ตอนที่ 8 นึกว่าชอบกิน

 

เจนณรงค์ตักผัดผักรวมมิตรใส่จานให้นาตาลี รู้ทั้งรู้ว่าเธอกินยากและไม่ชอบผักที่มีสีเขียวแทบทุกชนิด เธอเหลือบมองเขาเล็กน้อยแล้วเขี่ยผักที่เขาตักให้ทิ้งแล้วกินแต่กุ้ง

“กินผักเข้าไปด้วย เป็นเด็กหรือไงถึงเขี่ยผักทิ้ง”

“น้ำตาลโตแล้วค่ะ แล้วก็ไม่ชอบกินผัก”

เธอตวัดสายตามองเขาด้วยความไม่พอใจ ข่มขืนร่างกายเธอแล้วยังคิดจะข่มขืนจิตใจ บังคับให้เธอต้องกินในสิ่งที่ไม่ชอบด้วยหรือ เขาจะทรมานเธอไปถึงไหน แค่นี้เธอเองก็สำนึกในความผิดบาปแล้ว

“คนโตเขาไม่เขี่ยผักทิ้งแล้วหันมาเถียงคนอื่นฉอด ๆ อย่างนี้หรอกนะ”

“ก็เพราะน้ำตาลโตแล้วไง พี่ถึงไม่ควรมายุ่ง น้ำตาลจะกินอะไรมันก็เรื่องของน้ำตาล”

“อืม เธอจะกินอะไร พี่ไม่ควรยุ่งจริง ๆ ด้วย”

ดวงตาคมกริบวาบลึกมองคนตัวบางอวดดีด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก รู้สึกแค่ว่ามันชวนขนลุกเสียเหลือเกิน แต่ก็ยังเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี

“พี่น้ำตาลคะ คืนนี้นอนกับหนูไหมคะ”

คนตัวเล็กทำลายบรรยากาศชวนอึดอัดของผู้ใหญ่สองคนที่กำลังเถียงกันในภาษาที่ฟังไม่รู้เรื่อง แต่ทำเอานาตาลีชะงัก ด้วยไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับไปว่าอย่างไรดี

“เอ่อ...”

“ไม่เอาสิครับลูก ไม่กวนพี่น้ำตาลนะ น้องเกลก็มีพี่มะปรางนอนด้วยอยู่ทุกคืนไง เดี๋ยววันนี้พ่อไปอ่านนิทานก่อนนอนให้น้องเกลฟังอีก ดีไหมครับ”

“พี่น้ำตาลอยู่อ่านนิยายให้หนูฟังหน่อยไม่ได้หรือคะ วันนี้หนูสัญญาว่าจะนอนเร็วค่ะ”

คนตัวเล็กขาดแม่ผู้น่าสงสารทำเอาหัวใจเธออ่อนยวบ เข้าตำราเกลียดตัวกินไข่ เกลียดปลาไหลกินน้ำแกงที่แท้จริง

“ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวน้องเกลกินข้าวเสร็จแล้วเราขึ้นไปอาบน้ำนอนกันนะคะ”

แม้จะไม่ใช่คนดีอะไรนัก แต่ต้องยอมรับว่าเธอโดนเด็กที่น่ารักราวกับตุ๊กตาฝรั่งคนนี้ตกตั้งแต่ตอนที่อยู่ในกองถ่ายแล้ว ความที่เป็นลูกสาวคนเดียวไร้พี่น้องทำให้เธอโหยหาการอยู่ร่วมบ้านกับใครสักคนเหมือนกัน

“ขอหนูฟังนิทานด้วยได้ไหมคะ”

“เดี๋ยวพ่อไปเล่าให้ฟังเองครับ พี่น้ำตาลไม่เคยเล่านิทานให้เด็กฟังหรอก”

“น้ำตาลทำได้”

ดาราสาวเชิดหน้าตอบเขา มันจะยากอะไรกับแค่อ่านนิทานให้เด็กวัยสี่ขวบฟัง

สองสาวต่างวัยรีบกินข้าวแล้วขึ้นไปอาบน้ำพร้อมกัน ที่จริงเธอก็ไม่ได้กะจะอาบน้ำกับมิเกลหรอก แต่เด็กน้อยที่นั่งเล่นในอ่างใบใหญ่ควักน้ำใส่เธอเพราะหวังให้ตัวเปียกและลงมาอาบน้ำด้วยกันเหมือนที่เคยทำกับคนเป็นพ่อ และก็ได้ผลเมื่อนางเอกสาวต้องถอดเสื้อผ้าทั้งหมดแล้วลงไปนั่งในอ่างอาบน้ำใบโตกับลูกสาวศัตรู

เจนณรงค์ที่ลงไปเอาเสื้อผ้าจากรถให้เธอขึ้นมายืนฟังสองสาวที่หัวเราะคิกคักราวกับว่าเรื่องที่คุยกันมันสนุกเสียเหลือเกิน เขาวางเสื้อผ้าและชุดชั้นในรวมทั้งกระเป๋าเครื่องสำอางใบเล็กลงบนเตียง ก่อนจะนั่งอยู่ข้างกัน ดวงตาคมกริบมองไปยังประตูบานที่ปิดสนิทนั้นตลอดเวลา

“อุ๊ย น้องเกล”

นาตาลีร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่ออยู่ ๆ มิเกลตัวน้อยก็ยื่นมือป้อม ๆ ไปจับหน้าอกของเธอทั้งสองข้าง

“หนูอยากมีหน่มน๊มใหญ่ ๆ แบบพี่น้ำตาล”

คนเป็นพ่อที่แอบฟังอยู่ด้านนอกเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ นึกถึงดวงตาอยากรู้อยากเห็นของลูกสาวที่เคยสำรวจมองร่างกายของเขาไปทั่วทั้งที่เขาใส่กางเกงขาสั้นทุกครั้ง และมือป้อม ๆ แสนซุกซนนั้นที่ยื่นไปจับทุกสิ่งที่เธอสงสัย ตอนนี้นาตาลีที่ถอดเสื้อผ้าล่อนจ้อนคงโดนสำรวจไปหลายส่วนแล้ว

“เอ่อ เดี๋ยวตอนน้องเกลโตเป็นผู้ใหญ่ น้องเกลก็มีแบบนี้เองค่ะ”

“น้องเกลครับ ไม่แกล้งพี่น้ำตาลสิลูก”

คนเป็นพ่อเคาะประตูแล้วเอ่ยห้าม แม้จะอยากเข้าไปนั่งมองสองสาวอาบน้ำด้วยกันขนาดไหน แต่ไม่ใช่สิ่งสมควรที่สุภาพบุรุษพึงกระทำ แม้เขาจะเลว แต่เขาไม่อยากให้ลูกเห็นตัวอย่างที่ไม่ดี

“ค่ะพ่อ”

คนตัวเล็กรับปาก แต่กลับมองหน้าพี่สาวคนสวยด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะโถมตัวเข้าหาแล้วบีบขยำหน้าอกใหญ่โตนั้นเบา ๆ

“ว้าย น้องเกล อุ๊ย”

คราวนี้คนเป็นพ่อจำต้องเปิดประตูเข้าไปเพราะนางเอกสาวร้องเสียงหลง ภาพที่เห็นตรงหน้าคือคนตัวเล็กที่โถมตัวจนขึ้นไปนั่งบนตักของนาตาลีกำลังใช้มือป้อม ๆ ทั้งสองข้างขยำหน้าอกอวบอิ่มนั้นเบาๆ โดยที่นาตาลีไม่กล้าแม้จะดันคนตัวเล็กออกห่าง

“น้องเกล ลูกทำอย่างนี้ไม่ได้นะครับ”

เสียงเข้มที่ดังขึ้นทำให้สองสาวหันไปมองยังบานประตูที่เปิดออกพร้อมกัน ก่อนคนตัวเล็กจะรีบหดมือกลับคืนและนาตาลีจะใช้มือปิดความอวบอิ่มทั้งสองข้างด้วยความตกใจ

“พี่เจน เข้ามาทำไม”

“ก็เข้ามาดูไงว่าลูกพี่ทำอะไรเธอ ถึงร้องเสียงหลงอย่างนั้น”

“ก็เห็นแล้วนี่ พ่อลูกเหมือนกันไม่มีผิด”

นาตาลีพูดออกมาเป็นภาษาไทย ก่อนตวัดมองเขาด้วยสายตาเอาเรื่อง

“ไม่เหมือนหรอก เธอรู้ดี ว่าพี่ไม่ทำเหมือนน้องเกลแน่”

“ทุเรศ เห็นแล้วก็ออกไปสิ”

เขาไม่ตอบแต่กลับอุ้มคนตัวเล็กมาล้างฟองสบู่ออกจากตัวด้วยน้ำเปล่า ระหว่างนั้นก็สอนลูกไปด้วยถึงความไม่ควร ก่อนสองพ่อลูกจะออกจากห้องน้ำไปเพื่อแต่งตัว เธอจึงลุกขึ้นมาอาบน้ำล้างฟองสบู่ออกจากตัวบ้าง

เมื่อออกจากห้องน้ำมาในสภาพผ้าเช็ดตัวผืนเดียวก็ต้องชะงักเมื่อเขายังอยู่ในห้อง จึงรีบคว้าเสื้อผ้าเข้าไปแต่งตัวในห้องน้ำ ออกมาอีกครั้งก็ไม่มีเขาอยู่ในห้องนี้อีกแล้ว

“พี่น้ำตาลขา ขึ้นมาอ่านนิทานกันนะคะ”

นางเอกสาวขึ้นไปนอนบนเตียงกับคนตัวเล็ก เปิดอ่านนิทานที่จ้าของห้องเลือกเอง เสียงสูงต่ำทำให้คนตัวเล็กตั้งใจฟังและหัวเราะอย่างสนุกสนาน ก่อนจะยื่นนิทานเล่มใหม่ให้เมื่อเธออ่านจบเล่ม

“ยังไม่ง่วงหรือคะน้องเกล”

“ยังค่ะ”

แม้ตาจะปรือจนใกล้ปิด แต่คนตัวเล็กก็ยังไม่อยากนอน ด้วยไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะมีโอกาสที่พี่น้ำตาลคนสวยจะขึ้นมาอ่านนิทานให้ฟังอีกหรือเปล่า ก็วันนี้เธอดันเป็นเด็กไม่ดี ไปจับหน้าอกของพี่คนสวยด้วยความอยากรู้อยากเห็นไปเสียแล้ว

“อีกแค่เรื่องเดียวนะคะ ดึกแล้ว น้องเกลต้องนอนแล้วค่ะ”

“ก็ได้ค่ะ”

เธอเริ่มอ่านเรื่องใหม่ไปได้ไม่กี่หน้า พ่อของคนตัวเล็กซึ่งอาบน้ำเรียบร้อยแล้วก็เปิดประตูเข้ามาแล้วสอดตัวลงนอนใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันข้างลูกสาวคนสวย

จมูกโด่งพรมจูบหน้าผากเล็กอย่างรักใคร่ แต่ดวงตาคมกริบกลับจ้องมองใบหน้าเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ทำเอาคนเล่านิทานชะงักไปเล็กน้อย

ไม่นานคนที่ตาแทบลืมไม่ขึ้นก็หลับปุ๋ย คนเป็นพ่อจึงห่มผ้าให้แล้วเดินอ้อมมาจับมือพาคนเล่านิทานกลับห้องตัวเองไป

ร่างบางเปลือยเปล่าขยับโยกอย่างรุนแรงก่อนจะหยุดลงเมื่อเขาโถมกายทาบทับแล้วแตกกระจายใส่เธอจนลึกสุดโคนพร้อมกับเธอที่เกร็งกระตุกถึงจุดสุดยอดอย่างเสียวซ่านเกินจะบรรยาย

“พอได้หรือยัง น้ำตาลเจ็บ”

หลังจากที่เขาพาเธอออกมาจากห้องลูกสาว เขาก็จับเธอกระแทกจนทั่วห้อง ไม่มีแม้ตารางนิ้วเดียวที่เธอจะไปโดนลากไปรังแก จนถึงครั้งนี้ก็ร่วมสามชั่วโมงที่เขาทรมานเธอไม่หยุดจนส่วนนั้นของเธอแสบขัดไปหมด

เขาเหลือบมองนาฬิกาติดผนังก็เห็นว่าล่วงเข้าสู่วันใหม่ไปแล้วจึงยอมถอดถอนตัวตนออกมาจากร่องรักที่บอบช้ำจนเห็นได้ชัด ก่อนจะผละไปยืนข้างเตียงมองสภาพคนตัวบางที่ร่างกายมีแต่รอยเขียวช้ำ ร่องรักบวมแดงมีน้ำขาวขุ่นไหลออกมาไม่หยุด ก่อนเขาจะแค่นหัวเราะ เบะปากหยัน ใช้ทิชชูเช็ดทำความสะอาดส่วนนั้นของตัวเองแล้วโยนเศษทิชชูใช้แล้วใส่หน้าเธอ

“เธอคงชอบกินน้ำพี่สินะ ให้กินเท่าไหร่ไม่เห็นบ่น”

“ไม่ได้ชอบ ขยะแขยงจนจะอ้วก”

พูดพร้อมใช้ทิชชูเช็ดทำความสะอาดแล้วตั้งใจจะเข้าห้องน้ำไปล้างคราบคาวที่เขาทิ้งเอาไว้ แต่ทันทีที่เท้าแตะพื้น เธอต้องสูดปากด้วยความเจ็บ มันแสบขัดจนแทบจะหุบขาไม่ไหว

“เป็นอะไร”

“เจ็บน่ะสิ ถามได้”

“ก็น่าเจ็บอยู่หรอก สภาพลูกสาวเธอมันดูไม่ได้เลย หลังจากนี้คงเอาตัวเองไปใส่ตะกร้าล้างน้ำหลอกใครยากอยู่นะ สึกหรอไม่ใช่เล่น”

เธอตวัดสายมองเขาอย่างเกลียดชัง กัดกรามกำมือแน่นจนตัวสั่นสะท้าน อยากจะลุกขึ้นไปตบให้สาแก่ใจแต่ก็ไม่อาจทำได้ เพราะแค่เธอไม่ยอมฝืนใจกินผักใบเขียวเพื่อรับความทรมานอย่างที่เขาต้องการ เธอยังต้องชดใช้ด้วยการนอนให้เขาจ้วงแทงอย่างป่าเถื่อนร่วมสามชั่วโมงติดโดยไม่พักเลย

ถ้าเธอกล้าตบเขา เธอคงได้นอนเป็นผัก ลุกออกจากเตียงไม่ไหวแน่ ๆ

“มันต้องมีผู้ชายหน้าโง่มารักน้ำตาลบ้างแหละ ทีพี่ยังหน้าโง่รักพี่แป้งอยู่ได้ ทำตัวเป็นหมาผู้ซื่อสัตย์คอยรับใช้เจ้านาย ขนาดพี่แป้งมีผัวเป็นตัวเป็นตนไปแล้วก็ยังไม่หายโง่ ยังลากน้ำตาลมาลงโทษทั้ง ๆ ที่ตัวเองไม่เกี่ยวข้องกับพี่แป้งสักนิด อย่าว่าแต่โกรธแค้นในฐานะผัวเก่าเลย อะไรในตัวพี่แป้งก็ไม่มีปัญญาได้เห็น น่าสมเพชชะมัด”

“นาตาลี”

คนตัวโตกระโจนขึ้นคร่อมคนปากดี กดเธอลงนอนหงาย ในเมื่อส่วนนั้นของเธอมันใช้งานไม่ได้แล้วก็ต้องมีส่วนอื่นรับโทษแทน จึงขึ้นคร่อมที่หน้าอกแล้วบีบกรามของเธอเพื่อบังคับให้อ้าปาก ก่อนจะกดแทรกท่อนเนื้อที่ยังไม่ยอมหดตัวเข้าไปในปากดี ๆ แล้วตอกสะโพกลงไปในนั้นไม่ยั้งจนเธอสำลักน้ำตาไหล

“อื้อ อื้อ อ่อก...”

“อ่า ดูดสิ ดูดแรง ๆ”

เขากระแทกสุดแรงหลายครั้งก่อนจะดึงท่อนเนื้อออกมาชักสาวเร็ว ๆ แตกกระจายความใคร่กลิ่นคาวคลุ้งลงในโพรงนุ่มเปรอะเปื้อนขอบปากก่อนมันจะไหลย้อยออกมาในสภาพแทบดูไม่ได้ราวกับเธอถูกขืนใจ

เธอก็ถูกขืนใจจริง ๆ นั่นแหละ ก็ใครใช้ให้มาปากดีกับเขาล่ะ

เธอพลิกกายไปที่ขอบเตียง ถุยน้ำรักคาวคลุ้งของเขาลงพื้น ให้มือเช็ดขอบปากลวก ๆ ก่อนหันกลับมามองเขาด้วยดวงตาวาววับที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“ทุเรศ”

“นึกว่าชอบกิน”

“สกปรก ต่ำ”

เขาตามขึ้นคร่อมแล้วบีบกรามเธอเอาไว้ แต่คนตัวบางกลับเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี มองสบตากับเขาอย่างไม่มีเลี่ยงหลบ แม้ดวงตากลมโตนั่นจะสั่นระริกมีน้ำตาเอ่อคลอหน่วย

“ต่ำแค่ไหนก็ได้เอาเธอ”

พูดจบก็สะบัดหน้าเธอทิ้ง แล้วลงไปยืนเท่ ๆ ที่พื้นข้างเตียง

“เช็ดให้เรียบร้อย”

“น้ำของใครก็เช็ดเองสิ”

“น้ำพี่ แต่พี่ปล่อยในปากเธอ ตั้งใจให้เธอกิน แต่เธอมาทำเลอะเทอะแบบนี้ก็ต้องเช็ด”

“ไม่ น้ำตาลไม่ได้อยากกิน บังคับให้คนอื่นกินก็รับผิดชอบเองสิ”

“นาตาลี”

เสียงทุ้มต่ำและดวงตาวาวโรจน์ทำเอานางเอกสาวรีบลุกลงมาเช็ดคราบน้ำกามของเขาอย่างกระแทกกระทั้น เพราะขืนเธอกล้าขัดคำสั่งเขาอีกครั้ง เธออาจไม่เหลือชีวิตไว้ใช้ต่อในวันพรุ่งนี้ ก่อนจะพยายามเตือนสติตัวเองว่าอย่าปากดี แม้จะไม่เคยยอมใคร แต่เธอควรยอมเขาบ้าง ถ้าไม่อยากที่จะเดือดร้อนจากคนชั่วช้าอย่างเขา