Kabanata 5

“What are you doing here? I thought you're in Canada? Kailan ka pa nakauwi?” sunod-sunod na tanong ni Raze na tila hindi makapaniwala na nandito ang babae. “Why didn't you call me? Ako sana ang sumundo sa ‘yo sa airport.”

The woman chuckled. “Iyon na nga, eh. Ikaw na naman ang susundo sa akin. Maiba naman.”

Pumisil ang kamay ni Raze na para bang hindi niya nagustuhan ang sinabi ng babae. “Kung gano'n, sinong sumundo sa ‘yo? Si Ashel?”

Umiling ang babae. “No. Iyong pinsan mong babae, si Nicole. Kasama ko siya actually—oh, ayan na pala siya.” Sabay naming nilingon ni Raze ang kinakawayan niya. “Girl, here!”

“Surprise, coz!”

Nabitawan ni Raze ang kamay ko nang yakapin siya ng babae mula sa likod.

“Do you like my suprise?” nakangiting wika ng babae at pinisil-pisil pa ang pisngi ni Raze. “Pwede niyo nang ituloy ang naudlot na kasal.”

Natigilan ako. K-Kasal? Kung gano'n, ang babaeng nasa harapan namin ngayon ay siyang dapat pakakasalan niya?

Bahagya akong napaatras nang muntik na akong masagi ng pinsan niya kaya lumayo na lang ako.

Gusto ko sanang umalis dahil bukod sa nakaka-out place, baka magsidatingan na rin ang mga customer ko. May iilan kasi na doon nag-aagahan sa karinderya.

Hindi naman siguro magagalit si Raze kung umalis ako?

“Hey! Sinong kasama mong pumunta rito?” tanong no'ng Nicole na pinsan niya.

Napatingin sa akin si Sheila. Bigla akong nanliit nang pasadahan niya ako ng tingin mula ulo hanggang paa.

Kumpara sa akin na nakapamalengke ng suot, siya naman ay kabaliktaran. Malalaman mo talagang mayaman sa damit pa lang.

“Nandito lang ‘yon ah…” rinig kong bulong ni Raze kaya lumapit na ako.

Napatingin sila sa akin at gaya ni Sheila, pinasadahan ako ng tingin ni Nicole. Hindi nakaligtas sa akin ang pagngiwi niya na ikinakulo ng dugo ko.

Magpapalam na lang ako kay Raze at baka hindi ko matansya ang pinsan at ex niya.

“You already hired a kasambahay?”

Humigpit ang pagakakahawak ko sa cellophane at kinalma ang sarili.

“Uuwi na ako, Raze.” Paalam ko rito at bumaling ng tingin sa pinsan niya. “Mas mukha kang kasambahay.”

Tinalikuran ko sila at nagtungo sa terminal ng mga traysikel. Ngunit bago pa man ako makasakay, may humila sa kanang kamay ko.

Sisigaw na sana ako nang makilala ko kung sino ‘yon.

“Raf?”

Hinayaan kong bitbitin niya ang mga dala ko.

“Huwag ka na dyan, sa akin ka na sumabay.” Kinuha niya ang kamay ko at hinila sa parke ng mga kotse. “Masikip sa traysikel.”

“Anong ginagawa mo dito? Namalengke ka rin?”

Kaibigan ko si Raf simula college pero dahil tumigil ako sa pag-aaral, madalang na lang kami nagkakasama. Minsan pumupunta siya sa amin pero hindi rin nagtatagal kasi busy sa school.

“Yeah. I miss the veggies in palengke tapos nakita kita. Mukhang gusto mo pang awayin iyong mga babae na kasama ni Kapitan. Are you close with Raze?” tanong niya pagkatapos akong pagbuksan ng pintuan ng kotse.

Sumakay na ako at nagsuot ng seatbelt. “Hindi.” Tipid kong sagot.

Tumango siya. “Anyway, I have something to tell you.”

Namilog ang mata ko nang bigla niyang ilapit ang mukha sa akin.

“H-Hoy, anong ginagawa mo? B-Baka may makakita sa atin.” Marahan ko siyang itinulak na siyang tinawanan niya. “A-Ano bang itatanong mo?” nag-iwas ako ng tingin. “Hindi mo naman kailangan ilapit ang mukha mo.”

“Hindi ka naghilamos ‘no? May muta ka kasi!” sabay tawa niya ng lakas.

Napamura ako sa isip at napahilamos ng mukha. Punyemas! Iyon pa talaga ang napansin niya!

“Bwisit ka!” hinampas ko siya sa dibdib.

“Ayan kasi, hindi naghihilamos kapag namamalengke.” Tumatawang sabi pa niya.

“Malay ko bang mapapansin mo!” singhal ko sa kanya.

“Reason, Lylia.”

Ibinaba ko ang kamay at sinamaan siya ng tingin.

“Masaya ka? Hala sige, bababa na lang ako—”

“Ito naman, hindi na mabiro. Seryoso na nga. Makinig ka ha?”

Inirapan ko siya. “Siguraduhin mong maganda ‘yang sasabihin mo kung hindi tatamaan ka sa akin.”

“Yeah, yeah. Listen and give advice, okay? So, the thing is, I'm planning to run for barangay chairman for the next election. Next month na ‘yon ‘di ba? Tingin mo ba mananalo ako?”

Napanganga ako sa sinabi niya. “Seryoso? Akala ko ba ayaw mo kasi madumi ang politiko?”

Bumuntong hininga siya. “Well, I changed my mind. Suportahan mo ‘ko, ah?”

Naiwan akong nakatulala nang isara niya ang pintuan ng kotse ngunit nagulat ako nang bumukas ulit ‘yon at napalunok dahil sa taong nakatayo sa harap ko.

“A-Anong ginagawa mo dito?”

Wala akong nakuhang sagot sa kanya. Tinitigan lang niya ako gamit ang malamig niyang mga mata.

“K-Kapitan? Anong ginagawa mo—”

“Raze!” sigaw ko nang kalasin niya ang seatbelt ko at walang sere-seremonyang binuhat ako na parang isang sako ng bigas. “Hoy! Ibaba mo ako!”

“Shut up!”

Nanigas ako nang pisilin niya ang hita ko.

“Kapitan! Ibaba mo ‘ko sabi, eh!” nagpumiglas ako kahit pinagtitinginan na kami ng mga tao. “Ano ba!?”

Ngunit huli na nang maipasok niya ako sa loob ng kotse.

“Nababaliw ka na ba ha?! Ano na lang ang sasabihin ng mga tao—”

Nanlaki ang mga mata ko sa sunod niyang ginawa. Pakiramdam ko tumigil ang pagtibôk ng puso ko nang dumampi ang malambot niyang labi sa akin.

“Eh ‘di tumahimik ka rin,” paanas niyang sabi. “May sasabihin ka pa?”

Napakurap ako ng ilang beses. Did he really just kiss me?