CHAPTER 2: Welcome to Your Cage

Kinabukasan, eksakto alas-otso ng umaga, may kumatok ulit sa pinto ko. Hindi na si Sebastian—pero parang extension na siya ng presensya niya.

Apat na tao ang dumating: dalawang babae na mukhang personal stylists, isang lalaki na photographer daw, at isang driver sa itim na van sa labas. Walang sabi-sabi, diretso silang pumasok.

“Good morning po, Miss Ava,” sabi ng pinakamatanda sa mga babae, ngiting-ngiti pero puro business. “Ipinaabot po ni Mr. Rivas na simulan na natin agad ang fittings para sa wedding gown niyo. At ikaw po ang magde-design nito, tulad ng napagkasunduan.”

Tumingin ako sa kanila, hindi pa nakakapag-ayos. Nakasuot lang ako ng oversized shirt at shorts, buhok magulo, mukha pa rin na parang hindi pa nakakatulog nang maayos. “Ngayon na po agad?”

“Opo. May appointment po tayo sa exclusive atelier sa Makati. Tapos po, dadalhin kayo sa penthouse ni Mr. Rivas sa BGC para sa full measurements at wardrobe fitting. Ready na po ang sasakyan sa baba.”

Wala akong nagawa kundi magbihis nang mabilis—simple white blouse, jeans, at sneakers. Habang nasa van papuntang Makati, tahimik lang ako. Tinitignan ko ang labas ng bintana: trapik sa EDSA, mga jeep na nagbo-blow ng horn, mga tindera sa sidewalk. Parang normal na araw pa rin sa Maynila, pero pakiramdam ko, biglang nagbago ang lahat kahapon.

Pagdating sa atelier—isang glass building na puro luxury brands sa loob—sinalubong kami ng manager mismo. “Miss Lim! What an honor po! Narinig po namin na ikaw ang magde-design ng gown para sa kasal niyo kay Mr. Rivas. The wedding of the year talaga ‘to!”

Namula ako. “Hindi pa po final—”

Pero pinutol niya ako ng ngiti. “Ready na po lahat ng tela na pinili ni Mr. Rivas. French lace, Italian silk, Swarovski crystals. The best of the best po.”

Sa loob ng tatlong oras, nag-sketch ako. Hindi ko inasahan na ganito kabilis, pero noong una kong hinawakan ang mga tela, parang bumalik ang passion ko. Nag-design ako ng gown na simple pero elegant: off-shoulder neckline, flowing A-line skirt na may subtle train, at delicate embroidery na parang alon ng dagat sa Palawan. Alam kong bagay ‘yon sa setting na sinabi niya.

Habang nagfi-fitting ako ng mock-up, tumunog ang phone ko. Unknown number.

Sinagot ko.

“Ava.” Boses niya agad. Malamig, pero may kakaibang lambing na hindi ko maipaliwanag.

“N-Nasasaan po kayo?”

“Nasa opisina. Narinig ko maganda ang design mo.” Hindi tanong—parang alam na niya talaga. “Good. Gusto ko perfect ang lahat.”

“Salamat po,” sagot ko, hindi alam kung ano pa sasabihin.

“May dadalhin sa’yo ang team ko mamaya. Bagong wardrobe. Dapat bagay sa bagong buhay mo.” Tahimik saglit. “At Ava?”

“Opo?”

“Simula ngayon, bawal kang mag-isa sa labas. May driver at bodyguard na kasama mo palagi. For your safety.”

Napatingin ako sa mga tao sa paligid ko. Ngayon ko lang napansin—may dalawang lalaki sa labas ng atelier, nakatayo lang, nakatingin sa akin.

“Bakit po? Wala naman akong kaaway—”

“Hindi mo alam ang mundo ko,” putol niya. “Maraming gustong sirain ako. At ngayon, ikaw ang magiging weakness ko sa publiko. Kaya protektado ka. Intindihin mo na lang.”

Weakness? Ano ‘yon?

Bago pa ako makapagtanong, binaba na niya.

Pagkatapos ng fittings, dinala nila ako sa BGC—sa pinakamataas na penthouse ng isang skyscraper na pag-aari niya raw. Pagpasok ko, napanganga ako.

Puro glass walls—tanaw ang buong Maynila mula sa taas. Minimalist pero sobrang luxurious: white marble floors, black leather sofas, modern art sa walls. Parang hotel na limang star, pero mas malaki at mas personal.

“Miss Ava, dito po ang bagong silid niyo,” sabi ng isa sa stylists habang binubuksan ang isang pinto.

Suite pala—king size bed na may silk sheets, walk-in closet na doble ng apartment ko, bathroom na may jacuzzi at rain shower.

Sa closet, nakahanger na ang mga damit. Dosenang designer pieces: dresses, gowns, shoes, bags. Lahat bagong-bago, with tags pa.

“Pinili po ni Mr. Rivas personally,” sabi ng stylist, ngiting-ngiti. “Sabi niya, bagay daw sa’yo ang earth tones at red.”

Personal? Kailan niya ‘to pinili? At paano niya alam ang size ko?

Habang tinitignan ko ang mga damit, may narinig akong footsteps sa likod ko.

Lumingon ako.

Nakatayo si Sebastian sa pintuan ng kwarto, nakasuot ng dark gray suit, kamay sa bulsa. Hindi ko alam kung kelan siya dumating.

“Bagay sa’yo ang kwarto,” sabi niya, diretso ang titig.

“Hindi pa ako titira dito,” sagot ko, pilit na matapang. “Sabi sa kontrata, pagkatapos ng kasal—”

“Binago ko ang isip ko,” sabi niya, lumalapit. “Mas maganda kung sanay ka na dito bago ang kasal. At mas safe.”

Lumunok ako habang lumalapit siya. Hanggang tumigil siya sa harap ko, sobrang lapit na ramdam ko ang amoy niya—expensive cologne na may halong something dark, masculine.

“Hindi ako sang-ayon—”

Hinawakan niya ang baba ko, pinilit akong tumingin sa mata niya. “Ava, simula ngayon, hindi na ikaw ang magdedesisyon ng lahat. Parte ka na ng buhay ko. At sa buhay ko, ako ang may control.”

Nanginginig ang tuhod ko, pero hindi ako umatras. “Isang taon lang ‘to. Huwag mong kalimutan.”

Ngumiti siya—ngiti na may danger. “Isang taon. Oo. Pero sa isang taong ‘yan… magiging akin ka talaga. Mind, body, and soul.”

Hinila niya ako papalapit, at bago pa ako makapag-react, hinaplos niya ang labi ko gamit ang thumb niya. “At simula ngayon, walang ibang lalaking makakahawak sa’yo ng ganiyan. Kahit ako lang.”

Biglang tumunog ang phone niya. Sumagot siya, pero hindi niya binbitawan ang tingin sa akin.

“Yes… Send it up.”

Binaba niya. “May delivery para sa’yo.”

Pagkalipas ng ilang minuto, may kumatok. Pumasok ang isang lalaki na may dalang velvet box.

Binuksan ito ni Sebastian sa harap ko.

Isang singsing. Platinum band na may malaking diamond sa gitna—sobrang laki, sobrang linaw. Sa paligid, maliliit na black diamonds na parang thorns.

“Your engagement ring,” sabi niya. “Suotin mo.”

Kinuha niya ang kamay ko, isinuot sa daliri ko. Akma. Parang ginawa talaga para sa akin.

Tumingin ako sa singsing, sparkling sa ilaw.

“It’s beautiful,” bulong ko, hindi sinasadya.

“You’re beautiful,” sagot niya, mababa ang boses. Tapos, bigla niyang hinila ang bewang ko papalapit sa katawan niya. “At ngayon, opisyal na.”

Hindi ako makagalaw. Ramdam ko ang tibok ng puso niya—mabilis, tulad ng sa akin.

Pero bago pa mangyari ang anumang bagay, may biglang tumawag sa phone ko.

Si Mama.

Sinagot ko agad, lumayo nang kaunti.

“Mama? Okay ka lang po?”

“Ava, anak! Salamat sa Diyos! Binayaran na lahat ng bills ko! At may doktor na raw from Singapore na darating bukas para sa treatment ko!” Umiiyak siya sa tuwa. “Paano mo ‘yan nagawa, anak? Sino ang tumulong sa’yo?”

Napatingin ako kay Sebastian. Nakatingin siya sa akin, seryoso, pero may ngiti sa labi.

“Ahm… may… may kliyente po, Mama. Malaking project.”

“Salamat, anak! Salamat talaga!”

Binaba ko ang telepono, nanginginig pa rin.

Tumingin ako sa kanya. “Salamat po.”

Hindi siya sumagot agad. Hinaplos lang niya ulit ang pisngi ko.

“Anything for my future wife.”

Pero habang tinitignan ko siya, may kakaibang pakiramdam ulit sa dibdib ko.

Hindi lang pasasalamat.

May iba pa.

At iyon ang pinakanakakatakot sa lahat.

Biglang may kumatok ulit sa pintuan—ang head ng security niya.

“Sir, may problema po. May nakita kaming suspicious vehicle sa labas ng building kanina. At may anonymous tip na… may nag-iinquire tungkol kay Miss Lim.”

Napatingin si Sebastian sa akin, ngayon seryoso na talaga ang mukha.

“Lock down the penthouse,” utos niya. “At Ava…”

Hinawakan niya ang kamay ko nang mahigpit.

“Simula ngayon, hindi ka na makalalabas nang walang akin.”