ตอนที่ 9 เพื่อน

 

นาตาลีปลุกให้เขาลงมาเปิดประตูให้ตั้งแต่เช้ามืดแม้จะได้นอนไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง เช้านี้เป็นวิชาสำคัญที่จะขาดเรียนไม่ได้และเธอไม่อยากตื่นสายจนคนทั้งบ้านรู้ว่าเมื่อคืนเธอนอนอยู่กับเขา

ในขณะที่หนุ่มสาวเดินตามกันลงมา แม่บ้านที่ตื่นมาตรียมทำความสะอาดก็รีบหลบเข้าไปในมุมมืด ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นชัด ๆ ว่าเจ้านายเดินลงมากับใคร

เมื่อคืนเธอนอนหลับไปโดยไม่รู้ว่าแขกสาวคนสวยกลับบ้านหรือค้างคืนที่นี่กันแน่ แต่ภาพที่เห็นก็เป็นคำตอบในเรื่องที่สงสัยได้แล้วว่านาตาลีคือผู้หญิงคนเดียวกันกับที่เธอเห็นนอนอยู่ในห้องของเจ้านายหนุ่มเมื่อคืนก่อน

“นี่มันยังไงกันวะ คุณเจนกับน้องน้ำตาล กิ๊กกันเหรอ”

เธอพึมพำเสียงเบาก่อนจะหลบเข้าไปในมุมมืดอีกครั้งเมื่อเจ้านายหนุ่มเดินกลับขึ้นไปนอน

“ไม่น่าเชื่อว่าน้องน้ำตาลจะมาชอบพ่อม่ายลูกติดอย่างคุณเจน ยังเรียนไม่จบเลยไม่ใช่เหรอ อายุถึงยี่สิบหรือยังวะเนี่ย”

มะปรางออกมาจากมุมมืดแล้วมองขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านก่อนจะทำท่าทีขนลุก ไม่อยากเชื่อเลยจริง ๆ ว่าสองคนนี้จะมีความสัมพันธ์กันเพราะถึงแม้เจ้านายของเธอจะหล่อมาก แต่เขาก็อายุห่างจากนางเอกดังมากเช่นกัน

“น้ำตาล อดนอนเหรอ ทำไมใต้ตาดำ ๆ”

มยุรา เพื่อนสนิทอีกคนหนึ่งของนางเอกคนดังเอ่ยทักทันทีที่เพื่อนถอดแว่นตาดำแบรนด์เนมออกเมื่อเดินมายังโต๊ะประจำที่พวกเธอนั่งรอกันก่อนเข้าคลาสเรียน

“เห็นชัดเลยเหรอมายด์”

“อืม ก็ชัดอยู่”

“นอนไม่ค่อยหลับน่ะ ช่วงนี้เครียด ๆ”

กันติชา รีบวางโทรศัพท์ที่กำลังคุยกับหนุ่มคณะวิศวะแล้วหันมาใส่ใจเพื่อนรักคนดังผู้มีชีวิตน่าอิจฉาทันที

“ทำไมถึงเครียดล่ะ เรื่องพี่กวินเหรอ เขาแต่งงานไปแล้ว แกยังอยากที่จะแย่งเขากลับคืนมาอีกหรือไง ฉันว่าแกยอมแพ้บ้างก็ดีนะน้ำตาล”

นางเอกสาวหน้าเสียเพราะถูกจี้ใจดำ ทำให้หวนคิดถึงเรื่องเลวร้ายที่เธอได้ทำลงไป จนต้องมารับผลกรรมอยู่ถึงทุกวันนี้ มยุราที่เห็นว่าเพื่อนหน้าซีดเผือดจึงรีบห้ามไม่ให้กันติชาทำร้ายความรู้สึกไปมากกว่านี้ แม้จะรู้ดีว่าลึก ๆ แล้วกันติชาอิจฉาทุกอย่างที่เป็นนาตาลี

“กานต์ ทำไมพูดกับน้ำตาลแบบนั้นวะ”

“อ้าว ก็ไม่ใช่เรื่องจริงหรือไง ถึงคนอื่นไม่รู้ แต่เราเป็นเพื่อนน้ำตาล เรารู้ว่าเพื่อนเราพยายามทำทุกอย่างที่จะแย่งพี่กวินมาจากเมียของเขา ขนาดหลอกใช้แฟนคลับ...”

เป็นมยุราที่เอามือปิดปากของกันติชาไม่ให้พูดอะไรไปมากกว่านี้ ด้วยรอบบริเวณมีนักศึกษานั่งกันอยู่เต็มลาน เกิดเรื่องนี้ถูกแพร่งพรายออกไปก็จะมีแต่เพื่อนเธอที่เป็นฝ่ายเสียหาย

“ช่างเหอะมายด์ เรื่องมันผ่านไปแล้ว”

เท่านั้นมยุราจึงยอมปล่อยมือออกจากปากเสีย ๆ ของเพื่อนอีกคน แต่แล้วเมื่อปากเป็นอิสระก็โพล่งพูดจาพล่อย ๆ อีกครั้ง

“แพ้คราวนี้ก็ไม่เป็นไรนะ คราวหน้าไว้แกไปแอบชอบแฟนชาวบ้านอีก เดี๋ยวฉันกับมายด์จะช่วยแกเต้าข่าวเท็จให้สองคนนั้นเลิกกันเอง”

นาตาลีกัดกรามกำมือแน่น ปกติเธอไม่ใช่คนสงบปากสงบคำให้ใครมาดูถูกได้ ระดับลูกสาวนักธุรกิจพันล้านอย่างเธอต้องเป็นที่หนึ่งและเป็นนางพญาอยู่เหนือเพื่อนทุกคนเท่านั้น

แต่ตอนนี้คนมีชนักติดหลังกลับไม่มั่นใจอะไรเสียแล้ว เธอกลัวไปหมดทุกอย่างว่าเพื่อนทั้งสองคนจะรู้ว่าเธอวางแผนและว่าจ้างคนเอางูไปปล่อยให้กัดคนรักของผู้ชายที่เธอแอบรัก ซึ่งเรื่องนี้เป็นข่าวใหญ่อยู่หลายวัน แต่ทางรีสอร์ตและเจ้าทุกข์เชื่อว่างูตัวนั้นมันเลื้อยเข้ามาในช่องระบายอากาศเอง

แถมยังกลัวจะมีคนล่วงรู้ว่าเธอถูกขืนใจเป็นการลงโทษโดยฝีมือคนรักเก่าของผู้หญิงที่เธออยากฆ่าให้ตาย จนถึงทุกวันนี้เขายังเอาทั้งหลักฐานที่เธอจ้างวานฆ่าและคลิปโป๊ของเธอมาข่มขู่เพื่อนอนกับเธออย่างป่าเถื่อนในทุกค่ำคืน

“ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

สุดท้ายนาตาลีก็เลี่ยงการปะทะโดยการหนีไปเข้าห้องน้ำเสียดื้อ ๆ ช่างไม่สมกับการเป็นคุณหนูนาตาลีคนเดิมเอาเสียเลย แต่การที่เธอเปลี่ยนไปทำให้ใครบางคนเหยียดยิ้มด้วยความสะใจ

“นั่นปากเหรอวะไอ้กานต์”

มยุราโวยวายทันทีที่นาตาลีเดินออกไป แม้ว่าดาราสาวจะชอบข่มคนอื่นหรือจิกหัวใช้พวกเธอราวกับทาส แต่นั่นเป็นเพราะการเลี้ยงดูของครอบครัวเศรษฐีพันล้านที่มีคนคอยรับใช้ทุกอย่างจนแทบไม่ต้องหยิบจับอะไร แต่ถ้าจะให้พูดตามตรง มุมน่ารักของคุณหนูนาตาลีก็ยังมี เห็นเป็นแบบนั้นแต่เจ้าหล่อนก็เป็นคนจริงใจและชอบแบ่งปันมากคนหนึ่ง เลยไม่เข้าใจว่ากันติชาจะเหยียบย่ำเพื่อนไปถึงไหน สุดท้ายก็มีกันอยู่แค่นี้

“ก็ปากน่ะสิ แกเห็นเป็นอะไร”

“ปากแล้วทำไมพูดจาทุเรศ ๆ แบบนั้น นั่นมันเพื่อนเรานะ”

“ก็เพื่อนไง ใครว่าไม่ใช่”

“กานต์”

“เหอะ แกมันเป็นทาสผู้ซื่อสัตย์ของคุณหนูน้ำตาลมาหลายปี ใช่สิ ยัยนั่นบริจาคกระเป๋าเหลือใช้ให้แกบ่อย ๆ นี่”

“แกก็ได้เหมือนกัน”

“แต่ฉันไม่ได้อยากได้ของเหลือเดนจากยัยนั่น”

“จะคิดมากทำไม กระเป๋าพวกนั้นราคากี่แสน แกกับฉันมีปัญญาซื้อหรือไง น้ำตาลใช้แป๊บเดียวก็ยกให้พวกเราแล้ว ถ้าแกไม่เอาก็น่าจะบอกน้ำตาลไปตรง ๆ ว่าไม่อยากได้”

กันติชาเม้มปากแน่น ใช่ว่าเธอไม่อยากได้ ทุกวันนี้ที่มีกระเป๋าแบรนด์เนมใช้หลายใบก็เพราะนาตาลี แต่เธอแค่รู้สึกเสียหน้าที่ด้อยกว่าคนอย่างนาตาลีทุกด้านก็เท่านั้น เลยพาลไม่ชอบใจ ทั้งที่มูลค่าของกระเป๋าพวกนั้นรวมกันมันเป็นหลักล้านซึ่งไม่มีเพื่อนใจปล้ำคนไหนให้กันง่าย ๆ

“แกอย่ามายุ่ง ฉันแค่สะใจเล็ก ๆ ที่เห็นยัยน้ำตาลหงอยแบบนั้น เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยตั้งแต่พี่กวินประกาศแต่งงาน”

“แต่ฉันสงสารน้ำตาลนะ”

“คนอย่างน้ำตาลไม่ต้องการให้ใครไปสงสารหรอก ขืนแกทำเหมือนว่าสงสารยัยนั่น เดี๋ยวได้โดนด่าตาย ไม่เชื่อก็ลองดู”

“มันก็ใช่ เราไม่ต้องทำเหมือนสงสารน้ำตาลก็ได้ไง แค่ไม่ต้องซ้ำเติมเพื่อน แค่นี้แกทำไม่ได้หรือ ฉันเห็นทุกครั้งแกชอบกระแนะกระแหนน้ำตาล ได้ยินทีไรก็อึดอัด”

“หึ ฉันก็ทำได้แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ รอเพื่อนรักของแกกลับมาเป็นน้ำตาลคนเดิมสิ มีหรือที่ฉันจะกล้าแตะต้อง”

“เราคบกันมาหลายปีแล้วนะกานต์ แกรู้ดีว่าน้ำตาลมีข้อเสียอะไรและมีข้อดีอะไร มองข้าม ๆ ไปบ้างเถอะ”

“ก็มองข้ามมาตลอดไง เออน่า แกอย่าพูดมากได้ไหม บางทีที่น้ำตาลอกหักจากพี่กวินอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้ ยัยนั่นจะได้ไม่ชูคอเป็นนางหงส์เหมือนเดิมอีก”

“นี่แกเป็นเพื่อนน้ำตาลจริง ๆ หรือเปล่า นับวันฉันยิ่งสงสัยแล้วนะกานต์”

“เพื่อนสิ ถ้าฉันไม่ใช่เพื่อน ฉันแฉเรื่องที่น้ำตาลทำไปนานแล้ว นี่เห็นว่าเป็นเพื่อนหรอกนะ เลยเหยียบไว้ให้”

คำพูดกับการกระทำช่างสวนทางกันเมื่อกันติชาเหยียดยิ้มมุมปากอย่างสะใจตลอดเวลาที่เพื่อนรักอกหักจนยังไม่สามารถกลับมาชูคอเป็นนางหงส์และทำตัวร่าเริงน่ารักราวกับนางฟ้าของคนทั่วไปแต่เป็นนางยักษ์สำหรับพวกเธอเหมือนเดิม

นาตาลีที่เดินกลับมาได้ยินเพื่อนรักทั้งสองพูดคุยกันอย่างออกรสก็รีบหลบฉาก ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มแน่น ดวงตากลมโตเอ่อนองไปด้วยหยาดน้ำตา ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อเรียกความมั่นใจกลับมาเหมือนเดิม

“มายด์ ฝากด้วยนะ ละครเรื่องใหม่กำลังจะเปิดกล้องแล้ว”

นางเอกสาวฝากฝังให้เพื่อนช่วยเก็บใบงานให้ในวิชาที่เธออาจจะไม่ได้มานั่งเรียน

“อืม ไม่ต้องห่วง มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ เรื่องรายงานถ้ามีเดี๋ยวฉันทำให้”

นางเอกสาวพยักหน้ารับด้วยความรู้สึกแปลก ๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอถ่ายละคร เธอก็ใช้ให้เพื่อนรักทั้งสองทำรายงานส่งให้ ค่าจ้างเป็นรองเท้าที่เธอใส่จนเบื่อแล้ว

“ขอบใจมากนะมายด์ แกด้วยนะกานต์”

สองสาวหันมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหันกลับไปพยักหน้ารับคำขอบคุณของเพื่อนที่ตั้งแต่คบกันมาไม่เคยได้ยิน

เหตุเพราะทุกครั้งที่พวกเธอทำอะไรให้ดาราสาว เจ้าหล่อนจะตอบแทนกลับมาด้วยกระเป๋า เสื้อผ้า หรือแม้แต่รองเท้าแบรนด์เนมราคาหลักหมื่นไปจนถึงหลักแสนที่เจ้าหล่อนไม่ได้หยิบออกมาใช้อีกแล้ว ถือเสียว่าเป็นค่าตอบแทนที่ต้องจ่าย จึงไม่มีคำพูดขอบคุณออกจากปากราวกับเป็นเจ้านาย

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องคิดมากนะ”

มยุราตอบพร้อมโบกมือลาเพื่อนรักที่เดินกลับไปยังรถยนต์คันหรู ก่อนจะหันมาพูดกับกันติชาอีกครั้ง

“เห็นไหม น้ำตาลน่ารักขึ้นกว่าแต่ก่อนเห็น ๆ พูดขอบใจพวกเราด้วย”

“เหอะ แกอาจได้แค่คำขอบใจ แต่คราวนี้กระเป๋า เสื้อผ้า รองเท้าอาจไม่ได้อีกแล้ว”

กันติชาเบะบาก มองหน้าเพื่อนรักอย่างไม่สบอารมณ์ ไม่รู้จะทำตัวใส่ซื่อไปอีกนานแค่ไหน หลายปีที่ผ่านมาก็โดนหลอกใช้แลกกับเศษเงิน ยังไม่รู้ตัวอีกหรือ

“ฉันก็ไม่ได้ทำงานให้น้ำตาลเพื่อของพวกนี้ ถึงน้ำตาลจะไม่ให้อะไร แต่ฉันก็ยินดีช่วย”

“ย่ะ แม่พระ เบื่อจริง ๆ คนมองโลกสวยงามอย่างแก โดนหลอกใช้ต่อไปเถอะย่ะ ฉันไปดีกว่า”

“แกจะไปไหน”

“ไปกับหนุ่มวิศวะ เขามาจอดรถรอรับฉันที่ข้างตึก”

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอมีหนุ่ม ๆ มารอรับ และไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอโดดเรียนไปเที่ยวกับผู้ชาย แต่มยุราเพื่อนรักมักจะทำหน้าราวกับโลกกำลังจะถล่มลงมาตรงหน้าอยู่ทุกครั้งไป ไม่รู้จะตั้งใจเรียนอะไรหนักหนา แบบนี้ไงถึงไม่มีผู้ชายหน้าไหนมาตามจีบสักคน

“แต่บ่ายนี้เรายังมีเรียนนะ”

“แกก็เรียนแทนฉันสิ ทียัยน้ำตาลแกยังเรียนแทน ทำรายงานแทนได้ไม่มีบ่น ไหนว่ายินดีช่วยเพื่อนโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนไง ฉันไม่มีอะไรให้ หวังว่าแกจะเต็มใจช่วยฉันนะ”

“ฉันช่วยน้ำตาลเพราะน้ำตาลจำเป็นต้องไปถ่ายละคร บางครั้งกองถ่ายมันเลื่อนวันไม่ได้ แต่แกล่ะ มีความจำเป็นอะไร”

“จำเป็นสิ ก็ตอนนี้ฉันคัน ต้องหาคนมาช่วยเกา บ่ายนี้ก็ไม่มีอะไรมากนี่ เผลอ ๆ อาจารย์ให้ไปหาข้อมูลทำรายงานด้วยซ้ำ อย่าบ่นมากได้ไหม”

“แกทำแบบนี้หลายครั้งแล้วนะกานต์ มันไม่ใช่เรื่องเลย โดดเรียนไปนอนกับผู้ชาย”

“เหอะ ไว้แกมีผู้ชายมาจีบก่อนแล้วจะเข้าใจฉัน ว่าเวลาที่เขาอ้อนอยากไปนอนกับเรา มันทำให้เราจั๊กจี้แค่ไหน ฉันต้องไปแล้ว เจอกันพรุ่งนี้นะ บาย”

กันติชาโบกมือลาเพื่อนก่อนจะรีบเดินหายไปทางด้านข้างของตึกคณะ เพียงครู่เดียวรถยนต์คันหรูก็ขับผ่านหน้ามยุราไปอย่างรวดเร็ว