Kabanata 4

“T-Tumigil ka nga,” tinampal ko ang mukha niya. “Kung anuman ‘yang matitikman sa’yo, iyo na lang. I’m not interested.”

“Masabi mo pa kaya ‘yan kapag mag-asawa na tayo?” wika niya pagkatapos ibaba ang kamay ko. “I’m just kidding, Lyl, pero mukhang gusto ko ‘yang nasa isip mo.”

“Ang bastôs mo!” singhal ko sa kanya.

Humalakhak siya. “So, bastós nga ang nasa isip mo?”

Natigilan ako. I was caught, oh my God! “Hindi!” depensa ko habang nanlalaki ang mga mata. “Umalis ka na nga dyan! Hindi ako makahinga ng maayos!”

“Fine, fine… stop pushing me,” natatawa siyang lumayo sa akin. “I didn’t know na may alam ka tungkol sa bagay na ‘yon. You’re not that innocent. Pwede na.”

Pinanlakihan ko siya ng mata. “Anong pwede na? Gusto mong makatikim?”

“Nag-alok na nga ako kanina, ayaw mo naman.” Nakangisi nitong sabi.

Sinamaan ko siya ng tingin. “Isa pa talaga Raze. May atraso ka pa sa akin.”

“Na hindi ako bumalik kagabi? Gaya ng sabi ko, inaasikaso ko ang kasal natin.”

“Nagmamadali ka ba?”

“Oo, baka makawala ka pa, eh.”

Sandaling katahimikan ang namayani.

“A-Ano ako isda? N-Na pwedeng makawala?”

Nagka-iwasan kami ng tingin at maya-maya pa ay narinig ko siyang tumawa ng mahina. “Sorry, nadulas.”

“Huh?”

“Wala,” nagkibit-balikat siya. May saltik talaga ‘tong si Kapitan. “Baka gusto mong itiklop ang hita mo? Nakabukaka ka.” Pagkasabi niya no’n, isinara niya ang pintuan ng kotse habang ako nakatulala sa nakabukaka kong hita.

“Raze!” Napahilamos ako ng mukha.

Ngayon ko lang napansin na nakabukaka ako! Nakakahiya! Ba’t ngayon lang niya sinabi?! Bwisit siya!

Pag-upo niya sa may driver’s seat, nakabaluktot akong tumalikod sa kanya.

“What are you doing? Masakit ba ang tyan mo? Or iniiwasan mo lang ako?” I could hear the playfulness in his voice. He’s teasing me! Kairita!

“Tuwang-tuwa ka naman?” Humarap ako sa kanya at umupo ng maayos. “Kailan ba ang kasal? Ba’t parang nagmamadali ka?”

“You’ll know,” saad niya at nagsimulang magmaneho. “Malalaman mo rin naman dahil magiging asawa kita.”

“Kapag ba nagpakasal na tayo, bayad na ako sa utang?”

Tinapunan niya ako ng tingin. “Nope. You still have one million debts.”

Bwisit! Akala ko bayad na, hindi pa pala. “Klaruhin mo kasi.” Reklamo ko.

“We’ll get there soon.”

“Mainipin ako.”

“Alam ko.”

“Raze naman!”

Naiinis na ako sa kanya ha!

“Kapag nakasal na tayo, bayad ka na ng isang milyon. Hindi ko na rin ipapa-demolish ang bahay at karinderya niyo.” Pagkklaro niya.

“Iyong isang milyon na natitira?”

“Pag-iisipan ko—don’t pressure me, Lyl.”

“Alam ko na!”

He glanced at me. “What are you thinking?”

“Maging katulong mo,” suggestion ko. Napasigaw ako nang biglang siya pumreno. “Raze! Gusto mo bang mabangga tayo?!”

“Sorry, ano ulit sabi mo?”

“Sabi ko magiging katulong mo’ko para paunti-unti ay mabayaran kita! Umayos ka nga!”

“Akala ko magiging katulong sa paggawa ng bata,” bumubulong nitong sabi kaya hindi ko narinig.

“May sinasabi ka?” Taas-kilay kong tanong sa kanya.

“Nothing. Sabi ko, pag-iisipan ko.” Ngiti-ngiti niyang sabi.

“Ngiti-ngiti mo dyan? May binabalak ka ‘no?” sinundot-sundot ko ang pisngi niya. “May pinaplano ka sa akin ‘no?”

“Stop it, Lyl, I’m driving.” Pagpapatigil niya sa akin habang nakangiti na parang ewan.

“May binabalak ka ‘no? Sabihin mo…” natigil ako sa pangungulit sa kanya nang mahuli niya ang magkabila kong kamay.

“Kulit. Wala pa akong balak. Baka sa susunod na araw, meron na.”

“Sabi na nga ba, eh! Ayoko nang magpakasal!” Binawi ko sa kanya ang kamay ko na siyang tinawanan niya.

“Sure na ba ‘yan?”

Hindi ako umimik. Bahala siya dyan.

“Lyl, isa.”

Sige magbilang ka lang dyan, wala akong pake.

“Dalawa—”

“Sa simbahan ba tayo magpapakasal? Hindi ba pwede private na lang?”

Siya naman ngayon ang natahimik. Pakiramdam ko tuloy nagkasala ako sa kanya. Wala namang masama sa tanong ko, ah.

“Hindi sila maniniwala.” Malamig niyang sagot.

“Dadalo ba lahat sa kasal?”

“Lahat.”

“Alam ba nila na—”

“Stop questioning me.”

Ang moody niya promise. Minsan sweet, minsan masungit, minsan—ang hirap niyang i-spelling-in. Paano pa kaya kapag mag-asawa na kami? Baka hindi ako magtagal. Sabagay, deal lang naman ‘to.

Pagdating namin ng palengke, hindi ko na siya hinintay na pagbuksan pa niya ako ng pinto at naunang bumaba dala ang bayong na lagayan ko ng mga gulay at isda.

Namataan kong nagpark siya ng kotse at hahabulin sana ako kaso may humarang sa kanya na tingin ko ay mga kasamahan niya sa barangay. He is a barangay chairman after all.

Pumasok na ako sa pinakaloob ng palengke at namili ng mga preskong gulay, isda at sangkap na ibebenta para mamaya. Bumili na rin ako ng karne pero ‘di ko dinamihan dahil mahal—

“Akin na,” napatingala ako sa lalaking umagaw ng mga bitbit ko. “Pakidagdagan po ‘yong karne.”

“Kayo po pala Kapitan,” sandaling napatingin sa akin ang ali bago dinagdagan ang karne na nakasala sa timbangan. “Okay na ba ‘to, Kapitan?”

“Add more.” Utos nito kaya dinagdagan ulit ng ali. “That’s enough. Magkano lahat?”

“Limang daang piso lang, Kapitan.”

Binigay sa kanya ni Raze ang isang libo. “Keep the change.”

“Pero—”

“Tara na, Lyl.”

Hindi na ako nakapagprotesta pa nang hawakan niya ang kamay ko sabay hila sa akin. Tuloy pinagtitinginan kami at pinagbubulungan.

“Ano pang kulang?” tanong niya habang dire-diretsong naglalakad. “Lyl?”

“Ha?” napakurap ako. Hindi ko namalayang kanina pa pala ako nakatitig sa kanya. “W-Wala na.” Nagbaba ako ng tingin.

“Bigas?”

“H-Hindi na—”

Tumigil siya sa bilihan ng bigas. “Dalawang sako ng bigas. Pakihatid na lang po sa kotse ko.”

“K-Kapitan!” mukhang ngayon lang nakabawi si tatay dahil napakuskos pa ito ng mata. Ngayon na lang siguro ulit niya nakita si Raze. “Aba’y oo naman! Nakabalik na pala kayo, Kapitan.”

Nakangiting tinanguan siya ni Raze. “Opo, no’ng nakaraang araw lang. Magkano po lahat?”

Hindi pa nakakasagot si tatay nang ipahawak sa kanya ni Raze ang limang libo. “Kapitan, sobra—”

“Ayos lang po, kunin niyo na.”

Akala ko ba kuripot siya? Ba't namimigay?

“Salamat, Kapitan. Kasintahan mo ba itong kasama mo?”

Sasagot na sana ako nang maunahan niya ako. “Magiging asawa ko po,” nakangiting sagot ni Raze.

“Aba’y panalo!” palihim akong natawa nang pumalakpak pa si tatay. “Bagay na bagay! Parehong magagandang tao!”

Naramdaman kong nakatitig sa akin si Raze kaya nag-angat ako ng tingin sa kanya. “Bakit?”

“Are you still mad at me?”

“Do I look mad?” pinilig ko ang ulo na nagpangiti sa kanya. “Mukha ba akong galit, Kapitan?”

“Ang sarap mong halikan.”

Nahampas ko siya ng wala sa oras. “Bastos!”

Kadaming tao rito tapos kung makapagsabi ng halikan.

“Ano na naman ba ang iniisip mo?” ngumisi siya.

Sinamaan ko siya ng tingin. “Wala akong iniisip! Umuwi na tayo. Magsisimula ka na namang mang-asar, eh.”

Nagpaalam na kami kay tatay saka ko siya hinila palabas ng palengke.

“Kapitan?” nabaling ang tingin namin sa babaeng tumawag kay Raze.

“S-Sheila?”

Magkakilala sila?