تسجيل الدخولMarahang hinaplos ni James ang pisngi ni Vanessa.
Ang haplos na iyon ay puno ng lambing—isang lambing na minsan nang naging sandigan ni Vanessa sa mga panahong siya’y takot, nag-iisa, at walang kakampi. Ngunit sa pagkakataong ito, kahit ang init ng palad ng lalaki ay tila hindi na sapat upang patahimikin ang kaguluhan sa kanyang puso.
“Pangakuan mo ako,” mahinang wika ni James, halos pabulong, “na hindi ka na gagawa ng padalus-dalos na desisyon. Ang kailangan mo lang ay tahimik na ingatan ang sarili mo at hintayin ako.”
Huminto siya sandali, tila hinahanap ang tamang lakas upang ipagpatuloy ang sasabihin.
“Ang pangako ko sa’yo,” dagdag niya, “ay katulad pa
Tahimik at pribado ang loob ng sasakyan.Isang marahang tugtugin ang dumadaloy mula sa speakers—banayad, mahinahon, at sapat upang pakalmahin ang isip. Hindi iyon nakakaantok, ngunit may kakaibang kakayahang pahintuin ang mundo sa labas, na para bang ang espasyong iyon ay kanila lamang dalawa.Si Julian mismo ang nagmamaneho. Relaks ang pagkakahawak niya sa manibela, ngunit malinaw na nakatuon ang pansin sa daan. Ang bawat galaw ay eksakto, kontrolado, at walang anumang labis, isang patunay ng ugali niyang palaging maingat at mapagmasid.Si Chloe ay nakasandal sa upuan, nakatingin sa bintana. Ngunit nang huminto sila sa pulang ilaw, nakasanayan niyang inilabas ang kanyang cellphone upang magbasa ng balita, isang simpleng kilos na hindi niya inaasahang magdudulot ng gan
“Maaaring…” bahagyang kumunot ang noo ni James. Kita sa kanyang mukha ang pag-aatubili, waring sinusukat ang bigat ng bawat salitang kanyang bibigkasin.“Ang Valdez Group?”Sa sandaling iyon, tila huminto ang oras.“Ang pamilya Valdez?” mabilis na lumapit si Aurelia kay Don Faustino, kumikislap ang mga mata sa hindi maipaliwanag na tuwa.“Ang isa sa pinakamayamang pamilya sa buong Cebu? Faustino, sila nga ba talaga?”Halos hindi makapaniwala ang kanyang sarili. Ang pangalang Valdez ay hindi basta-basta—ito ang pamilyang halos may hawak sa kalahati ng daloy ng kapital sa lungsod. Isang pangalan na kapag binanggit ay sapat nan
“Wala nang kaugnayan?”Biglang tumaas ang boses ni Lola Corazon—paos, nanginginig, at puno ng hindi maitago na galit. Ang kanyang kamay ay mahigpit na nakakapit sa tungkod, na para bang iyon na lamang ang pumipigil sa kanyang katawan na tuluyang manghina.“Chloe, hindi ka maaaring magsalita nang ganyan!” halos panginginig ang bawat pantig.“Mag-asawa kayo! Kahit gusto mong makipaghiwalay o makipag-divorce, hindi ka puwedeng magpasya nang wala ang pahintulot ng aming pamilya!”Sa kabilang linya ng telepono, tahimik si Chloe.Hindi dahil wala siyang maisago kundi dahil matagal na niyang pinag-isipan ang bawat salitang bibigkasin niya ngayon.“Tama po,” mahinahon niyang tugon, ang tinig ay malinaw ngunit malamig.“Gusto ko na po talagang makipag-divorce kay James. Pero hindi naman kailangang gawing komplikado ang lahat. Maaari naman kaming maghiwalay nang diretso.”Walang panginginig. Walang pag-aalinlangan.Para kay Chloe, ang desisyong ito ay hindi bunga ng bugso ng damdamin, kundi res
Dahil malinaw na nasabi na iyon ni Lola Corazon, hindi na nangahas pang itanggi nina James at Aurelia ang katotohanan.Ngunit batay sa tono ng matanda na mahinahon ngunit may bigat, tila wala rin naman siyang balak na palalimin pa ang usapin sa sandaling iyon. Hindi siya naparoon upang magsagawa ng imbestigasyon, kundi upang marinig mismo ang panig ng mga taong sangkot.Tahimik na nakahinga nang maluwag si Aurelia. Ramdam niya ang unti-unting pagluwag ng dibdib na kanina pa’y parang hinihigpitan ng tali. Agad siyang tumayo at nilapitan ang anak, waring baong-baon sa pag-aalala at pagnanais na ipagtanggol ito.“Ang lahat ng ito ay dahil sa panlilinlang ng babaeng si Vanessa,” mariing sabi niya, puno ng hinanakit ang tinig.
Marahang hinaplos ni James ang pisngi ni Vanessa.Ang haplos na iyon ay puno ng lambing—isang lambing na minsan nang naging sandigan ni Vanessa sa mga panahong siya’y takot, nag-iisa, at walang kakampi. Ngunit sa pagkakataong ito, kahit ang init ng palad ng lalaki ay tila hindi na sapat upang patahimikin ang kaguluhan sa kanyang puso.“Pangakuan mo ako,” mahinang wika ni James, halos pabulong, “na hindi ka na gagawa ng padalus-dalos na desisyon. Ang kailangan mo lang ay tahimik na ingatan ang sarili mo at hintayin ako.”Huminto siya sandali, tila hinahanap ang tamang lakas upang ipagpatuloy ang sasabihin.“Ang pangako ko sa’yo,” dagdag niya, “ay katulad pa
Lubhang naantig si Chloe sa mga salitang binitiwan ng lalaki.Sa mga sandaling iyon, pakiramdam niya’y tila may mainit na kamay na marahang pumapawi sa bigat na matagal nang nakadagan sa kanyang dibdib. Hindi iyon mahahabang pangako o matatamis na panunumpa—mga simpleng salita lamang—ngunit sapat na iyon upang patigilin ang panginginig ng kanyang puso at pakalmahin ang damdaming halos gumuho na sa gitna ng kaguluhan.Hindi niya alam kung bakit, ngunit sa unang pagkakataon matapos ang sunod-sunod na paninira, nakahinga siya nang bahagya.Gayunpaman, hindi batid ni Chloe na ang mga salitang iyon ay hindi lamang pala bunga ng aliw o pansamantalang pagdamay.Noong hapon din iyon ay alam na nalaman na din agad ni Julian ang balita.Sa oras na makita niya ang balitang mabilis na kumakalat sa internet, nagdilim ang kanyang mga mata. Walang pag-aatubili, agad niyang ipinag-utos na alisin ang mga kaugnay na paksa sa listahan ng mga trending topic. Kasabay nito, inatasan niya ang kanyang mga ta







