LOGINUmalis siya noong araw na iyon nang hindi bukal sa kanyang kalooban. Umalis siya dahil ipinagtabuyan siya ni Sofia. Napilitan siyang lisanin ang bahay ni Andrew dahil sa banta ni Sofia na guguluhin ang pamilya niyang nananahi at walang alam sa loob ng isang taon.
Nilisan niya ang tirahang naging kanlungan ng kanyang pangarap, pagkababae at pagibig. Masakit man sa kalooban ni Sofia na lisanin ang lugar nang wala man lang paliwanag o pag-uusap, ay wala siyang magagawa sa mga panahong iyon. Wala siyang laban.
Napakasakit noon para kay Catherine, pero ano ba ang magagawa niya?Kahit pa nga nasa kanya ang lahat ng karapatan. Tama nga naman ang lahat.Siya ang may mali. Kaya siya ang dapat umani ng lahat ng hirap.Siya ang lumabag sa kasundun; siya ang sumang-ayon sa kasinungalingan at walang dapat mamagdusa kundi siya lamang. Ano nga ba naman ang laban niya kay Sofia. Ano nga ba ang kakayahan niyang patunayan ang damdamin kung simula pa lamang ay mali na.
Nagulantang na lamang si Catherine dahil sa lalim ng kanyang iniisip ay hindi niya namalayang nasa harapan na pala niya ang matandang may-ari ng pabrika at ang napakaguwapo nitong bisita.
Si, Andrew Dela Fuerte Kim.
"As you can see, Mr. Kim, this is the most advanced machine model that we have here. We have new units of this machine here, imported from England," pagyayabang ni Mr. Chua, ang may-ari ng pabrika ng mga delatang sikat sa Pilipinas.
"From this machine, production of canned products became a lot easier and we were able to mass-produce in a limited time," paliwanag ni Mr. Chua, habang ang guwapong kausap nito ay tahimik na tumatangong-tango habang iniikot ang paningin sa mga makinang ipinangmamalaki ng matandang kausap.Pagkatapos ay tipid na ngumiti at sumagot.
"I see," sabi nito, na nagdulot na naman ng kakaibang kilabot kay Catherine. Para kasi nasa may tenga niya banda ang nagsasalita, samantalang nasa harap niya ito.
"Ms. Andres, ipakita mo nga kay Mr. Kim kung paano pinatatakbo at kung paano ino-operate ang machine na ito," utos sa kanya ni Mr. Chua.
"Anak ng pating naman… bakit sa kanya pa talaga natapat? Kakasabi lamang nitong lima ang ganoong machine, bakit hindi na lang sa iba ito nagpa-sample? Maktol ng isipan ni Catherine, sanhi para hindi agad siya makakilos at makasagot sa amo.
"I think your employee needs some sleep, Mr. Chua. She looks tired, ayan at tulala" sabi ng lalaking bisita ng matanda. Hindi kase agad kumilos si Catherine.
"Ms. Andres, are you with us?" sabi pa nito na tila nang aasar. Dahil sa gulat, napilitang mag-angat ng mukha si Catherine na kanina pa niya pinipigilan. Natatakot kase siyang makilala nito.
Nagtama ang paningin nila ni Andrew at halos umikot ang buong paligid ni Catherine.Nangatog ang tuhod niya sa takot. At kung maririnig lamang ng nasa paligid niya ang lakas ng kabog ng kanyang dibdib, masasabi mong may mga ati-atihang dumating ng sandaling iyon.
"Alam niya, nakita niya na kumunot ang noo nito. Alam niyang nakilala siya ng lalaki at lalong kinabahan si Catherine, kaya lalo siyang nautal magsalita.
"Ah eh....Ahh… ay yes, Sir, ipapakita ko po kung paano tumatakbo ang STR machine at kung ilan ang production nito per minute po," sabi ni Catherine na nakabawi na.
Para i-on ang machine, kailangan i-on ni Catherine ang makina sa ibabaw at kailangan niyang umakyat sa itaas. Kailangan niya ring buhatin ang rolyo ng manipis na lata para isalang sa production ledge na siyang gagawa ng mga lata.
Kunot ang noo ng bisitang lalaki ng matandang may-ari habang ginagawa ito ni Catherine. Nang sumampa na siya sa ibabaw, ang makita ay lalong nagsalubong ang kilay nito. Mabigat iyon para sa isang babae, pero kasama yun sa trabaho ng operator. Kailangang maging maayos ang pagde-demo ni Catherine kahit pa nga nangangatog ang tuhod niya, ayaw rin naman niyang mapahiya sa harap ni Andrew.
"You should be careful, Miss Andres," sabi ni Andrew at hinawakan pa siya sa baywang paakyat na siya sa bakal na hagdan na nasa gilid ng mataas na makina.
"Does she need to do that?" tanong bigla ni Andrew sa katabing matanda.
"Ah, yes, kasama 'yan sa trabaho ng isang machine operator," sagot nito. Napahugot ng hinga ang lalaki at na mulsa saka muling tumingin kay Catherine.
"Next time, why don't we limit the hiring for that position to men only. I don't see a woman fit for this job," dugtong pa ni Andrew.
Hindi naman malaman ni Catherine kung ano ang iisipin sa ginawa at sinabi ni Andrew. Pakiramdam niya ay may halong sarcasm ang huling sinabi nito, parang minamaliit siya nito. Pero inalalayan at inalala nito ang kaligtasan niya kanina. Nagtatalo ang isip ni Catherine nang muling magsalita ang matandang may-ari.
"Well, as the new owner, you have the right to change your policy. Sana lang huwag kang magtanggal ng mga dating employee. I assure you. They are the best" bilin ng matanda.
Napako sa pagkakatingin sa mukha ng lalaki si Catherine nang marinig ang sinabi ng matanda.
"Oh my God, don't tell me si Andrew na ang may-ari ng pabrikang pinapasukan niya. Pagminamalas ka nga naman. Malamang mawawalan ako agad ng trabaho haaist!" himutok ni Catherine.
"Paano ko kaya 'to sasabihin sa ate?" Wala pa man, namomroblema na si Catherine. Bagama't alam ng ate niya ang kabiguan at hindi namang niya naidetalye ang lahat. Saka kakapasok pa lamang naman niya, tatlong buwan pa lamang. Nakayukong bumaba si Catherine nang matapos na ang pagdedemo niya. Lalo siyang inalihan ng kaba nang iginiit ng bisitang lalaki ang policy daw at paniniwala nito.
Ngayon pa lang ay hindi na magkamayaw si Catherine kung paano maghahanap ng panibagong trabaho.Wala pa siyang naitatabi dahil kakasimula pa lamang naman niya. Ang mga nakaraang suweldo ay nauwi sa bill ng tinitirhan saka sa pagpapadala ng panggastos ng lola nila na nasa probinsya. Ang iba naman ay naibayad sa utang noong wala pa siyang trabaho at ipinangako na kapag sumuweldo na lamang babayaran.
"Well, it's your perspective, uncle, ako kase, I don't want to compromise the quality and the safety at the same time. I can see that everything is well, but I don't agree with a woman employee doing a supposed-to-be-man's job. I'll make some changes. Let's talk it over sa office." Sabi ni Andrew, niyaya na ang tiyuhin sa opisina ng matanda na magiging opisina na ni Andrew simula ngayon. Bago humakbang palayo sa kinaroroonan ng machine at mulign, sinulyapan ni Andrew ang babaeng empleyado ng kanyang uncle, saka niya itong tinitigan nang masama, pero nakayuko na ang babae, kaya hindi na nito nakita ang titig niyang iyon.
"Stay that way, mas bagay sa'yo ang nakayuko lamang dahil nakakasuklam ang makita ang mga mata mo. Kinamumuhian ko ang labi mo at ayokong masilayan ang buong mukha mo," bulong ni Andrew at lumakad na papasok sa opisina ng kanyang uncle.
.
💥Epilogue💥 "Now that you're fine, and everything is back to normal, babe, you have a lot of explaining to do to me now," Sabi ni Andrew. "Hah, agad-agad may kasalanan na naman ako?" "Unang-una, huwag mong isiping galit ako. I know why this happened. At habang-buhay akong babawi, pangako. Huwag ka ring magagalit kung di ko muna sinabi kase nagpapagaling ka pa," sabi ni Andrew. Medyo mali yung timing nang dumating ang report ng imbestigador na inupahan ko. You were battling death ng oras na yun kaya hindi kita masesermunan. "What pinaimbistegahan mo ako?" "Di ba nga I told you ipinahahanap kita for two years walang palya walang tigil babe. Sabi ko nga, kahit maubos ang yaman ko, mahanap ka lang. Kaso, nauna kitang nakita bago ka nadiskubre ng inupahan ko.Di ba panig pa rin sa akin ang may kapal. "But after meeting him, lahat ng sermon ko para sayo bigla kung nalunok. My heart was so happy I almost choked for breath. Babe, hindi ko maipaliwanag , wala akong ginawa kundi ang yakap
"Ah, sorry, Andrew, wala akong maisip na idadahilan noong mga panahon na hinahanap ka niya.Ang hirap mag-alibi ng paiba-iba masyadong soyang bibo.Kaya nang atick ma lang ako sa iisang alibi tapos para hindi din siya mausisa eh pagsuweldo ko bumibili ako ng toys tapos kunwari padala mo" biglang lumungkot ang mukha ni Catherine. "Oh, Babe, sorry talaga sa mga panahong yun at salamat, salamat, Babe, nang sobra sa lahat ng paghihirap na sinolo mo nang mag-isa. Babawi ako; pangako ko 'yan," sabi ni Andrew, at niyakap nang mahigpit ang asawa. Naiyak na nang sandali iyon. Alam naman ni Andrew na sa pagkatao ni Catherine ay gagawin iyon ng asawa. She is the perfect ideal woman na mutikan na niyang mawala sa buhay niya, kaya mas hinigpitan pa ni Andrew ang yakap sa asawa "I'm sorry... I'm so sorry, my wife. I love you and always love you. I never stop loving you, not even for a second, babe. Please forgive me. Stay with me, please, and love me again. I need you, babe. I can't live without yo
"Pero Sir, bago ako bumalik sa Maynila noong isang linggo, dumaan ako sa bahay na iyon ulit . Wala na doon si Ma'am Catherine.Wala rin yung ate niya. Tanging ang lola ng bata ang naroon. At alam mo ba sir? Ang suwerte nyo ni Ma'am Catherine. Bibo at malambing ang anak nyo" "What? Uulitin mo nga ang sinabi mo. Anak ko?Tama ba ang narinig ko?" malakas ang boses na sabi ni Andrew. "Opo, sir, una, kamukha mo nga basta kahit dalawang taong gulang pa lang. Kasing-lago ng kilay mo, sir, eh. Wait, sir. Send ko picture sa Messenger mo. Na-receive mo na, sir?Sir. Magpapaalam na ako, sir. Nandito na ang kliyente ko." "Okay, thank you," tulalang sabi ni Andrew, habang paulit-ulit na umalingawngaw sa tenga niya ang salitang "anak ko." Agad pinatay ni Andrew ang call button at lumipat sa Messenger. At nang makita ang larawan ng batang ipinadala ng kausap. Biglang lumabas ng kotse si Andrew at doon sumigaw nang sumigaw.... "Aaaahhh.....Aaahh.......why?Why?" sigaw ni Andrew, sabay napaupo sa
"Mahal na mahal kita, Catherine. You're my one and only wife. Hindi yun mababago ninuman," sabi ni Andrew, saka nito hinalikan ang naturulog pang si Catherine sa noo nito at sa tungki ng ilong. "I miss you, babe, I love you so much. Magpagaling ka na, please." Umaasa si Andrew na hindi pa huli ang lahat para sa kanya at sa asawa niya. Marami nang araw ang lumipas. Hindi biro ang mahigit dalawang taon na naghirap ang mga kalooban nila. Pinaglaruan sila ng panahon at mga maling akala. Pinaglaruan sila ng mapagbirong tadhana. "Magpagaling ka, my wife. Huwag kang mag-alala; ako ang bahala sa lahat. Mahal na mahal kita," sabi ni Andrew, saka hinalikan ulit ang noo ni Catherine. Lumabas na si Andrew para asikasuhin ang mga dapat asikasuhin. Samantlaa.... Catherine heard everything, kahit groggy sa gamot, malinaw niyang naririnig ang pagtatapat ni Andrew. Lahat ng hinanakit sa loob ng dalawang taon, lahat ng hirap ng katawan at kalooban sa loob ng mga panahong iyon ay tila bulang naglaho.
He was so scared. Noon pa man, si Catherine na ang tanging nakakapagdulot sa kanya ng mga ganitong pakiramdam mula sa pakiramdam na parang mamamatay hanggang sa pakiramdam na parang nalulunod. Whenever he thought that he had already lost her, at paulit-ulit na parang pinapatay si Andrew. Ang lahat ng poot at hinanakit niya noon kay Catherine ay panakit-butas lamang niya sa totoong nararamdaman. Yun ang dahilan kaya kahit isang minuto hindi siya tumigil sa paghahanap dito. Kahit isang minuto hindi niya tinigilang mahalin ito, and now he regretted all his stupid actions just to hide his miserable life. Pinagsisishan ni Andrew na tiniis niya ang sariling damdamin at lumikha iyon ng mas malalim na sugat sa pinakamamahal at nagdulot iyon na mapunta siya sa alamin na delikado ang kanyang buhay. Andrew went inside Catherine's room, slowly, not to wake her up. Kailangan daw nito ng mahabang pahinga, sabi ng doktor. Kailangan daw maiwasang ma-stress ito o magalit to avoid further attack. "
"Ngayon, Andrew, sabihin mo sa akin, hindi pa ba ako bayad? Sigaw ni Catherine habang bumubuhos ang luha. Napuno ng galit at kawalan ng pag-asa si Catherine."Noong gabing ipagtabuyan ako ni Sofia sa bahay mo, noong gabing halos mamatay ako sa lamig sa labas sa kakahintay sa'yo, umaasang kahit pangunguna meron ka para sa akin.Umaasang kahit papaano pwede mo akong matulungan kahit bilang tao na lamang, pero wala ka.Ni hindi mo ako binigyan ng pagkakataon para magpaliwanag," tumigil ang luha sa mata ni Catherine , napalitan ng galit."Dalawang taon akong nagpilit na bumangon, dalawang taon akong nagtago dahil ang banta ni Sofia ay ipapaalam sa pamilya ko at sisirain ako. Dalawang taon akong namuhay mag-isa at namuhay sa kahihiyan, at lahat ng iyon hindi pa sapat sa iyo, Andrew? Napakalupit mo… napakalupit mo! Halos mamula sa galit si Catherine. "Sa apat na buwan ba, Andrew, ni minsan ba hindi ako naging mabuting asawa sa'yo? Napakalupit mo? Napakalupit n'yo pareho ni Sofia." Hagulhol mu
Sinundan na lamang ito ni Catherine at hinatid ng tanaw ang asawa. Pero bago pumasok sa kotse ay bumalik si Andrew at tumayo sa harap niya saka inilapit ang mukha sa mukha niya."Where is my goodbye kiss, Babe. Parang gusto ko magtampo ah " Sabi ni Andrew.Natawa si Catherine sa tila batang asta nito.
Humihilik na nga si Andrew ng tumayo si Catherine at magtungo sa banyo. She needed to take a bath to ease her worried mind. Sa ilalim ng tubig na umaagos sa dusta. Pinakawalan ni Catherine ang pinipigilang luha.Kumpara sa smooth and gentle love making nila ni Andrew kahapon lamang. Ibang Andrew nama
Sa isang mas cheaper but quality shop dinala ni Catherine si Andrew. Nanlaki pa ang mata nito ng makita ang mga presyo pero giniit niyang ito ang mga gusto niyang isuot. Gumawa na lamang siya ng kung anu- anong kuwento at dahilan si Catherine para hindi mahalatang kakaiba ang karakter ng Sofia ngayo
Andrew joins her under the shower and they share wet kisses. Dala ng sitwasyun at ng kanilang kahubaran. Muling nag init si Andrew. Ang mga halik ay muling naglakbay muling nagiwan ng mga apoy sa katawan ni Catherine.Ang mga kamay na pinagpala ay nanalakay sa malamig na katawan ni Catherine. Andrew







