تسجيل الدخولHalos mabaliw si Sylvie sa paghahanap dito. Ang unang taong naisip niyang puntahan ay si Vince. Bata man siya, naniniwala siyang tutulungan siya nito. Tutal, si Vince ang taong pinakamalapit sa kaniya noon. Kaya dali-dali siyang pumunta sa tahanan ng Cervantes, umaasang makukuha niya ang tulong na k
“Sylvie!” Namula sa galit ang mukha ni Vince. “Huwag kang lumampas sa hangganan!”“Lumampas?” Napangiti si Sylvie, ngunit walang bahid ng init ang kaniyang mga mata. “Kung ayaw mo naman, puwede ka namang umalis ngayon. Walang pumipigil sa’yo. Huwag kang magkunwaring napipilitan kang gumawa ng mabuti
Pagkalabas ni Sylvie sa ospital, agad siyang nagpadala ng mensahe kay Jaime upang ipaalam na dadalo siya sa isang dinner party. Katatapos lamang niyang magpaalam nang maglalakad na sana siya sa gilid ng kalsada para sumakay ng taxi pauwi nang biglang huminto sa harap niya ang isang itim na Bentley.
Hindi sumagot si Sylvie at patuloy lamang sa paglalakad. Para sa kanya, isa lamang iyong pagtitipon na puno ng mga taong nagsasabi ng magagandang salita sa isa't isa habang tahimik na nagkakalkulahan sa isip.Ngunit hindi sumuko si Marina. Mabilis itong humabol at patuloy na nagpaliwanag.“Iyon ang
Agad na tinakpan ni Ronie ang bibig niya.“Okay, okay. I get it. Hindi na ako magsasalita.”Tumayo siya nang mabilis at naghanap ng kung anumang dahilan para makaalis.“Ako pala... may business trip. Oo, may kailangan akong puntahan. Hindi na kita guguluhin.”Hindi na niya hinintay ang sagot ni Cael
“Eksakto. Dapat talagang magpasalamat ka kay Cynthia. Kung hindi dahil sa kanya, matagal ka nang natanggal sa trabaho. Kaya mula ngayon, matuto ka sa kanya at tigilan mo na ang pagiging mayabang at paggawa ng gulo kung saan-saan!”Halos mapailing si Sylvie sa narinig niya. Sa totoo lang, hindi na ni
“Hindi pa talaga ako nakakapag-golf dito,” sabi ni Kerstyn habang naglalakad papasok. “Ang laki kasi ng Casa Merda, ang daming pwedeng gawin, hindi ko pa nalilibot lahat.”Pagbukas ng pinto, sabay-sabay na bumukas ang mga ilaw. Umupo si Kerstyn sa maliit na upuan para magpalit ng sapatos. “Nakailang
“Hindi naman,” sagot niya nang mahina, may bahagyang ngiti sa labi.Sa totoo lang, aliw na aliw si Kerstyn tuwing nakikita ang selos ni Kian, kahit kailan, kahit saan. May kakaibang lambing sa itsura nitong ganoon, at hindi niya napigilang tumingkayad at halikan ang baba ng lalaki. Mahina ngunit mal
“Kerstyn.” Halatang nagpipigil ng galit si Rodon habang binibigkas ang pangalan niya, halos nagkikiskisan ang mga ngipin. “Sa tingin mo ba, baliw ako?”Kalmado lang si Kerstyn. Nakahilig siya sa sandalan ng upuan, tila walang bigat ang usapan. “Hindi ba?” sagot niya nang walang emosyon. “Alam ng buo
Huminto si Kerstyn, ngunit hindi siya lumingon. Nanatili siyang nakatalikod, tuwid ang likod, malamig ang tindig. “May iba ka pa bang sasabihin?” tanong niya, ang boses ay walang emosyon, parang hangin sa gitna ng ulan.Hindi nagmamadali ang lalaki. Marahang lumapit gamit ang tungkod, inilapag ang h







