Chapter 3

[Few Day's ago]

"Rica! Huwag Kang bastos sa harap namin ha!" Sigaw ng ama niyang si Don Emilio Ordiza, habang mariing pinapalo ng baston ang marmol na sahig ng kanilang mansyon.

Ngunit nanatiling tuwid ang dalaga sa kanyang kinatatayuan, pilit pinipigilan ang panginginig ng kanyang mga kamay.

"What? Ipapa engage mo ako sa lalaking hindi ko naman gusto dad! Are you sure about this? But I don't love him." Mariin niyang bigkas at ramdam niya ang bigat ng bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig, nagpupuyos siya sa galit na nakatingin sa Don habang nasa harapan niya ito.

Nag-iba naman ang timpla ng mukha ng kanyang ama.

"Hindi mo kailangang mahalin siya, ang kailangan mo'y sundin ako! Alam mo bang ilang taon Kong pinaghandaan ang kasunduang ito?!" 

Natahimik ang buong sala, tanging tiktak ng malaking orasan ang maririnig sa gitna ng katahimikan. Sa tabi ng ama niya ay naroon ang kanyang Ina na si doña Celeste Ordiza, habang pilit na pinapakalma ang kanyang ama. Tumayo ito at lumapit sa kanya, ang mga matay nakatingin sa kanya na para bang nakikiusap na kahit sa ngayon lang ay makinig naman siya sa kanila.

"Anak, please..." Mahinahong pakiusap ng kanyang ina, nilapitan siya nito at hinawakan ang kanyang mga braso. "Makinig ka muna sa Daddy mo." 

Ngunit iling ang isinagot ng dalaga. "Mommy, ayoko! I don't need a man of my life okay? At mas lalong Hindi ako manika na pwedeng ipasa sa kung kaninong lalaki dahil lang sa negosyo!"

Tumayo Mula sa upuan si Don Emilio, matigas ang anyo ng mukha at nanginginig sa galit.

"Huwag mong ipahiya ang pamilya natin! This engagement is the only way to save our shrinking company!" Humakbang siya papalapit sa kanyang anak ngunit hinarangan siya ng kanyang asawa.

"Emilio, please. She's just scared," pakiusap ng ginang sa kanyang asawa. "Bata pa siya. Bigyan mo ng oras-"

"Shes not a teenager anymore Celeste, kaya huwag mong kunsintihin ang katigasan ng ulo ng batang yan... Dahil wala na tayong Oras!" Singhal ng ama ni Rica. "Ang kasunduan ay pipirmahan ngayong gabi! Dahil ang mga Del Rio ay nandito na,"

Lalo namang Hindi nakagalaw ang dalaga sa kanyang pwesto, Hindi siya mapakali at tanging mabilis na pagtibok ng kanyang Puso ang naririnig.

Habang nag-uusap ang kanyang mga magulang ay bigla namang tumunog ang telepono, kaya sabay silang napalingon roon at nawala sandali ang kanilang paksa na kanina lang ay Pinag awayan.

Nilapitan ng Don ang Telepono at sinagot ang naturang tawag. "Yes speaking?" Habang pilit pinapakinggan ng dalaga kung ano yung mga pinag-usapan ng kanyang ama at ang nasa kabilang linya. 

Binaba ng kanyang ama ang tawag at Napa buntong hininga na tumingin sa kanya, parang kinutuban na siya.

"Hindi kana pwedeng mag back out anak, dahil..."

"Oh come on Dad, what's that all about? You know already my answer right? And that is no. That it!" 

Hindi siya nakapag pigil sa kanyang saloobin, napabulyaw siya sa kanyang ama. Sa galit ng Don ay itinaas nito ang baston at akmang mahahampas na ito sa kanya kung hindi lamang bumukas ang pinto.

Nagawi ang atensyon ng lahat sa panauhing pumasok sa kanilang pamamahay. Kumunot ang kanyang magagandang kurbang kilay sa lalaking bumungad sa kanilang harapan.

Ang lalaking hindi nila inaasahang dadating sa kanilang mismong bakuran. Sumalubong sa kanila ang mabigat na yabag ng lalaki, walang iba kundi si Clavio Javier Del Rio.

Basa pa ang laylayan ng kanyang itim na coat, at ang bawat hakbang niya sa marmol na sahig ay tila may dalang bigat ng galit at paninindigan.

Ang mga mata niya'y malalim, mapupungay ngunit TILA walang buhay. Parang pinagkaitan ng emosyon, parang pagod na sa pakikipag sapalaran sa Mundo.

Napatigil ang dalaga. Ang bastong nakataas ni Don Emilio ay dahan-dahang bumaba. Tahimik ang buong sulok ng mansyon. Wala ni Isang nag tangkang gumalaw.

Nagtagpo ang mga mata nila ni Clavio. Isang sandaling tila huminto ang Oras, ngunit Hindi pag-ibig ang naroon. 

Walang halong saya, kundi ang nakikita niyay parang Isang galit at pagdududa, una siyang umiwas dahil naiilang siya sa paraan ng pagtitig nito sa kanya.

"So," mahinang sabi ng binata habang pinupunasan ang patak ng ulan sa kanyang buhok. Saka din napagtanto ni Rica nga malakas nga ang buhos ng ulan sa labas. "This is the famous Ordiza mansion. Never thought I'd step foot here- Again."

Nakinig ng mabuti ang dalaga kung ano pa ang sasabihin nitong lalaking kaharap nila. Hindi niya maipaliwanag kung bakit tensyunado siya ngayon. Mahigpit niyang hinawakan ang laylayan ng kanyang damit, napayuko siya at napakagat sa Kanyang ibabang labi. 

Tuluyang humarap sa kanila ang binata at tahimik na lumapit sa kanilang kinarorounan, nagpa Kilala naman ito ng pormal at nagkamayan si Don at Clavio. 'Papayag ako sa ngayon, pero hindi ibig sabihin wala akong gagawin at manahimik sa isang tabi.' napakuyom ng kamao si Rica at mabilisang lumapit sa gawi ng kanyang ama.

"I want to go out Dad, kayo na bahala Dito." Sabat niya sa kalagitnaan ng pag-uusap. Kumunot ang noo ng kanyang ama.

"Its raining anak, baka magkasipon kapa," alam niyang pilit lang ang bait baitan ng kanyang ama tungo sa kanya, dahil sa katutuhanan niyan ay gusto na naman siyang sigawan at hambalusin ng kanyang baston.

Si Clavio namay, malamig ang titig, na tila walang ka interesante ang kanyang sinabi. Yung mga tingin niya'y may halong pandidri.

"So that's it? Ikaw pala ang kapalit ng utang ng pamilya mo." May halong panunuya ang mga salitang binitawan ng binata tungo sa dalaga. Nahinto naman ang dapat sanay pagpapaalam niya sa kanyang ama.

"How dare you to call me that bastards." Nanggagalaiti sa galit ang mga panga ng dalaga sa sinabi ng binata sa kanya, at MISMO sa harapan pang kanyang ama.

"Oh I really dare you Ms. Ordiza, because spoiled princesses like you doesn't deserve to be respect. Tskk, I'm done for now Don Emilio. And please.. tell your daughter that next time, dont interrupt the conversation without pirmession. Adios."

Namilog ang mga mata ng dalaga, parang sinampal na naman siya sa katutuhanan. 

"Don't worry, I'll play along with this engagement, pero tandaan mo, Hindi lahat ng kasal ay tungkol sa isang pag-ibig. Yung satin? Utang lang yan- na balak Kong singilin Hanggang sa huli.