LOGINTinawag siya ni Henry mula sa ikalawang palapag. “Cara, ipinapatawag ka ni Lolo.”Matapos kainin ang huling ubas, kumuha si Cara ng tisyu mula sa kahon sa sala at pinunasan ang mga daliri. Pagkatapos, basta na lamang niya itong nilukot at itinapon sa basurahan. Wala siyang anumang pagmamadali sa kil
Kaya nang marinig niya ang sagot nito ngayon, hindi niya maiwasang matuwa sa loob-loob niya. Hindi man direktang tumanggi si Harvey, malinaw namang wala itong balak pagbigyan ang kahilingan ni Hannah.Mabuti na lamang at dumating ang yaya upang tawagin sila para sa hapunan. Sa wakas ay natapos din a
Ngunit hindi lahat ng ngiti ay nangangahulugang mabuting hangarin.Bahagyang ngumisi si Ashford bago uminom ng tsaa. Hindi siya nagpakita ng anumang interes sa pagtatanggol ni Henry sa nakababatang kapatid nito.“Hindi mo na kailangang ipagtanggol pa siya. Kung magpapatuloy siya sa ganitong ugali, b
Tuwing weekend, nakaugalian na ng mga Fajardo ang pagsasama-sama para sa isang hapunan. Isa itong tradisyong matagal nang ipinapatupad ng Lolo ni Harvey na si Ashford, kaya walang sinuman sa pamilya ang basta-bastang maaaring tumanggi sa pagdalo. Gayunpaman, hindi maintindihan ni Cara kung bakit kai
Hindi niya napigilang mapabuntong-hininga bago lumapit dito.“Halika na. Umuwi na tayo.”Ngunit sa halip na sumunod nang maayos, bigla siyang nilapitan ni Harvey at kumapit sa kaniya. Bahagya pang isinandal ng lalaki ang bigat ng katawan nito sa kaniya habang mahina itong nagreklamo.“Lasing na ako.
Hindi nagtagal ay bumukas ang p***o ng pribadong silid. Isang dalagang nakasuot ng maikling palda ang pumasok, at bahagyang napayakap ito sa sarili nang maramdaman ang lamig ng air conditioner. Halatang hindi nito inaasahan na ganoon kalamig sa loob.Agad siyang nilapitan ni Jiro at hinila palapit s
“Then you may leave.” “Opo, Miss Kerstyn.” Nang tuluyang magsara ang pinto ng opisina, ilang segundo ang lumipas bago biglang umalingawngaw ang mababang tawa ni Kerstyn, walang pagtatago, puno ng panunuya. Isang tawang nagsasabing: Talaga bang iniisip n’yo na hindi ko alam ang laro n’yo? Matapos
Makalipas ang ilang oras, muling humarap si Kerstyn sa lapida ng kanyang ina, ngunit sa pagkakataong ito, may kasama na siya.Iniabot ni Kian ang itim na payong sa kanya upang salagin ang ulan. Lumapit siya sa lapida, inilapag ang mga puting krisantemong inihanda niya, at inayos ang ilang matatamis
“Parang ‘sowing discord’ ito sa Thirty-Six Stratagems, ’di ba?” Sandaling nag-isip si Wendy. Kung siya ay isang tagalabas na walang alam sa loob ng laro, malamang ay maniniwala talaga siya sa palabas na ito. Masyadong malinis, masyadong eksakto, parang isang maingat na itinanim na bitag.Ngunit may
“Ayos lang ’yan, isipin mo na lang na practice,” mahinahong sabi ni Kian habang mahigpit ngunit protektado niyang hinawakan ang baywang ni Kerstyn. “Kung balang araw magtatayo ka rin ng sarili mong kumpanya, tiyak na makakaharap ka ng ganitong klase ng gulo. Mas mabuting matutunan mo na ngayon kung







