MasukPero hindi pala. Mula pa sa simula, plano na pala siyang gamitin bilang panakip sa kanilang bitag.Hindi na talaga nagbabago ang mga taong sanay sa panlilinlang. Matalino, tuso, at marunong magkubli ng tunay na intensyon.Ngunit may isang bagay na hindi niya maintindihan.Itinaas ni Fierra ang tingi
Ngayon, makalipas ang dalawang taon mula nang maghiwalay sila, isang simpleng palayaw lamang ang sapat upang muling guluhin ang matagal na niyang pinatahimik na damdamin.'Fierry.'Parang may kung anong mabigat na dumagan sa dibdib niya.Muling nabuksan ang numero niya isang taon na ang nakalipas, m
Kinabukasan ng umaga, pagmulat ni Fierra ay ramdam pa rin niya ang kirot at pangangalay sa kanyang mga binti. Para bang buong gabi siyang nag-hiking sa bundok kasama si Sam. Napangiwi siya habang bumabangon sa kama, pilit tinitiis ang pananakit ng katawan habang nagbibihis. Habang isinusuot niya ang
Napaisip tuloy si Fierra na kung hindi lamang nagmamaneho si Marlon sa harapan, malamang ay hindi na siya pakakawalan ni Jaelan kahit nasa loob pa sila ng sasakyan.Namumula ang kanyang mukha sa hiya at kaba. Buong lakas niya itong itinulak habang hindi pantay ang kanyang paghinga.“Huwag kang maglo
Napangiti siya nang pilit.“Pero baka hindi rin niya ako pakinggan. Hindi naman talaga kami ganoon kalapit.”Totoo naman iyon. Legal na mag-asawa sila, pero kung pag-uusapan ang tunay na pagkakakilala sa isa't isa, hindi niya masasabi na malapit sila.Alam niya lamang ang ilang bahagi ng buhay ni Ja
“Fierra, salamat sa pagsama sa akin hanggang dito.”Pagdating nila sa labas ng hotel room sa ikalabinlimang palapag, marahang binitiwan ni Hailey ang braso ni Fierra. May banayad na ngiti sa labi nito habang tinitingnan siya na para bang sinusuri ng isang nakatatanda ang isang mas batang babae.“Tam
Tumingin siya kay Kienna, galit at poot ang nasa mga mata. “Kahit kailan, hindi mo siya makakalimutan, don’t you?”“No, Irish. Kahit ikasal man si Kienna, wala na sa akin ‘yon. Dahil I am not like you! You’re crazy, you can’t move on! Kaya itigil mo na ito.” giit ni Bryan. “Hinding-hindi kita kayang
“So ginagamit mo si Kian?”“Mmm.”Dumulas nang marahan ang daliri ni Kerstyn sa malamig na salamin, nag-iiwan ng guhit. “Why not? He can use me… so I can use him too.”Sa kabilang linya, natahimik si Avi nang ilang segundo bago bumuntong-hininga. “Kerstyn… that’s Kian. Five years older lang siya sa
“Three… two…”Pagbagsak ng huling bilang, bumukas ang pinto.Hindi biglaan pero malamig, mabigat, at nakakahilo ang presensiya. Parang biglang lumiit ang paligid.“Kian….”Agad namutla ang lahat ng nandoon kanina pang nagmamagaling. Parang sabay-sabay silang naupos, nanginginig na parang mga dahong
“Be good,” sabi niya. “Let’s eat first.”Mainit ang mga pagkain sa mesa, pero nawalan si Kerstyn ng gana. Lalo na’t ramdam niya ang tingin ni Kian, sobrang hayag, sobrang malalim, para bang may nakatagong kalahating ngiti ang bawat tingin.Hindi iyon tingin ng pagiging gentle. Hindi iyon tingin ng c







