Billionaire's Captive Bride

Hindi ko na mabilang kung ilang beses kong binuksan at isinara ang email na ‘yon mula sa bangko. Final Notice of Foreclosure. Parang suntok sa tiyan ‘yung bawat salita. Sa loob ng pitong araw, mawawala na ang bahay namin dito sa Quezon City—‘yung lumang dalawang palapag na puno ng alaala ni Mama, ‘yung kwarto ko na may sewing machine sa sulok, ‘yung maliit na hardin sa likod na dati pa naming pinag-aalagaan. At si Mama… nakaratay pa rin sa ospital, lumalala ang sakit niya sa baga. Walang pera para sa chemotherapy. Walang insurance. Ako lang ang natitira—si Ava Lim, 25 anyos, wedding gown designer na ngayon ay halos walang order. Walang kliyente. Walang savings.

Nakahiga ako sa kama ko, nakatingin sa kisame na puno ng bitak na parang mapa ng mga problema ko. “Kaya ko ‘to,” bulong ko sa sarili ko. Pero totoo, hindi na. Wala na talagang lusot.

Biglang may kumatok sa pinto—tatlong malakas, matigas na katok na parang may hawak ng kapangyarihan. Napabalikwas ako. Sino ‘yon? Wala akong inaasahang bisita.

Pagbukas ko ng pinto, halos mapaatras ako sa gulat. Dalawang lalaki sa itim na suit—mukhang bodyguards mula sa pelikula. Sa gitna nila, siya.

Sebastian Rivas.

Hindi ko siya personal na nakilala noon, pero kilala ko siya sa balita. Ang “Demon of Real Estate.” Ang pinakabatang self-made billionaire sa Pilipinas. 29 anyos, matangkad, malapad ang balikat, matalim ang panga, at mga mata na parang kayang basahin ang lahat ng lihim mo. Nakasuot siya ng tailored black suit na akmang-akma, walang ngiti, walang emosyon.

“Miss Ava Lim?” tanong niya. Malalim ang boses, mababa, parang utos na hindi mo matatanggihan.

“O-Opo,” sagot ko, nahihirapan makatingin nang diretso sa mata niya. “Paano po kayo napunta rito? Paano niyo po nalaman ang address ko?”

Hindi siya sumagot agad. Sa halip, inilabas niya ang isang itim na folder mula sa kanyang briefcase at inilapag sa maliit naming mesa. “May business proposal ako para sa’yo. Pwede ba tayong makapag-usap sa loob?”

Wala akong choice. Pinapasok ko sila. Ang dalawang bodyguard ay nanatili sa labas, nakatayo na parang estatwa. Si Sebastian, umupo sa lumang sofa namin na parang trono na siya ang hari.

Binuksan niya ang folder. May mga pictures sa loob—ang bahay namin, ang maliit kong studio sa may Quezon Avenue, si Mama sa hospital bed na may IV drip. Nanindig ang balahibo ko.

“Ang pamilya mo ay nasa bingit ng pagkabuwal. Utang sa bangko, overdue hospital bills, suppliers na nagbabanta nang magsampa ng kaso. Sa loob ng isang linggo, mawawala ang lahat.” Tumingin siya sa akin, diretso sa mata. Walang awa. Walang pakikiramay. “Pero may paraan para iligtas mo sila.”

Napalunok ako. “Ano po ‘yon?”

Hinila niya ang makapal na dokumento mula sa folder—kontrata. “Magiging asawa mo ako. Sa papel, sa publiko, sa harap ng lipunan. Isang taon lang. May grand wedding tayo. Titira ka sa private island mansion ko sa Palawan. Kapalit nito—babayaran ko ang lahat ng utang niyo. Gagamutin ko ang ina mo sa pinakamahusay na doktor sa Singapore. At pagkatapos ng isang taon… malaya ka na. Bibigyan pa kita ng sapat na kapital para buksan ang sarili mong bridal shop.”

Parang tumigil ang mundo ko. “Ano pong klaseng biro ‘to, Mr. Rivas?”

“Hindi ako nagbibiro, Miss Lim.” Tumingin siya sa akin nang matagal, parang sinusukat ang reaksyon ko. “Kilala mo ako. Kapag sinabi ko, ginagawa ko. Walang biro. Walang atras.”

“Bakit po ako?” tanong ko, nanginginig ang boses ko. “Maraming babae diyan na mas maganda, mas mayaman, mas may koneksyon—”

“Because I need someone like you,” putol niya. Lumapit siya nang kaunti, ramdam ko ang init ng katawan niya kahit may distansya pa. “Someone na desperate enough para tanggapin ang alok ko. Someone na walang masyadong makikialam. At dahil…” Huminto siya saglit, tinitignan ang mukha ko mula ulo hanggang paa. “Maganda ka, Ava. Bagay ka sa akin.”

Namula ako—hindi lang dahil sa hiya, kundi dahil sa galit na pinipigilan ko. “Hindi ako ipinagbibili—”

“Hindi kita binibili,” sagot niya, malamig pa rin ang tono. “Nag-aalok ako ng kontrata. Pareho tayong makikinabang. Isang taon lang. Walang strings attached pagkatapos.” Pero sa paraan ng pagsabi niya sa “walang strings,” parang may kakaibang bigat na hindi ko maintindihan. “Pero habang kasal tayo… sa ‘kin ka lang. Walang ibang lalaki. Walang paglabas nang walang pahintulot ko. At susundin mo ang rules ko.”

Napalunok ako nang malalim. Parang hindi proposal. Parang utos. Parang kulungan na may gintong rehas at infinity pool.

“Bakit po kayo kailangan ng pekeng asawa?” tanong ko, pilit na matapang kahit ramdam ko ang pagkalamig sa likod ko.

Ngumiti siya nang kaunti—ngiti na hindi umaabot sa mata, parang may lihim. “May mga rason na hindi mo kailangang malaman… sa ngayon. Basta alam mo, ito ang pinakamagandang alok na makukuha mo sa buhay mo. O kaya, tanggihan mo. At bukas, mawawala na ang bahay niyo. Mawawalan na ng pag-asa ang ina mo.”

Tumingin ako sa kontrata. Nakasulat lahat doon—wedding date sa loob ng dalawang buwan, listahan ng rules (walang personal phone calls sa ibang lalaki, mandatory public appearances, living arrangements), at sa dulo, ang pirma niya na—Sebastian Rivas—na parang naghihintay lang ng akin.

Nanginginig ang kamay ko habang kinukuha ang pen mula sa kanya. Iniisip ko si Mama—ang ngiti niya noon, ang yakap niya kapag umiiyak ako. Iniisip ko ang pangarap ko na magkaroon ng sariling bridal shop, na makapagdesisyon ako para sa sarili ko. Iniisip ko ang lahat ng hirap na pinagdaanan ko mag-isa.

Isinara ko ang mga mata. Pinirmahan ko.

Ngumiti siya—tagumpay na tagumpay, pero may kakaibang lambing sa titig. “Good girl.”

Kinuha niya ang kontrata at inilagay sa folder. “Bukas, dadalhin kita sa exclusive atelier sa Makati. Ikaw ang magde-design ng wedding gown mo. Gusto ko perfect ang lahat.”

Tumango lang ako, hindi makapagsalita. Pakiramdam ko, biglang nagbago ang buhay ko sa isang pirma.

Habang papalapit siya sa pinto, huminto siya. Lumingon ulit.

“One more thing, Ava.”

“Ano po?”

Tumingin siya sa akin nang matagal, seryoso na talaga. “Simula ngayon, bawal kang magkausap o magkita ng ibang lalaki. Kahit kaibigan lang. Kahit dating kliyente. Dahil kapag nalaman ko…” Lumapit siya ulit, hinawakan ang pisngi ko nang mahina pero may pag-aari na hindi ko maipaliwanag. “Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko sa kanya… o sa’yo.”

Napalunok ako. Ramdam ko ang init ng kamay niya sa balat ko, parang marka na iniiwan niya.

At habang umalis siya kasama ang mga bodyguard, naiwan akong nakatayo sa gitna ng apartment, hawak ang kopya ng kontrata.

Ano ang ginawa ko?

Pero sa kabila ng takot… may kakaibang init na kumalat sa dibdib ko. Parang excitement na hindi ko inaasahan.

Isang taon.

Isang taon na magiging asawa ko ang pinakamakapangyarihang lalaki sa bansa.

At alam ko na—hindi magiging madali ang pagtakas sa kanya pagkatapos noon.

Biglang tumunog ang phone ko. Unknown number.

Sinagot ko, kahit kinakabahan.

“Ava.” Boses niya ulit. Malamig, pero may kakaibang lambing. “Matulog ka na. Bukas, nagsisimula na ang buhay mo bilang akin.”

Binaba niya.

At doon ko lang napansin—sa labas ng bintana, sa dilim ng kalye, may nakatayong lalaki. Nakaitim. Nakatingin diretso sa apartment ko.

Hindi ko makita nang malinaw ang mukha niya.

Pero alam ko… hindi na ako ligtas.

Hindi na talaga.