CHAPTER 3: First Night on the Island

Hindi ko inasahan na ganito kabilis ang lahat. Isang linggo lang pagkatapos ng pagpirma ko sa kontrata, dinala na ako ni Sebastian sa kanyang private island sa Palawan.

Maaga pa noong umaga nang dumating ang helicopter sa rooftop ng penthouse sa BGC. Walang paalam, walang oras para mag-isip. Sinabi niya lang, “Pack your things. Aalis na tayo ngayon.” Parang normal na utos.

Wala akong masyadong dala—ilang damit lang mula sa bagong wardrobe niya, ang sewing kit ko, at ilang lumang pictures ni Mama. Ang iba, sabi niya, ipapadala raw. Habang nasa helicopter, tahimik lang ako sa tabi niya. Naka-window seat ako, tinitignan ang dagat sa baba—turquoise na tubig, maliliit na isla na parang nakakalat na perlas sa mapa. Maganda. Sobrang ganda. Pero pakiramdam ko, papunta ako sa isang magandang kulungan na hindi ko na makakalabas.

Hindi siya nagsalita hanggang kalahating oras. Tapos bigla niyang hinawakan ang kamay ko—mahigpit, parang normal na sa kanya na hawakan ako nang ganoon.

“Cold?” tanong niya, napansin na nanginginig ako.

“Hindi naman po,” sagot ko. Pero totoo, malamig ang aircon, at mas malamig ang kinakabahan ko.

Inalis niya ang suit jacket niya at ipinatong sa balikat ko. Amoy niya—iyon ulit na cologne na nakakabaliw. Hindi ako umangal. Hindi ko alam kung bakit.

Paglanding namin, sinalubong kami ng staff—isang dosenang tao na nakatayo nang maayos sa gilid ng helipad. Lahat nakangiti, pero formal at maayos ang damit.

“Welcome home, Sir Sebastian. Welcome po, Miss Ava,” sabi ng head housekeeper, isang matandang babae na si Aling Rosa, na may mainit na ngiti pero may respeto.

Home? Hindi pa ako nakapagsalita.

Ang mansion—hindi ko alam kung ano ang itatawag. Hindi bahay. Parang palace sa tabing-dagat. Puro glass at white concrete, infinity pool na parang konektado sa dagat, private beach sa harap na walang ibang tao. Sa loob, open layout: malaking living area na tanaw ang ocean, kitchen na mas malaki pa sa apartment ko noon, at hagdan papuntang second floor kung nasaan ang mga bedrooms.

Dinala ako ni Aling Rosa sa master bedroom—oo, master. Isang kwarto lang daw para sa amin.

“Sir Sebastian’s orders po,” sabi niya, ngiting-ngiti pa rin. “Sabay na raw po kayo matulog para masanay na agad.”

Namula ako. “Hindi ba po may guest room?”

“Meron po, pero ipina-renovate raw po ni Sir. For future use daw.”

For future use? Ano ‘yon? Hindi ko na tinanong. Baka mas lalong magulo ang isip ko.

Pagpasok ko sa kwarto, napatigil ako. Malaki. King size bed sa gitna na may white canopy, glass wall na tanaw ang dagat, at balcony na may hanging chair. Sa isang side, may dalawang walk-in closet—isa para sa kanya, isa para sa akin. Punong-puno na ng damit ang sa akin. At sa bedside table, may picture frame—picture namin ni Sebastian noong isinuot niya ang engagement ring sa akin. Kuha raw ng photographer niya noon.

Kailan niya ‘to inilagay? Parang alam niya na talaga na papayag ako.

Habang nag-uunpack ako, pumasok si Sebastian. Nakapantalon lang at white button-down shirt na nakabukas ang dalawang butones sa taas. Bagong ligo yata, basa pa ang buhok.

“Like it?” tanong niya, tumingin sa paligid na parang naghihintay ng approval ko.

“Maganda po,” sagot ko. Totoo naman. “Pero… bakit kailangan sabay tayo matulog? Sabi sa kontrata—”

“Binago ko ang rules,” sabi niya, lumalapit. “Mas maganda kung natural tayo pag may bisita. At mas safe kung magkalapit tayo.”

Safe from what? Hindi ko na tinanong. Alam kong hindi niya sasagutin nang diretso.

Iniwan niya ako saglit para magbihis, sabi may quick meeting daw siya sa study room niya. Nagpaiwan ako, nag-ayos ng gamit hanggang mag-hapon.

Nang gabihin na, nag-dinner kami sa terrace—kandila, fresh seafood na bagong huli, at red wine. Romantic kung tutuusin. Pero tahimik. Tinitignan niya lang ako habang kumakain ako, parang memorizing every move ko.

“Bakit po ganito?” tanong ko bigla. “Bakit ako talaga ang pinili niyo?”

Tahimik siya saglit. Tapos sumandal sa upuan. “Kailangan ko ng tao na walang komplikasyon. Walang pamilyang makikialam masyado. Walang nakaraan na magiging problema.” Tumingin sa dagat. “At kailangan ko ng tao na… mapagkakatiwalaan ko.”

“Mapagkakatiwalaan?” tinaasan ko ng kilay. “Eh ginagamit niyo ako para sa pekeng kasal.”

Ngumiti siya—ngiti na may kakaibang lungkot. “Exactly. Kaya kailangan ko ng tao na may dahilan para manahimik. Tulad mo.”

Hindi ako nasaktan. Totoo naman. May kapalit ako. Pero may kirot pa rin sa dibdib ko.

Pagkatapos ng dinner, sabay kaming umakyat sa kwarto. Una akong naligo. Nang lumabas ako wearing silk pajamas na inihanda raw niya—manipis pero conservative pa rin—nandoon na siya sa kama. Nakahiga, nakasuot lang ng black pajama pants, walang top.

Napatingin ako sa katawan niya. Defined abs, broad chest, at ‘yung tattoo sa left shoulder—black rose with thorns. Hindi ko inasahan.

“Like what you see?” tanong niya, nakangiti nang bahagya.

Namula ako. “Hindi po.”

Ngumiti siya lalo. “Liar.”

Humiga ako sa kabilang side ng kama—malayo sa kanya hangga’t maaari. Pero ang kama malaki man, pakiramdam ko sobrang lapit pa rin.

Binuksan niya ang lampshade sa side niya. Madilim na, tanging moonlight mula sa glass wall ang ilaw.

Tahimik. Ramdam ko ang presensya niya. Ang init ng katawan niya kahit may distansya.

Maya-maya, narinig ko ang boses niya sa dilim.

“Ava.”

“Opo?”

“Come here.”

Hindi ako gumalaw.

Bigla niyang hinila ang kamay ko—hinila ako papalapit sa kanya hanggang nakahiga na ako sa dibdib niya. Niyakap niya ako mula sa likod, mahigpit pero hindi masakit.

“Sebastian—” protesta ko.

“Shh. Matulog ka lang.” Bulong niya sa tenga ko. “Gusto ko lang maramdaman kita malapit sa akin. That’s all. For now.”

For now. Ano ‘yon?

Hindi ako umangal. Hindi ko alam kung bakit. Siguro pagod na ako. Siguro… gusto ko rin.

Habang nakapikit ako, narinig ko siyang bumulong ulit.

“Good night, future wife.”

Hindi ako sumagot. Pero sa loob-loob ko… may kakaibang init na kumalat sa dibdib ko.

Kinabukasan, maaga akong nagising. Wala na siya sa tabi ko. Pero may note sa pillow niya.

“May emergency meeting sa Manila. Babalik ako mamaya ng gabi. Huwag kang lalabas ng mansion nang walang bodyguard. Call me if you need anything. – S”

Sa baba, may number niya. Una niyang ibinigay sa akin.

Ngumiti ako nang kaunti. Tapos biglang may kumatok si Aling Rosa.

“Miss Ava, may package po para sa inyo. Galing raw po kay Sir.”

Binuksan ko. Isang maliit na box. Sa loob—isang bagong iPhone, gold color. At may note ulit.

“So I can reach you anytime. My number is already saved. Use this only.”

Sa gallery, may isang picture lang. Selfie niya—seryoso ang mukha, pero nakatingin diretso sa camera.

Parang sinasabi, “I’m watching you.”

Natakot ako.

Pero bakit… excited din?

Habang nasa beach ako kinahapon—may bodyguard sa likod ko—tumunog ang bagong phone.

Message from him.

“Miss me already?”

Hindi ako sumagot agad.

Tapos nag-type ako.

“Hindi.”

Agad ang reply.

“Liar. See you tonight. Be ready.”

Ready for what?

At doon ko lang napansin—sa dulo ng beach, may lalaking nakatayo, nakaitim, nakatingin sa akin. Hindi kasama ng staff. Hindi kilala.

Kumunot ang noo ko.

Bigla akong kinabahan.

At nang tumingin ako ulit… wala na siya.

Pero alam ko, hindi ako nagkakamali.

May nakikita ako.

At parang nagsisimula na ang totoong laro.