MasukHalos mabaliw si Sylvie sa paghahanap dito. Ang unang taong naisip niyang puntahan ay si Vince. Bata man siya, naniniwala siyang tutulungan siya nito. Tutal, si Vince ang taong pinakamalapit sa kaniya noon. Kaya dali-dali siyang pumunta sa tahanan ng Cervantes, umaasang makukuha niya ang tulong na k
“Sylvie!” Namula sa galit ang mukha ni Vince. “Huwag kang lumampas sa hangganan!”“Lumampas?” Napangiti si Sylvie, ngunit walang bahid ng init ang kaniyang mga mata. “Kung ayaw mo naman, puwede ka namang umalis ngayon. Walang pumipigil sa’yo. Huwag kang magkunwaring napipilitan kang gumawa ng mabuti
Pagkalabas ni Sylvie sa ospital, agad siyang nagpadala ng mensahe kay Jaime upang ipaalam na dadalo siya sa isang dinner party. Katatapos lamang niyang magpaalam nang maglalakad na sana siya sa gilid ng kalsada para sumakay ng taxi pauwi nang biglang huminto sa harap niya ang isang itim na Bentley.
Hindi sumagot si Sylvie at patuloy lamang sa paglalakad. Para sa kanya, isa lamang iyong pagtitipon na puno ng mga taong nagsasabi ng magagandang salita sa isa't isa habang tahimik na nagkakalkulahan sa isip.Ngunit hindi sumuko si Marina. Mabilis itong humabol at patuloy na nagpaliwanag.“Iyon ang
Agad na tinakpan ni Ronie ang bibig niya.“Okay, okay. I get it. Hindi na ako magsasalita.”Tumayo siya nang mabilis at naghanap ng kung anumang dahilan para makaalis.“Ako pala... may business trip. Oo, may kailangan akong puntahan. Hindi na kita guguluhin.”Hindi na niya hinintay ang sagot ni Cael
“Eksakto. Dapat talagang magpasalamat ka kay Cynthia. Kung hindi dahil sa kanya, matagal ka nang natanggal sa trabaho. Kaya mula ngayon, matuto ka sa kanya at tigilan mo na ang pagiging mayabang at paggawa ng gulo kung saan-saan!”Halos mapailing si Sylvie sa narinig niya. Sa totoo lang, hindi na ni
Tumango si Avi, medyo alanganin ang tingin, tila natatakot na baka magalit si Kerstyn. “May iba pang bagay na halo-halo na ro’n. Mahaba pa ang kwento…”Hindi agad nakasagot si Kerstyn. Hinaplos niya ang sentido, pilit inaayos ang gulo ng impormasyon sa isip niya. Ngunit bago pa siya makapagsalita, u
Halata namang hindi kumbinsido si Kian. Bahagya siyang napakunot-noo, ang boses ay mababa ngunit may diin. “Saan mo naman narinig ang mga tsismis na ’yan?”Ngunit sa halip na sagutin nang diretso, nagpakita si Kerstyn ng isang inosente at tila takot na ekspresyon. Tinaas niya ang kamay at inakbayan
“Then you may leave.” “Opo, Miss Kerstyn.” Nang tuluyang magsara ang pinto ng opisina, ilang segundo ang lumipas bago biglang umalingawngaw ang mababang tawa ni Kerstyn, walang pagtatago, puno ng panunuya. Isang tawang nagsasabing: Talaga bang iniisip n’yo na hindi ko alam ang laro n’yo? Matapos
Makalipas ang ilang oras, muling humarap si Kerstyn sa lapida ng kanyang ina, ngunit sa pagkakataong ito, may kasama na siya.Iniabot ni Kian ang itim na payong sa kanya upang salagin ang ulan. Lumapit siya sa lapida, inilapag ang mga puting krisantemong inihanda niya, at inayos ang ilang matatamis







