tulog sa tabi ko nang bumukas ang pintuan kaya umangat ang tingin ko roon. Umalis na ang lahat maging si Lucien upang bumili ng makakain namin kasama si Armani.Napangiti ako nang makita ko siya. Maluha-luha itong lumapit sa 'min kasama sina Yvo, Benjamin, at Rei."Oh... ang mga
Humiwalay ito sa 'kin at naglakad patungo sa walk in closet namin. Sinundan ko lang siya ng tingin hanggang sa makabalik siya sa harapan ko dala ang isang brown envelope. Ngumisi ito saka kinagat ang ibabang labi niya habang inaabot sa 'kin ang envelope na iyon."What's this?""Just open it." He commanded me.Ni walang pumasok sa utak ko kung ano ang bagay na 'yon kaya kaswal na kaswal kong binuksan at kinuha ang laman no'n.Tahimik lang kaming dalawa. Pinasadahan ko ng tingin ang mga nakasulat sa mga papel na hawak ko. Nagsimulang manginig ang buong katawan ko kasabay ng unti-unting pag-init ng sulok ng mga mata ko. Natutop ko saglit ang bibig ko habang masuyong binabasa ang mga nakasaad doon. Checking if it's real or not, but no, it is fucking real."O-oh, God, Lucien . . ." I almost whispered to myself and immediately looked up to him. Malawak na ang ngiti nito sa 'kin habang nangingislap pa ang mga mata."W-what is this? Is this real?" Gulong-gulo kong sambit sa kaniya.Hindi siya
"Yes, please. Aayusin ko pag dating ko. Maraming salamat. I owe you big one." Dinig kong sinabi ni Lucien sa kanyang cellphone.Nakaharap siya sa dagat at ang malapad niyang likod ay kitang-kita ko mula sa kinatatayuan ko. Dahan-dahan akong naglakad nang nakapaa."Oo nga, uuwi nga kami ngayon. We just needed some time. I'm sorry for not telling you." Sabi pa niya at napatingin sa akin.Tumitig siya sa akin habang nakikinig sa kabilang linya. Nakapameywang siya at nag-angat ng ngiti."Oo, pakisabi na rin kay lola," aniya tsaka binaba na ang cellphone.Naglahad siya ng braso sa akin. Nagpatuloy ako sa paglalakad at sinalubong niya ako ng mahigpit na yakap at
Nanatili lang ang tingin ko sa kaniya. Hindi ako nagsalita dahil alam kong may sasabihin pa siya. Sa halip ay tumalikod ako sa kaniya at niyakap ang mga braso niya palibot sa aking baywang. I leaned my head on his chest and shut my eyes, feeling his heartbeat, and hearing his raspy voice."When I left, walang araw na hindi ko tinitingnan lahat ng message mo. I wanted to see you so bad. I wanted to hear your voice all over again. I wanted to see and feel your support live. I wanted you so bad that I was even more hurt when I finally found out about our family history."Mas ginusto kong pumikit nang marinig ko iyon. Imagining his pain when he found out about it, how his Mom got hurt because of my Mom, how his Mom suffered for more than a decade because of my family, and how his Mom endured it all alone without telling anything to Dad.
"What is it this time, Lucien? What happened? Where have you been? Kanina pa kita tinatawagan-""Inuwi ni Uno si lola."Literal na natigilan ako dahil sa sinabi niya. Mabilis ko siyang tiningnan nang maramdaman ko ang kakaibang kaba sa puso ko."W-what? Why? What's happening, Lucien?""She wanted to surprise you. Noong nakaraang araw pa siya umuwi sa bahay kaya madalas akong wala. Kanina nang susunduin na namin siya para pumunta rito, she said she can't do it dahil biglang sumama ang pakiramdam niya-""Oh my god! Is she okay? Why didn't you tell me right away?" I cut him off.Nakita ko ang gulat sa
"Happy birthday, Aeris! They are getting bigger na!" Excited na bati sa 'kin ni Claire nang makarating siya kasama si Elias.Natawa lang ako saka tiningnan din ang tiyan niya."Kailan ang labas nito?" Tanong ko at nagpasalamat sa pagbati niya sa 'kin."By next week pwede na." Elias answered and handed me a paper bag na agad ko namang tinanggap. "Happy birthday.""Thank you. Nag abala pa kayo. Get in, nasa loob na ang iba." Paanyaya ko sa kanila at sinamahan na silang pumasok.Nang maihatid ko sila sa main door ng mansion ay bumalik ako sa labas kung nasaan ang malawak na hardin ng mansion ng mga Reed. Tumingala ako sa langit at napapikit nang sandaling umih







