CHAPTER 4: Shadows on the Beach

Hindi ko maalis sa isip ko ang lalaking nakita ko sa dulo ng beach.

Matangkad siya, naka-itim na hoodie kahit mainit ang araw, at nakatingin lang talaga sa akin—diretso, walang galaw. Parang hindi niya ako pinapansin na tao lang, kundi parang bagay na sinusuri. Nang tingnan ko ulit, wala na. Parang multo. Pero alam ko, hindi ako nagkakamali. May nakita talaga ako.

Agad akong tumayo mula sa beach chair at tinawag ang bodyguard na malapit lang.

“Kuya, may nakita po akong lalaki roon sa dulo. Nakaitim. Tingin niyo po?”

Kumunot ang noo niya, agad na kinuha ang radio sa belt niya. “Check the perimeter. Suspicious individual spotted sa east side ng beach. Black hoodie, male, approximately 6 feet tall.”

Maya-maya, dumating ang dalawa pang security. Naglakad sila roon, naghanap sa buhangin, sa likod ng mga puno ng niyog, kahit sa tubig. Pero walang nakita. Walang bakas ng paa kahit sa basa-basa pa ring buhangin. Walang kahit anong ebidensya.

“Ma’am, baka po nagkakamali lang kayo,” sabi ng isa sa kanila, pilit na ngumingiti para pakalmahin ako. “Walang pwedeng makapasok dito nang walang clearance. Private island po ‘to ni Sir Sebastian. May drone surveillance, boat patrol 24/7, at underwater sensors pa.”

Tumango ako, pero hindi mapakali ang dibdib ko. “Sige po. Salamat.”

Pabalik na ako ng mansion nang tumunog ang bagong phone ko—‘yung ibinigay niya.

Incoming call: Sebastian.

Sinagot ko agad, kahit nanginginig ang kamay ko.

“Ava.” Malamig ang boses niya, pero may urgency na hindi ko narinig noon. “Nasa helicopter na ako. Darating ako sa loob ng dalawang oras. Anong nangyari?”

“Paano niyo po nalaman—”

“May real-time report sa akin ang head of security. May nakita ka raw na tao sa beach?”

“O-Opo. Pero wala na raw po silang nakita. Parang… nawala lang bigla.”

Tahimik siya saglit. Ramdam ko ang tension kahit sa phone lang.

“Pumasok ka na sa loob ng mansion. Lock all doors and windows. Huwag kang lalabas hanggang dumating ako. Intindi mo?”

“Opo,” sagot ko, kinakabahan na talaga.

“And Ava…” Huminto siya saglit. “Good girl for telling them right away.”

Binaba niya. Naiwan akong nakatayo sa terrace, tinitignan ang dagat. Maganda pa rin—turquoise waves, asul na langit—pero ngayon, parang may nakamasid. Parang hindi na ako mag-isa.

Habang hinihintay siya, naglibot ako sa mansion para pakalmahin ang sarili. Sa second floor, naalala ko ulit ‘yung locked door sa dulo ng hallway. ‘Yung “personal room” daw ni Sebastian.

Bakit bawal? Ano ang tinatago niya roon?

Tumingin ako sa paligid—walang staff malapit. Tahimik ang hallway.

Dahan-dahan akong lumapit. Sinubukan ko ang handle—locked pa rin. Pero napansin ko ang maliit na keypad sa gilid. Electronic lock. May code.

Ano kaya ang code niya? Birthday? Hindi ko alam.

Sinubukan ko ang random—1234. Hindi.

0000. Hindi.

Bigla kong naalala ang tattoo niya—black rose. Sinubukan ko ang 1313—walang kwenta.

Frustrated na ako nang marinig ko ang footsteps sa likod ko.

“Ava.”

Napalingon ako, halos mapatili.

Si Sebastian. Nakatayo sa hagdan, nakataas ang kilay. Seryoso ang mukha, pero hindi galit. Parang alam na niya kung ano ang ginagawa ko.

“A-Anong ginagawa niyo rito?” nauutal ko.

“Tanong ko rin sa’yo ‘yan.” Lumapit siya nang dahan-dahan. “Bakit mo sinusubukang buksan ang pintuan ko?”

Namula ako. “Curious lang po. Sabi ni Aling Rosa bawal, eh bakit—”

Hinawakan niya ang kamay ko, hinila papalapit sa kanya. “Dahil may mga bagay na hindi pa ready ipakita sa’yo.”

“Ano po ‘yon? Files ng business niyo? O… tungkol doon sa lalaking ‘dapat patay na’?”

Kumuyom ang panga niya. Tapos, imbes na magalit, hinila niya ako palapit sa keypad.

“Gusto mong malaman?” tanong niya, mababa ang boses.

Tumango ako, kahit kinakabahan.

Pinindot niya ang code—0829. Birthday raw ng kapatid niya, nalaman ko mamaya.

Bumukas ang pinto.

Pumasok kami. Ang kwarto—hindi study lang. Parang memorial room.

Sa gitna, malaking frame—picture ng isang teenager na lalaki, kamukhang-kamukha ni Sebastian pero mas bata, mas masaya ang ngiti. Sa baba, plaque: “Rafael Rivas, 1998-2019. Forever in our hearts.”

Sa paligid, mga pictures nilang magkapatid. Mga trophies sa school. Mga lumang damit na naka-frame. At sa mesa, folder na puno ng documents—police reports, news clippings, grainy photos ng isang car wreck.

“Ang kapatid ko,” sabi ni Sebastian, tahimik. “Anim na taon na ang nakaraan, namatay siya sa isang car accident. Pero hindi aksidente ‘yon. May nag-sabotage sa sasakyan niya.”

Nanlaki ang mata ko. “Kaya po kayo… naghihiganti?”

Tumingin siya sa akin. “Hindi higanti. Justice. Natuklasan ko na may koneksyon ang isang dating business partner ng pamilya namin—pamilya Lim.”

Pamilya Lim. Apelyido ko.

Nanindig ang balahibo ko. “A-Anong ibig niyong sabihin?”

Hinawakan niya ang balikat ko. “Ang tatay mo, Ava. Noon, partner niya ang tatay ko sa isang malaking real estate project. Pero may corruption scandal. Nawala ang pera ng investors. At nang mag-imbestiga ang kapatid ko—si Rafael—biglang ‘nawala’ ang ebidensya. Tapos ang aksidente.”

Hindi ako makapaniwala. “Hindi ko po kilala ang tatay ko. Umalis siya noong bata pa ako. At hindi niyo sinabi sa akin ‘to noon!”

“Dahil ayokong matakot ka.” Hinila niya ako sa yakap niya. “Una, plano ko talagang gamitin ka para makapasok sa natitirang records ng pamilya niyo. Para mahanap ang ebidensya.”

“Ginagamit niyo ako?” tanong ko, galit na galit. Tinulak ko siya.

Pero hindi siya bumitaw. “Oo. Sa una. Pero Ava…” Hinawakan niya ang mukha ko. “Naging totoo na. Hindi ko na kaya isipin na wala ka. Kaya ko ginagawa ang lahat ng ‘to—ang security, ang pagdadala sa’yo dito—para protektahan ka. Kasi ang taong nag-utos noon… buhay pa. At ngayon, alam niyang malapit na ako sa katotohanan. Kaya ginagamit ka nila para pigilan ako.”

Naiyak ako. “Bakit hindi niyo agad sinabi?”

“Dahil takot akong iwan mo ako kapag nalaman mo.” Hinaplos niya ang luha ko. “Pero ngayon, alam mo na. At pipiliin mo pa rin ba ako?”

Tahimik ako nang matagal. Iniisip ko ang lahat—ang kontrata, ang halik sa penthouse, ang yakap niya every night.

Tumingin ako sa picture ni Rafael. Mukhang mabait. Nawalan siya ng kapatid dahil sa kasakiman ng iba.

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Hindi ko kilala ang tatay ko. At hindi ko alam kung totoo ‘yang koneksyon. Pero… maniniwala ako sa’yo. Tutulungan kita.”

Ngumiti siya—unang beses na tunay na ngiti mula nang makilala ko siya. Hinila niya ako sa yakap, mahigpit.

“Salamat, Ava. My Ava.”

Hinaplos niya ang likod ko, pataas sa batok. Tapos, bigla niya akong hinalikan—punong-puno ng passion, ng pasasalamat, ng possession.

Gumanti ako. Hinila ko siya papalapit, hinawakan ang shirt niya.

Pero bago pa maging higit pa, biglang tumunog ang phone niya.

Sumagot siya, galit.

“What? Papunta na raw dito?”

Tumingin siya sa akin, seryoso ulit.

“May boat na papalapit sa island. Hindi authorized. At sa drone feed… kita raw ang lalaking nakaitim kahapon.”

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Ava, pumasok ka sa kwarto natin. Lock it. Huwag kang lalabas.”

“Sebastian—”

“Hindi kita pababayaan.” Hinalikan niya ako sa noo. “Promise. Akin ka na. Walang makakaagaw sa’yo.”

At habang tumakbo siya palabas kasama ang security, naiwan akong nakatayo sa memorial room ng kapatid niya.

Tinitignan ang picture ni Rafael.

At nang marinig ko ang tunog ng boat motor sa malayo… alam kong nagsisimula na ang totoong gulo.

Hindi na kontrata lang ‘to.

Totoong buhay na namin ang nakataya.