Mag-log inNamutla si Marilyn. Napaatras siya nang kaunti, tila biglang nawala ang lakas sa kanyang katawan."Ngayon, tapos na ang lahat," dagdag ni Sylvie. "It's time to end this."Wala nang naisagot si Marilyn. Hindi niya kayang salubungin ang mga mata ni Sylvie, kaya napayuko na lamang siya at mahigpit na h
"Ikaw..." Halos hindi lumabas ang boses niya. Tumingala siya kay Sylvie, kitang-kita ang takot sa kanyang mga mata. "Saan mo nakuha ang mga ito?"Bahagyang kumurba ang labi ni Sylvie, ngunit walang saya sa kanyang ekspresyon. Puro malamig na pangungutya lamang."Akala mo ba hindi ko malalaman?"Hind
Walang pakialam si Sylvie sa mga ekspresyong makikita sa mukha nina Marlon at Marilyn. Sa halip na magpaliwanag, dire-diretso siyang naglakad patungo sa mga baitang ng hagdan, hindi man lamang lumilingon sa dalawa. Sa bawat hakbang niya, lalong tumitibay ang kanyang pasya. Nang marating niya ang pin
Tamad lamang na sinulyapan ni Caelan ang mag-asawa. Walang anumang interes sa kanyang mga mata. Sa halip, malamig na pagwawalang-bahala at bahagyang panghahamak lamang ang makikita roon. Sa tingin niya, ang dalawang taong nasa harapan niya ay hindi naman naiiba sa karaniwang mga taong handang gawin
“What a coincidence.” Bahagya siyang ngumiti bago idinagdag, “Naninigarilyo rin ako at nakikipag-away. So, I guess I’m pretty useless too.”Napatigil si Cynthia.Samantala, lalong lumalim ang ngiti sa labi ni Caelan habang tinitingnan si Sylvie. Ang lambing sa kanyang mga mata ay malinaw na hindi ni
Lumapit si Sylvie kay Cynthia, sadyang hindi pinansin ang halos hindi na nito maitatagong pagkagulat. Sa halip, bahagya lamang siyang ngumiti, tila ba alam na alam niya kung gaano kabigat sa loob ni Cynthia ang susunod niyang sasabihin.“Cynthia, kung gusto mong manatili kay Vince, mas mabuti siguro
Tumingin siya kay Kienna, galit at poot ang nasa mga mata. “Kahit kailan, hindi mo siya makakalimutan, don’t you?”“No, Irish. Kahit ikasal man si Kienna, wala na sa akin ‘yon. Dahil I am not like you! You’re crazy, you can’t move on! Kaya itigil mo na ito.” giit ni Bryan. “Hinding-hindi kita kayang
“So ginagamit mo si Kian?”“Mmm.”Dumulas nang marahan ang daliri ni Kerstyn sa malamig na salamin, nag-iiwan ng guhit. “Why not? He can use me… so I can use him too.”Sa kabilang linya, natahimik si Avi nang ilang segundo bago bumuntong-hininga. “Kerstyn… that’s Kian. Five years older lang siya sa
“Three… two…”Pagbagsak ng huling bilang, bumukas ang pinto.Hindi biglaan pero malamig, mabigat, at nakakahilo ang presensiya. Parang biglang lumiit ang paligid.“Kian….”Agad namutla ang lahat ng nandoon kanina pang nagmamagaling. Parang sabay-sabay silang naupos, nanginginig na parang mga dahong
“Be good,” sabi niya. “Let’s eat first.”Mainit ang mga pagkain sa mesa, pero nawalan si Kerstyn ng gana. Lalo na’t ramdam niya ang tingin ni Kian, sobrang hayag, sobrang malalim, para bang may nakatagong kalahating ngiti ang bawat tingin.Hindi iyon tingin ng pagiging gentle. Hindi iyon tingin ng c







