Chapter 2

Bumibigat ang bawat paghinga sa loob ng malawak na VIP suite. Wala nang ibang maririnig kundi ang mahinang pag-crack ng apoy mula sa fireplace at ang mabilis na pagtibok ng dalawang pusong tila nagkakarera. Nakaupo si Queenie sa velvet armchair, habang ang estrangherong binayaran niya para sa gabing ito ay nakaupo sa katapat na silya, ilang talampakan lang ang layo, ngunit ang presensya nito ay parang isang mabigat na kumot na bumabalot sa buong pagkatao niya.

Kakatapos lang niyang umiyak. Kakatapos lang niyang ilabas ang lahat ng bigat at galit na dala-dala niya dahil sa pinaplanong arranged marriage ng kanyang ama kay Richard Mondragon. Inasahan niyang huhusgahan siya ng lalaking ito. Inasahan niyang gagamitin nito ang sitwasyon para makuha ang gusto nito. Pero sa halip, nakinig lang ito. Tahimik, seryoso, at punong-puno ng atensyon, na parang ang bawat salitang lumalabas sa bibig ni Queenie ang pinakamahalagang bagay sa mundo.

"Uminom ka muna," mabasag at paos na boses ng lalaki, iniaabot sa kanya ang isang tasa ng mainit na chamomile tea. Ang boses nito ay parang mabigat na musika na nakakapagpakalma sa nagwawalang isip ni Queenie. Sa likod ng silver masquerade mask nito, kumikinang ang mga matang tila may matinding pag-unawa.

Tinanggap ni Queenie ang tasa, ang nanginginig niyang mga daliri ay bahagyang dumampi sa malalaki at maiinit na kamay ng lalaki. Napasinghap siya nang mahina. Kahit simpleng pagdampi lang iyon, naramdaman niya ang kuryenteng gumapang mula sa kanyang mga kamay papunta sa kanyang dibdib.

"Salamat," mahinang sagot ni Queenie, hindi makatingin nang diretso sa mga mata nito. Uminom siya ng kaunting tsaa at naramdaman ang pag-init ng kanyang sikmura, unti-unting pinapakalma ang nanginginig niyang kalamnan.

Hindi nagpatalo si Queenie sa kaba. Kung babayaran niya rin lang ang lalaking ito ng daan-daang libo, susulitin niya ang bawat segundo. Pero hindi sa paraang inakala niya kanina bago siya pumasok. Gusto niyang makilala ito, kahit ang isip nito man lang. Ginamit niya ang pagkakataon para suriin ang kabuuan ng lalaki. Nakabukas na ang unang dalawang butones ng itim na dress shirt nito, inilalantad ang matipuno nitong dibdib na halatang sanay sa hirap at matinding disiplina.

"Bakit mo ginagawa ito?" biglaang tanong ni Queenie, ibinaba ang tasa sa maliit na mesa sa pagitan nila. "Ang makinig sa mga taong basag. Hindi ba nakakapagod buhatin ang problema ng iba?"

Sumandal ang lalaki sa kanyang upuan, ang mga mata nito ay hindi humihiwalay sa kanya. Isang mapait ngunit seryosong ngiti ang sumilay sa labi nito. "Minsan, ang pakikinig sa problema ng iba ang tanging paraan para makalimutan mo ang sarili mong mga demonyo."

Natigilan si Queenie. "May mga demonyo ka rin?"

"Lahat tayo meron, Queenie," sagot nito, binibigkas ang pangalan niya nang may kakaibang lambing na hindi niya inaasahan. "Ang pinagkaiba lang natin, ang sayo, pinipilit nilang ipakasal sayo bukas. Ang akin, matagal ko nang kasama."

Nakatitig lamang si Queenie sa mga mata nitong natatakpan ng maskara. Sa isip-isip niya, ito ang gabing buburahin niya si Richard Mondragon. Ito ang gabing aangkinin niya ang kaligayahang ipinagkakait sa kanya ng sarili niyang ama. At dahan-dahan, nararamdaman niyang nangyayari iyon, hindi dahil sa pisikal na bagay, kundi dahil may isang taong nagpaparamdam sa kanya na hindi siya nag-iisa.

"Tell me about him," maawtoridad ngunit malambing na utos ng lalaki. Hinawakan nito ang baba niya gamit ang dalawang daliri at iniharap ang mukha niya rito. "Tell me exactly why you hate Richard Mondragon so much."

Lumunok si Queenie, ang mga mata'y nagdilim sa matinding pagka-inis nang maalala ang pangalan. "He's a monster. Isang halimaw na walang pakialam sa buhay ng iba basta makuha niya ang gusto niya. Nilamon niya ang kumpanya namin para lang pilitin ang ama ko na ibigay ako sa kanya. Tingin niya mabibili niya ang lahat. Tingin niya mabibili niya ako."

Tumango-tango ang lalaki, seryosong nakikinig. "Paano kung sabihin ko sayo na hindi lahat ng nakikita mo sa balita ay totoo? Paano kung ang lalaking iyon ay gumawa ng paraan para bilhin ang kumpanya niyo, hindi para sirain ang pamilya mo, kundi para iligtas ka mula sa mga taong ginagamit ka?"

"Impossible," mariing sagot ni Queenie. "Walang pusong tao iyon."

Hindi na sumagot ang estranghero. Sa halip, tumayo ito, naglakad papalapit sa kanya, at umupo sa mismong gilid ng armchair na inuupuan niya. Ang init ng katawan nito at ang pamilyar na pabango ay pumalibot sa kanya.

"You're tired," mahinang bulong nito. "Gusto mong makalimot, hindi ba?"

Tumango si Queenie, ang mga mata ay puno ng pagod. "Gusto kong maramdamang akin ang buhay ko."

Dahil sa sinabi niya, maingat na inalalayan ng estranghero si Queenie papunta sa malaking king-sized bed. Akala ni Queenie ay gagawin na nila ang dahilan kung bakit siya naroon, ngunit laking gulat niya nang kumaha lang ng kumot ang lalaki at maingat na itinakip iyon sa kanya. Sumandal ang lalaki sa headboard at marahang hinila si Queenie para isandal ang ulo nito sa kanyang dibdib.

"Sleep, sweetheart," garalgal na bulong ng lalaki, tila nahihirapang magsalita. Ang malalaking kamay nito ay nakahawak nang mahigpit sa kanyang balikat, hinihimas iyon nang marahan upang pakalmahin ang kanyang pag-iisip.

"Hindi ka ba aalis?" naiiyak na daing ni Queenie, hindi na magawang itago ang matinding kaginhawaang unti-unting pumupuno sa kanyang isipan. Wala siyang pakialam kung magmukha siyang mahina sa gabing ito.

"I'm not going anywhere. I'm right here with you," bulong ng lalaki sa kanyang tainga.

"I—I don't even know your name," humihikbing bulong ni Queenie, nakakapit nang mahigpit sa polo nito.

"Malalaman mo rin bukas," sagot nito bago marahang hinalikan ang tuktok ng ulo ni Queenie.

Unti-unting bumigat ang mga talukap ni Queenie, dinadama ang mabilis ngunit kalmadong tibok ng puso ng lalaki laban sa kanyang pisngi. Ang tunog ng paghinga nila, kasabay ng mahinang ulan sa labas, ang tanging pumuno sa loob ng malawak na suite. Sa unang pagkakataon sa buong buhay niya, nakaramdam siya ng tunay na kapayapaan sa bisig ng isang estranghero, wala sa isip na ang lalaking nagbigay sa kanya ng gabing ito ay ang mismong lalaking akala niya'y magpapagiba ng kanyang mundo kinaumagahan.

~

Nang magmulat ng mga mata si Queenie, sinalubong siya ng mahinang sinag ng araw na tumatagos mula sa siwang ng makapal na kurtina. Nanlalata pa ang buong katawan niya nang dahan-dahan siyang bumangon. Kumunot ang noo niya nang mapansin niyang mag-isa na lang siya sa malaking kama. Wala na ang lalaking nag-alaga sa kanya kagabi.

Tiningnan niya ang paligid. Maayos ang kwarto. Nang mapadako ang tingin niya sa bedside table, nakita niya ang black card niya, at sa ibabaw nito ay isang pamilyar na silver na maskara. Sa ilalim ng maskara ay may isang nakatuping puting papel.

Kinakabahang kinuha ni Queenie ang papel. Pamilyar sa kanya ang sulat-kamay. Ang malamig, pormal, at matapang na sulat na madalas niyang makita sa mga legal na dokumento ng kumpanya.

"I told you I'd protect your freedom, Queenie. And I intend to keep that promise. See you at the wedding. — Richard"

Isang gulat na gulat na pagbuntong-hininga ang nakawala sa labi ni Queenie. Babalik na siya sa reyalidad. Babalik na siya sa pagiging isang Rodriguez na nakakadena sa apelyidong Mondragon. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi na galit ang nararamdaman niya, kundi isang napakalalim at hindi maipaliwanag na kuryosidad sa lalaking akala niya ay halimaw, ngunit naging tagapagligtas niya sa gitna ng dilim.