Chapter 1

“Sagutin mo nga ako, Vanessa. Bakit ko naman papakasalan ang katulad ni Elara na kumakanta lang para sa pera? Ginagamit ko lang siya para umangat pa lalo ang Gadiola Group. Kung hindi siya isang sikat na singer at hindi ko mapapakinabangan, bakit ako mag-aaksaya ng oras kasama siya? Mas madaling pasunurin at kontrolin ang babaeng akala niya ay siya lang ang aking mundo."

Napatigil si Elara sa kalagitnaan ng madilim na hallway. Ang malamig at kalkuladong boses ng kaniyang fiancé na si Lazaro ay parang patalim na dumeretso sa kaniyang dibdib.

"Seryoso, Lazaro?" Narinig niya ang mahinang tawa ng kasama nitong babae sa loob ng kuwarto. "Paano kung malaman niyang ginag*go mo lang pala siya at itong beachfront resthouse ninyo ang paborito mong tambayan kapag naiirita ka sa kaniya? Paano kung umiyak 'yang Queen of Heartbreak mo kapag nalaman niyang habang busy siya sa paghahanda para sa kasal ninyo bukas, nandito ka ngayon kasama ko?”

"Let her cry. Magaling naman siyang umiyak, 'di ba? Doon siya sumikat," malamig na sagot ni Lazaro. "Business is business at para sa akin, si Elara ay isang magandang investment lang. Wala siyang halaga sa akin kapag wala na siyang pakinabang sa mga kumpanya ko."

"Napakasama mo talaga, Lazaro. Pero sabagay, iyan ang gusto ko sa 'yo. Wala ka talagang puso." Tumawa si Vanessa habang nakahawak sa dibdib ni Lazaro.

"Puso? Sa mundong ginagalawan ko, ang puso ay para lamang sa mga taong mahihina. At si Elara? Napakahina niya. Napakadaling utuin,” tugon ni Lazaro.

‘Inakala kong ako ang himig na bumubuo sa buhay mo, 'yon pala, isa lang akong numero sa mga kontrata mo. Ang sakit malaman na ang lalakeng inakala kong magtatanggol sa akin, ay itinuturing lang ako bilang kasangkapan para sa negosyo. Hindi ako isang bagay na ginagamit lang ng kung sino-sino. Tao rin ako, nagmamahal, nasasaktan.’

Napahawak si Elara sa saradong p***o sa kaniyang harap habang pilit na pinipigil ang pagpatak ng mga luha at ang panginginig ng sariling katawan.

‘Hindi ako isang bagay na ginagamit lang ng kung sino-sino. Tao rin ako, nagmamahal, nasasaktan.’

"Ah… Lazaro… ang tigas naman niyan…" Biglang nabalot ang silid ng mga malalalim na paghinga ni Vanessa, kasabay ng paulit-ulit na lagutok ng kama. "Ang sarap mo, Lazaro… sige pa. Ganiyan din ba ang ginagawa mo… ah… sa Queen of Heartbreak mo kapag nandito siya?"

"Don't mention her name," malamig at tila paos na utos ni Lazaro kasunod ng nagmamadaling paghinga at ang tunog ng halik. "Wala siya rito… at hindi ka dapat nag-aaksaya ng panahon sa kaniya."

"Sabagay... ah... sige pa, bilisan mo pa, Lazaro..." maarteng daing ni Vanessa.

"F*ck you, Vanessa! Lal*b*san na ako... F*ck!" tugon ni Lazaro sa kaniya.

‘Ang boses na 'yan... 'yan ang parehong boses na bumubulong sa akin gabi-gabi kung gaano niya ako kailangan. Ibinigay ko ang lahat para maramdaman mong espesyal ka, pero mas pipiliin mo palang magpakasasa sa kama kasama ang ibang babae kaysa sa tapat na pagmamahal na ipinaparamdam ko sa 'yo.’

"Napakasarap mo talaga, Lazaro..." muling daing ni Vanessa sa gitna ng mabilis na ingay ng kama. "Sana bukas, bago ka humarap sa altar, dumaan ka muna sa akin..."

"Baka hindi na ako umabot sa altar kapag ipinagpatuloy mo 'yan," sagot ni Lazaro kasabay ng isang bahagyang tawa at ang mas lalong pagbilis ng kanilang pag-ungol.

Mabilis na napapikit si Elara at tinakpan ang kaniyang bibig gamit ang dalawang kamay. Nanlamig ang kaniyang buong katawan. Hindi na niya kailangang buksan ang p***o, bawat salita at ingay sa loob ay sapat na para durugin ang apat na buwang ilusyon ng kaniyang pagmamahal.

‘Ginawa mong entablado ng kasinungalingan ang kama kung saan ako nangangarap na makasama ka habangbuhay.’

Mabilis siyang bumaba ng hagdan at patakbong lumabas patungo sa madilim na dalampasigan. Sa gitna ng ugong ng mga alon at ng malamig na hangin, doon pa lamang tuluyang sumabog at pumatak ang kaniyang mga luha.

‘Sabi nila, ang totoong pag-ibig daw ay parang musika. Hindi mo kailangang makita ang bawat nota, kailangan mo lang maramdaman ang himig para malaman mong iyon na. Pero mali ako… hindi pala pag-ibig ang naramdaman ko, kundi isang napakalaking kasinungalingan.’

Tinitigan niya ang gintong singsing sa kaniyang daliri na kumikislap sa ilalim ng buwan habang umaagos ang luha at bumabalik sa kaniyang isip ang mga huwad na alaala nila ni Lazaro.

‘Hindi lahat ng kumikislap, pag-asa. Minsan, ang bagay na pinakamaganda sa tingin mo, iyon pa ang mag-iiwan ng pinakamalalim na sugat.’

"Mali ako ng minahal," pabulong na daing ni Elara sa gitna ng hangin. "Inakala kong ikaw ang himig na bubuo sa akin, Lazaro. Pero hindi… hindi mo lang ako ginamit, sinaktan mo rin ako nang sobra-sobra!”

Inalis niya ang gintong simbolo ng kasinungalingan mula sa kaniyang daliri at nakipagtitigan sa resthouse sa malayo. Buong lakas niyang ibinato ang gintong singsing sa gitna ng nagngangalit na alon.

Tinalikuran niya ang nakaraan at nagsimulang maglakad sa gilid ng dalampasigan habang namumula ang mga mata at tuyo na ang luha sa kaniyang pisngi.

"Ibinigay ko sa 'yo ang pinakamagandang himig ng buhay ko, Lazaro. Pero simula ngayong gabi, tapos na ang kanta," wika ni Elara sa gitna ng dilim. "Tandaan mo ang gabing ito. Dahil ang bawat patak ng luhang itinapon ko sa buhangin na 'to… ang magiging huling notang aawitin ko na wawasak sa kumpanya at sa buong buhay mo."