LOGINTinawag siya ni Henry mula sa ikalawang palapag. “Cara, ipinapatawag ka ni Lolo.”Matapos kainin ang huling ubas, kumuha si Cara ng tisyu mula sa kahon sa sala at pinunasan ang mga daliri. Pagkatapos, basta na lamang niya itong nilukot at itinapon sa basurahan. Wala siyang anumang pagmamadali sa kil
Kaya nang marinig niya ang sagot nito ngayon, hindi niya maiwasang matuwa sa loob-loob niya. Hindi man direktang tumanggi si Harvey, malinaw namang wala itong balak pagbigyan ang kahilingan ni Hannah.Mabuti na lamang at dumating ang yaya upang tawagin sila para sa hapunan. Sa wakas ay natapos din a
Ngunit hindi lahat ng ngiti ay nangangahulugang mabuting hangarin.Bahagyang ngumisi si Ashford bago uminom ng tsaa. Hindi siya nagpakita ng anumang interes sa pagtatanggol ni Henry sa nakababatang kapatid nito.“Hindi mo na kailangang ipagtanggol pa siya. Kung magpapatuloy siya sa ganitong ugali, b
Tuwing weekend, nakaugalian na ng mga Fajardo ang pagsasama-sama para sa isang hapunan. Isa itong tradisyong matagal nang ipinapatupad ng Lolo ni Harvey na si Ashford, kaya walang sinuman sa pamilya ang basta-bastang maaaring tumanggi sa pagdalo. Gayunpaman, hindi maintindihan ni Cara kung bakit kai
Hindi niya napigilang mapabuntong-hininga bago lumapit dito.“Halika na. Umuwi na tayo.”Ngunit sa halip na sumunod nang maayos, bigla siyang nilapitan ni Harvey at kumapit sa kaniya. Bahagya pang isinandal ng lalaki ang bigat ng katawan nito sa kaniya habang mahina itong nagreklamo.“Lasing na ako.
Hindi nagtagal ay bumukas ang p***o ng pribadong silid. Isang dalagang nakasuot ng maikling palda ang pumasok, at bahagyang napayakap ito sa sarili nang maramdaman ang lamig ng air conditioner. Halatang hindi nito inaasahan na ganoon kalamig sa loob.Agad siyang nilapitan ni Jiro at hinila palapit s
Tumingin siya kay Kienna, galit at poot ang nasa mga mata. “Kahit kailan, hindi mo siya makakalimutan, don’t you?”“No, Irish. Kahit ikasal man si Kienna, wala na sa akin ‘yon. Dahil I am not like you! You’re crazy, you can’t move on! Kaya itigil mo na ito.” giit ni Bryan. “Hinding-hindi kita kayang
“Three… two…”Pagbagsak ng huling bilang, bumukas ang pinto.Hindi biglaan pero malamig, mabigat, at nakakahilo ang presensiya. Parang biglang lumiit ang paligid.“Kian….”Agad namutla ang lahat ng nandoon kanina pang nagmamagaling. Parang sabay-sabay silang naupos, nanginginig na parang mga dahong
“Be good,” sabi niya. “Let’s eat first.”Mainit ang mga pagkain sa mesa, pero nawalan si Kerstyn ng gana. Lalo na’t ramdam niya ang tingin ni Kian, sobrang hayag, sobrang malalim, para bang may nakatagong kalahating ngiti ang bawat tingin.Hindi iyon tingin ng pagiging gentle. Hindi iyon tingin ng c
Dati pa nilang kilala si Jaleno, ang buong pangalan, Jaleno Tecson, manager ng Jalson Auction House. Anim na taon na ang nakalipas nang mabuo nila ang unang ari-arian sa ilalim ng pangalang Jalson, isang negosyong nakapangalan kay Avi, pero ang laman ay dugo’t pawis nilang lahat.Pagpasok nina Kerst






