Chapter 4: Sparks in the Rain

Kiana Cathryss Devereaux

Mabilis kaming nakalabas sa nagkakagulong hotel ballroom dahil sa mahigpit at matatag na pagkakahawak ni Tyler sa aking kamay. Habang ang lahat ng tao ay nagpapanic at nagtutulakan patungo sa main lobby, hinila ako ni Tyler sa isang pribadong side exit na diretsong patungo sa parking lot at sa nakaparada niyang marangyang sports car. Ang ingay ng alarma at ang sigawan ng mga tao ay unti-unting humina habang binabaybay namin ang sementadong daan, ngunit ang wild na pintig ng puso ko ay mas lalo lang lumakas.

Pero bago pa man kami tuluyang makapasok sa sasakyan, binuhos ng langit ang isang napakalakas na ulan. Parang sinadya ng pagkakataon na sabayan ang nagwawalang tensyon sa pagitan naming dalawa.

"Shit!" natatawang mura ni Tyler habang mabilis niyang binuksan ang pinto ng kotse para sa akin. Ang kaniyang boses ay may kakaibang excitement na tila ba ang buong eksenang ito ay isang malaking laro na kaming dalawa lang ang nakakaalam.

Sumakay ako, habang siya naman ay mabilis na umikot patungo sa driver's seat. Sa loob ng ilang segundo, pareho na kaming basang-basa. Ang mahaba kong pulang buhok na pinaghirapan kong i-style kanina ay nakadikit na sa aking mukha, malamig at mabigat. At ang mamahalin ngunit masikip kong black dress? Tila naging pangalawang balat na dahil sa pagkabasa, humuhubog nang husto sa bawat kurba ng katawan ko na naging dahilan para mas lalo akong mahiya.

Pinaandar niya ang makina, at ang malalim na ugong ng sports car ay pumuno sa tahimik na cabin. Tumingin ako kay Tyler na noon ay nagmamaneho na palabas ng hotel drive-thru. Ang kaniyang puting polo shirt ay naging transparent dahil sa tubig, na malinaw na nagpapakita ng hubog ng kaniyang malawak na dibdib at matitigas na abs sa tuwing tumatama ang ilaw ng mga streetlamp sa labas. Ang mga hibla ng basang buhok niya ay nakalaylay sa kaniyang noo, at ang kaniyang green eyes ay tila mas kumikinang sa dilim ng gabi, nakatutok sa kalsada na may kasamang kakaibang focus.

God, he looks so incredibly hot. Pakiramdam ko, mas delikado ang kasama ko sa loob ng kotse kaysa sa bagyong nagwawala sa labas.

"Are you okay?" tanong niya, sumusulyap sa akin habang pinatatakbo ang sasakyan patungo sa isang pribadong underground parking ng isang dambuhalang condominium building na pag-aari rin ng kanyang pamilya. Napansin niya marahil ang bahagyang panginginig ng mga balikat ko.

"I'm fine," sagot ko, pilit na pinapakalma ang aking boses dahil sa lamig ng aircon at sa init na nararamdaman ko sa loob-loob ko. Tumingin ako sa labas kung saan halos zero visibility na ang daan dahil sa lakas ng ulan. "Saan tayo pupunta? Hindi ba dapat pauwi na ako? Baka hinahanap na ako ni Leila."

"Sa penthouse ko muna," seryoso niyang sabi, hindi inaalis ang tingin sa unahan habang ipinapasok ang sasakyan sa isang pribadong elevator ng mga sasakyan patungo sa pinakatuktok na floor. "Basang-basa ka, Kiana. You'll catch a cold. Saka masyadong malakas ang bagyo sa labas, mapanganib magbiyahe. I'll let you borrow my phone or a charger if you need to check on your sister."

Hindi na ako nakapagtalo pa. Nang bumukas ang pribadong elevator direkta sa loob ng kaniyang penthouse, napanganga ako. Sobrang lawak, minimalist, at modern ng lugar—puro salamin ang dambuhalang dingding na nagpapakita ng kumikinang na city lights ng Boston sa gitna ng unos sa labas. Parang isang pribadong kaharian na nakahiwalay sa maruming mundo.

"Dito ka muna," sabi niya, sabay abot sa akin ng isang malaki, mabigat, at makapal na puting tuwalya na kinuha niya mula sa isang malapit na closet. "Gusto mo bang magpalit? I can find some of my clothes for you."

"Salamat," bulong ko, habang kinuha ko ang tuwalya at binalot ito sa aking nanginginig na balat. Ang init niyon ay bahagyang nagpakalma sa akin, pero ang titig niya ay kabaligtaran ang ginagawa.

Pumasok si Tyler sa kaniyang malaking silid at ilang sandali pa ay lumabas bitbit ang isang malaking gray na t-shirt at sweatpants. Iniabot niya ito sa akin, at sa pagkakataong iyon, ang aming mga daliri ay nagdaup muli. Sa simpleng pagdampi na iyon, tila bumalik ang boltahe ng kuryente na naramdaman namin sa terrace kanina bago tumunog ang fire alarm—isang mabigat na paalala na may natitira kaming hindi natapos na usapan.

"Magpalit ka na sa banyo roon," itinuro niya ang isang pinto sa dulo ng hallway. "Ako naman ang magpapalit dito."

Nang makapasok ako sa banyo na gawa sa mamahaling marmol, hinarap ko ang aking sarili sa salamin. Ang puso ko ay parang gustong tumalon palabas ng aking dibdib. Ano ba itong pinapasok ko, Kiana? Isang gabi lang ang usapan. Isang gabi para patunayan sa mga hags na hindi ako talunan. Pero ngayon, kasama ko ang pinakamayamang bachelor sa lungsod, sa loob ng kaniyang penthouse, habang ang dambuhalang singsing na pag-aari ng pamilya niya ay kumikinang pa rin sa daliri ko.

Mabilis akong nag-shower gamit ang mainit na tubig para alisin ang ginaw at isinuot ang t-shirt niya. Sobrang laki nito sa akin—umabot ito hanggang sa kalakarang bahagi ng aking hita, tila isang maikling dress. Nang amuyin ko ang tela, amoy na amoy ko ang pamilyar, panlalaki, at nakakahumaling niyang cologne. Hindi ko na isinuot ang sweatpants dahil masyado itong maluwag at baka matisod lang ako habang naglalakad.

Nang lumabas ako ng banyo, medyo pinapatuyo ang buhok ko gamit ang tuwalya, napatigil ako. Nakita ko si Tyler na nakatinyang nakatayo sa tabi ng dambuhalang glass wall, may hawak na dalawang baso ng wine. Naka-sweatpants na lang siya ngayon, hubad ang kaniyang matipunong itaas na bahagi ng katawan. Ang kaniyang likod ay tila gawa sa marmol, may malalalim na guhit ng muscles na gumagalaw sa bawat paghinga niya.

Lumingon siya nang marinig ang marahang yabag ng mga paa ko sa sahig. Nakita ko kung paano biglang lumalim at bumagal ang kaniyang paghinga habang nakatitig sa akin. Ang kaniyang mga mata ay bumaba sa hubad kong mga binti bago muling tumaas sa mukha ko, suot ang t-shirt niya.

"Wine?" alok niya, ang kaniyang boses ay naging mas mabaon habang naglalakad siya patungo sa akin nang dahan-dahan, tila isang leon na dahan-dahang kinokorner ang kaniyang biktima.

"Salamat," sabi ko, kinuha ang baso. Pero halos hindi ko na ito maiangat nang maayos dahil sa panginginig ng aking kamay—at alam kong hindi na iyon dahil sa lamig ng ulan, kundi dahil sa matinding, nakakapanghinang tensyon na bumabalot sa buong silid.

Hindi siya sumagot. Sa halip, ibinaba niya ang kaniyang sariling baso sa kalapit na side table, at hinawakan ang aking kamay, kinuha rin ang baso ko para ibaba ito sa tabi ng sa kaniya. Bago pa ako makahuma, hinila niya ako palapit sa kaniya. Isang marahas ngunit swabeng hila hanggang sa tuluyan kong maramdaman ang nag-aalab na init mula sa kaniyang hubad na dibdib. Ang balat ko ay sumasayaw sa tindi ng init niya.

"Kiana..." bulong niya, idinikit ang kaniyang noo sa noo ko. Ang kaniyang boses ay naging parang isang pakiusap na puno ng pagnanasa. "Kanina pa ako natutukso sa ballroom. At lalo na ngayon... na suot mo ang damit ko sa loob ng pamamahay ko."

"Tyler, fake fiancée mo lang ako para sa gabing ito," paalala ko, sinusubukang humanap ng rason at lohika, pero ang aking boses ay naging marahan, parang isang pagsuko na lang. Ang mga kamay ko na nakapatong sa kaniyang matitigas na balikat ay walang lakas para itulak siya palayo.

"Sino ang nagsabing umaarte pa ako?"

Sa isang iglap, marahan ngunit mariin niyang hinawakan ang aking panga, pinatingala ako, at idinikit ang kaniyang labi sa aking leeg. Nagpapakawala ng isang mahaba, basa, at mainit na halik doon na nagpadala ng matinding kuryente pababa sa aking gulugod. Napakapit ako sa kaniyang balikat nang mas mahigpit, napaungol nang mahina habang ang kaniyang isang kamay ay nagsimulang gumapang sa ilalim ng maluwag kong t-shirt. Ang kaniyang magaspang na palad ay dumampi sa hubad at sensitibo kong balat sa bewang, paakyat sa aking likod.

Ang dahan-dahang pagpapakawala ng tensyon na nakabaon sa amin mula noong high school, ang mga nakaw na tingin, at ang pagnanasa ngayong gabi ay tuluyan nang sumabog sa loob ng silid. Wala nang fake engagement, wala nang bukas—kaming dalawa na lang.