The Billionaire's Contracted Romance

Mabigat at halos suffocating ang pakiramdam ko habang nakatayo sa harap ng higanteng gusali ng Mondragon Enterprises sa BGC. Sandaang palapag ng purong salamin at bakal—isang napakalaking monumento ng yaman, impluwensya, at autokratikong kapangyarihan. Sa edad na dalawampu't dalawa, dapat ay abala ako sa paghahanap ng simpleng trabaho o nagpaplano para sa aking hinaharap. Subalit ang buhay ay walang awat sa pagbibigay ng malupit na sorpresa.

Inayos ko ang suot kong itim na lapel skirt at puting blusa. Hawak ko nang mahigpit ang strap ng aking sling bag habang humihinga nang malalim upang pakalmahin ang nanginginig kong mga kamay at ang mabilis na pagtibok ng aking dibdib.

"Magandang umaga po, Ma'am. May appointment po ba kayo?" tanong ng receptionist.

"Opo, kay Mr. Mondragon," sagot ko. "Ako si Celeste Madrigal."

Mabilis na tumitig ang babae sa kanyang monitor, at sa isang kurap ay biglang nagbago ang kanyang mukha. Nawala ang pormal nitong ngiti at napalitan ng malalim at halos takot na paggalang.

"Nako, Miss Madrigal! Nakahanda na po ang executive elevator para sa inyo. Diretso po kayo sa 50th floor. Hinihintay na po kayo ni Sir Sebastian."

Habang mabilis na umaakyat ang elevator, ramdam ko ang kabog ng aking dibdib. Bakit nga ba ako narito? Dahil sa malaking utang ng pamilya ko sa mga Mondragon. Ang aking ama, bago ito pumanaw, ay pumasok sa negosyong nagbunga ng matinding pagkalugi. Ang pamilya Mondragon ang nagligtas sa amin mula sa ganap na paghihirap, ngunit may isang kapalit—isang lumang kasunduan sa pagitan ng aming mga lolo at lola: isang kasal sa pagitan ng tagapagmana ng pamilya at sa akin.

Ding.

Bumukas ang p***o ng elevator at pumasok ako sa isang malawak at malamig na executive floor. Sa dulo ng bulwagan ay may malaking double door na gawa sa mahogany. Kumatok ako nang tatlong beses, at nang marinig ang malamig at baritonong boses mula sa loob, dahan-dahan kong pinalagutok ang p***o.

"Enter."

Pumasok ako at agad kong nakita ang lalaking nakaupo sa likod ng isang malaking glass desk. Si Sebastian Mondragon. Dalawampu't pitong taong gulang, ang pinakabata at pinakamayamang CEO sa bansa. Nakasuot siya ng charcoal grey suit na lalong nagpapatipuno sa kanyang mataas na built. Ang kanyang matalas na panga, matang kulay tsokolate na may lamig ng yelo, at buhok na maayos na nakusot paitaas ay nagbibigay sa kanya ng aura ng isang taong hindi kailanman natatalo.

Tumingin siya sa akin mula sa kanyang mga papel. Walang kahit anong emosyon sa kanyang mukha, ngunit ang kanyang presensya ay sapat na upang mapuno ang buong silid at magpadaloy ng matinding boltahe ng kuryente sa balat ko.

"Celeste," malamig niyang wika habang itinuturo ang upuan. "Sit down."

Umupo ako nang diretso ang likod, pilit na hindi ipinahalata ang panginginig. "Magandang umaga, Mr. Mondragon."

"Sebastian," pagwawasto niya habang isinasara ang folder at itinutuon ang malamig niyang titig sa akin. "Kung tayo ay magpapakasal sa loob ng dalawang linggo, mas mabuting sanayin mo na ang sarili mong tawagin ako sa aking pangalan."

"Patawad... Sebastian," untag ko, naiilang sa bawat pantig ng kanyang pangalan.

Kumuha siya ng makapal na folder at inilapag ito nang pabalibag nang bahagya sa harap ko. "Ito ang ating Contract Marriage Agreement. Gusto kong basahin mo ito nang mabuti bago mo pirmahan."

Binasa ko ang bawat probisyon—mga clause tungkol sa ari-arian, privacy, at ang tiyak na panahon ng aming pagsasama.

"Isang taon," wika ni Sebastian habang sumasandal sa kanyang swivel chair at pinagsasama ang mga dulo ng kanyang mga daliri. "Magpapakasal tayo sa papel at sa harap ng publiko sa loob ng isang taon. Pagkatapos niyon, maaari tayong maghiwalay nang walang kontrobersya. Bayad na ang buong utang ng pamilya mo, at bibigyan kita ng sapat na pondo para sa sarili mong negosyo."

Tinitigan ko siya nang deretso sa mata, sinusuri ang bawat galaw ng kanyang mukha. "Ano naman ang makukuha mo rito? Bakit kailangan mong pumayag sa kasunduang ito kung pwede ka namang magpakasal sa sinumang babaeng gusto mo?"

Sumilay ang isang munting ngiti sa kanyang mga labi—isang ngiting punong-puno ng kontrol at matinding autoridad. "Simple lang. Kailangan ko ng asawa upang makuha ang buong kontrol sa board ng Mondragon Holdings bago ako mag-tatatlumpung taon. At ikaw, Celeste... ikaw ay walang interes sa pera ko o sa kapangyarihan ko. Ikaw ang pinakaligtas na pagpipilian."

Nakahinga ako nang malalim. May punto siya. Hindi ako nandito para sa pera niya; nandito ako para ibalik ang karangalan ng pamilya ko at matapos ang utang na iyon.

"May mga kondisyon ba ako rito?" tanong ko.

"Siyempre," sagot niya habang inilalapit ang kanyang katawan sa mesa, at sa pagkakataong ito, naramdaman ko ang matinding init ng kanyang titig na tila tumutumbalik sa buo kong pagkatao. "Gusto kong malaman mo na kapag lumipat ka na sa bahay ko, ako ang masusunod sa mga patakaran ng pamamahay. Hindi ako nagpapasensya sa hindi pagiging matapat at hindi pagsunod sa oras. At higit sa lahat... kailangan nating magpanggap na tunay na nagmamahalan sa harap ng media at ng aking pamilya."

"At kapag tayo lang dalawa?" mabilis kong tanong.

"Kapag tayo lang dalawa," muling naging malamig ang kanyang boses, "maghihiwalay tayo ng silid. Walang pakialamanan sa personal na buhay... maliban na lamang kung ikaw mismo ang hihiling ng higit pa."

Kumunot ang noo ko sa huling sinabi niya. "Hindi iyon mangyayari, Sebastian."

Bahagyang tumawa si Sebastian—isang mababang tunog na nagpadaloy ng matinding init sa aking kaibuturan. "Huwag kang magsalita nang tapos, Celeste. Maraming bagay ang nagbabago sa loob ng isang taon."

Kinuha ko ang panulat. Bawat salita sa kontrata ay malinaw. Inilagay ko ang aking pirma sa huling pahina ng kontrata.

Inabot niya ang papel, tinignan ang aking lagda, at pagkatapos ay tumayo. Inilahad niya ang kanyang kamay. "Welcome to my world, Celeste."

Tumayo rin ako at inabot ang kanyang kamay. Ang init ng kanyang palad laban sa malamig kong balat ay nagdulot ng isang matinding kuryente na nagpatalon sa aking puso.

"Salamat, Sebastian," sagot ko nang may katatagan. "Gagawin ko ang bahagi ko sa kasunduang ito."

Tinitigan niya ako nang ilang segundo, tila sinusuri ang bawat sulok ng aking mukha, bago unti-unting binitawan ang aking kamay. "Good. Bukas na bukas din, lilipat ka na sa penthouse ko."