CHAPTER 5: The Locked Room

HINDI ako makatulog nang maayos pagkatapos ng sinabi ni Sebastian.

Nakahiga ako sa kama, tinitignan ang kisame habang iniisip ang mga salita niya: “Someone from my past. Someone na dapat patay na.” Ano ang ibig sabihin noon? At bakit ako kasali sa danger na ‘yon? Parang biglang lumaki ang kwarto—malawak, malamig, at parang walang labas.

Maya-maya, narinig ko ang pagbalik niya sa kwarto. Madilim pa rin, pero kita ko ang silhouette niya sa pintuan. Tahimik siyang humiga sa tabi ko, pero hindi niya ako niyakap agad tulad ng nakasanayan na. May distansya ngayon, parang may iniisip siyang mabigat.

“Gising ka pa?” bulong niya.

“Opo,” sagot ko. “Hindi ako makatulog.”

Lumapit siya, hinila ako papalapit. This time, mas mahigpit ang yakap. Parang takot talaga siyang mawala ako.

“Sorry kung natakot kita,” sabi niya sa tenga ko. “Bukas, ipapaliwanag ko lahat. Matulog ka na.”

Hinaplos niya ang buhok ko hanggang nakatulog ako. Pero panaginip ko, may lalaking nakaitim na hinahabol ako sa beach, at si Sebastian na sumisigaw ng pangalan ko mula sa malayo. Nagising ako nang pawisan, puso ko tumitibok nang mabilis.

Maaga akong nagising kinabukasan. Wala na ulit siya sa tabi ko. Pero may bagong note sa pillow.

“May important call sa study. Mag-breakfast ka na. Puntahan kita mamaya. – S”

Bumaba ako sa dining area. May inihandang breakfast si Aling Rosa—fresh fruits, pandesal, scrambled eggs, at kape. Habang kumakain ako mag-isa sa terrace, tinitignan ang dagat. Tahimik. Walang suspicious na boat o tao. Parang normal na ulit.

Pero hindi mapakali ang isip ko. Gusto kong malaman ang totoo.

Pagkatapos kumain, naglakad-lakad ako sa mansion. Hanggang sa naalala ko ulit ang locked door sa second floor. Ang “personal room” niya.

Bakit bawal? Ano ang tinatago niya roon?

Tumingin ako sa paligid—walang staff malapit. Tahimik ang hallway.

Dahan-dahan akong umakyat. Hawak ko ang phone ko, ready na tumakbo kung may makakita.

Pagdating sa pintuan, sinubukan ko ulit ang handle. Locked nga. Pero this time, napansin ko ang maliit na keypad sa gilid. Electronic lock. May code.

Ano kaya ang code niya? Birthday? Hindi ko alam.

Sinubukan ko ang random—1234. Hindi.

Tapos 0000. Hindi.

Tapos, bigla kong naalala ang date ng engagement namin. Hindi.

Nag-isip ako. Tapos naalala ko ang tattoo niya—black rose with thorns.

Sinubukan ko ang 1313—walang kwenta.

Frustrated na ako nang marinig ko ang footsteps sa likod ko.

“Ava.”

Napalingon ako, halos mapatili.

Si Sebastian. Nakatayo sa hagdan, nakataas ang kilay. Seryoso ang mukha, pero hindi galit.

“A-Anong ginagawa niyo rito?” nauutal ko.

“Tanong ko rin sa’yo ‘yan.” Lumapit siya nang dahan-dahan. “Bakit mo sinusubukang buksan ang pintuan ko?”

Namula ako. “Curious lang po. Sabi ni Aling Rosa bawal, eh bakit—”

Hinawakan niya ang kamay ko, hinila papalapit sa kanya. “Dahil may mga bagay na hindi pa ready ipakita sa’yo.”

“Ano po ‘yon? Files ng business niyo? O… tungkol doon sa lalaking ‘dapat patay na’?”

Kumuyom ang panga niya. Tapos, imbes na magalit, hinila niya ako palapit sa keypad.

“Gusto mong malaman?” tanong niya, mababa ang boses.

Tumango ako, kahit kinakabahan.

Pinindot niya ang code—0829. Birthday raw ng kapatid niya, nalaman ko mamaya.

Bumukas ang pinto.

Pumasok kami. Ang kwarto—hindi study lang. Parang memorial room.

Sa gitna, may malaking frame—picture ng isang teenager na lalaki, kamukhang-kamukha ni Sebastian pero mas bata, mas masaya ang ngiti. Sa baba, may plaque: “Rafael Rivas, 1998-2019. Forever in our hearts.”

Sa paligid, mga pictures nilang magkapatid. Mga trophies niya sa school. Mga lumang damit na naka-frame. At sa isang mesa, may folder na puno ng documents—police reports, news clippings, grainy photos ng isang car wreck.

“Ang kapatid ko,” sabi ni Sebastian, tahimik. “Anim na taon na ang nakaraan, namatay siya sa isang car accident. Pero hindi aksidente ‘yon. May nag-sabotage sa sasakyan niya.”

Nanlaki ang mata ko. “Kaya po kayo… naghihiganti?”

Tumingin siya sa akin. “Hindi higanti. Justice. Natuklasan ko na may koneksyon ang isang dating business partner ng pamilya namin—pamilya Lim.”

Pamilya Lim? Ang apelyido ko.

Nanindig ang balahibo ko. “A-Anong ibig niyong sabihin?”

Hinawakan niya ang balikat ko. “Ang tatay mo, Ava. Noon, partner niya ang tatay ko sa isang malaking project. Pero may corruption scandal. Nawala ang pera ng investors. At nang mag-imbestiga ang kapatid ko—si Rafael—biglang ‘nawala’ ang ebidensya. Tapos ang aksidente.”

Hindi ako makapaniwala. “Hindi ko po kilala ang tatay ko. Umalis siya noong bata pa ako. At hindi niyo sinabi sa akin ‘to noon!”

“Dahil ayokong matakot ka.” Hinila niya ako sa yakap niya. “Una, plano ko talagang gamitin ka para makapasok sa natitirang records ng pamilya niyo. Para mahanap ang ebidensya.”

“Ginagamit niyo ako?” tanong ko, galit na galit. Tinulak ko siya.

Pero hindi siya bumitaw. “Oo. Sa una. Pero Ava…” Hinawakan niya ang mukha ko. “Naging totoo na. Hindi ko na kaya isipin na wala ka. Kaya ko ginagawa ang lahat ng ‘to—ang security, ang pagdadala sa’yo dito—para protektahan ka. Kasi ang taong nag-utos noon… buhay pa. At ngayon, alam niyang malapit na ako sa katotohanan. Kaya ginagamit ka nila para pigilan ako.”

Naiyak ako. “Bakit hindi niyo agad sinabi?”

“Dahil takot akong iwan mo ako kapag nalaman mo.” Hinaplos niya ang luha ko. “Pero ngayon, alam mo na. At pipiliin mo pa rin ba ako?”

Tahimik ako nang matagal. Iniisip ko ang lahat—ang kontrata, ang halik kagabi, ang yakap niya every night.

Tumingin ako sa picture ng kapatid niya. Mukhang mabait. Nawalan siya ng kapatid dahil sa kasakiman ng iba.

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Hindi ko kilala ang tatay ko. At hindi ko alam kung totoo ‘yang koneksyon. Pero… maniniwala ako sa’yo. Tutulungan kita.”

Ngumiti siya—unang beses na tunay na ngiti mula nang makilala ko siya. Hinila niya ako sa yakap, mahigpit.

“Salamat, Ava. My Ava.”

Hinaplos niya ang likod ko, pataas sa batok. Tapos, bigla niya akong hinalikan—punong-puno ng passion, ng pasasalamat, ng possession.

Gumanti ako. Hinila ko siya papalapit, hinawakan ang shirt niya.

Pero bago pa maging higit pa, biglang tumunog ang phone niya sa bedside table.

Sumagot siya, galit na galit. “What?”

Tahimik siya habang nakikinig. Tapos biglang tumayo, kunot na kunot ang noo.

“Papunta na ako sa study. Send the feed dito.”

Binaba niya. Tumingin sa akin.

“May nakita ang drone sa labas ng island. May maliit na boat na umikot kanina. At… may picture nila ng lalaking nakita mo.”

Nanindig ang balahibo ko.

“Sino po ‘yon?”

Hinawakan niya ang kamay ko nang mahigpit.

“Someone from my past. Someone na dapat patay na.”

Tumayo siya, nagbihis nang mabilis.

“Sebastian—”

“Matulog ka na,” sabi niya, pero hinaplos ang pisngi ko. “Bukas, sasabihin ko sa’yo ang lahat. Promise.”

Hinaplos niya ulit ang labi ko—mahinahon na halik this time.

“Lock the door pag-alis ko. At Ava…”

Tumingin siya sa akin nang matagal.

“Huwag kang matakot. Kahit kailan, hindi kita pababayaan.”

At habang umalis siya, naiwan akong nakaupo sa kama, hinahaplos ang labi ko.

Ano ang tinatago niya?

At bakit… pakiramdam ko, hindi na ako makakatakas kahit gusto ko pa?

Sa labas ng glass wall, nakita ko ang buwan—buo, maliwanag.

Pero sa likod noon, may anino ng ulap na dahan-dahang lumalapit.

Parang may darating na bagyo.

At ako… nasa gitna na nito.