LOGINSa likuran niya, malinaw niyang narinig ang hikbi ni Fierra, ang iyak na pilit nitong pinipigilan ngunit tuluyang kumawala nang tuluyan na siyang lumayo.Ngayon, habang binabalikan niya ang alaala, tila muling sumisikip ang dibdib niya. Hindi niya namalayan na bahagyang nangilid ang luha sa kanyang
Matapos itabi ang telepono, agad siyang naghanap online ng pinakamalaking security company. Ilang minuto lamang ang lumipas bago siya nakapag-book ng top-tier, twenty-four-hour personal protection package para kay Fierra.Isa-isa niyang sinabi ang mga kondisyon at kinakailangang level ng seguridad.
Nang marinig ni Adrian ang pagbanggit sa pangalan ni Fierra, ilang segundo siyang hindi nakapagsalita. Unti-unting kumalma ang kanina'y magulong isip, ngunit nanatiling mabigat ang kanyang paghinga.“Binully siya ng pamilya niya.”Paos ang kanyang boses, na para bang pilit niyang nilulunok ang galit
Bahagyang kumitid ang mga mata ni Jaelan habang nakatingin dito. May kung anong emosyon na dumaan sa kanyang mga mata, ngunit mabilis din niya itong itinago bago nagsalita sa malamig at kalmadong tinig.“Simula ngayong gabi, dito na muna ako titira.”Napakurap si Fierra.Hindi niya agad naunawaan an
Kinuha iyon ni Jaelan at agad na inilabas ang laman. Isang tubo ng ointment ang nasa loob.Habang binubuksan niya ang takip, bahagyang yumuko ang kanyang ulo.“Ang nangyari sa’yo ngayon ay dahil sa akin.”Napatingin si Fierra sa kanya.“Kung hindi ka naroon kagabi, may iba silang pagbubuntunan. Pero
Umandar ang Cayenne at unti-unting lumayo sa harapan ng villa ng pamilya Lorenzo. Ilang itim na SUV na puno ng mga bodyguard ang agad sumunod sa likuran nito, bumuo ng isang engrandeng convoy na halos hindi mapigilang pagmasdan hanggang sa tuluyang mawala sa dulo ng kalsada.Naiwan sa may pintuan si
Hindi nangahas si Noah na magpakita ng kahit anong kakaiba sa harap ni Kian. Pinilit niyang ngumiti. “Siyempre, wala akong tutol.”Kaya’t sabay-sabay silang lumipat patungo sa opisina ni Noah. Maayos at elegante ang interior, eksakto sa imahe niyang palaging ipinapakita.Naglibot ang tingin ni Kian.
“Balita ko,” sabi ni Kerstyn na parang walang interes habang nilalaro ang cellphone, “may alitan kayo ni Miss Wendy.”“Minor disagreement lang ‘yon,” mabilis niyang sagot. “Sibling rivalry.”“Oh.” Wala sa tonong seryoso ang sagot ni Kerstyn. Pagkatapos, parang nagkukuwento lang, idinagdag niya, “The
Iba na siya sa lalaking nasa alaala ni Kerstyn, ang batang may hawak na basketball sa isang kamay, puno ng sigla at init ng kabataan. Ngayon, bagama’t may bahagya pang kabataan sa mukha nito, mas malinaw ang pagiging kalmado at matatag. Diretso ang tindig habang pumapasok sa gusaling pang-negosyo, a
“Masaya,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan.“Kung masaya ka, masaya na rin ako.”Sanay si Kerstyn sa ganitong maliliit na laro, mga salitang may lambing, mga titig na may pang-akit, na para bang ang lahat ng emosyon niya ay nasa kamay ni Kian.At tulad niya, tinatamasa rin iyon ni Kian. Hinigp







