Chapter 3

Tahimik ang loob ng sasakyan habang tinatahak nila ang mahabang driveway ng Monteverde Estate. Tahimik, ngunit hindi payapa. Ang lakas ng tibok ng puso niya parang may mga kabayong nagtatakbuhan.

Si Margaux ay nakaupo sa passenger seat, tuwid ang likod, magkapatong ang mga kamay sa kanyang kandungan. Nakatanaw siya sa bintana habang unti-unting lumilitaw ang mansyon malawak, maliwanag, at napapalibutan ng mga ilaw na parang bituin sa lupa. Isang bahay na kayang maglamon ng kahit anong pangarap o damdamin.

Sa tabi niya, si Lucas na tahimik ding nakatingin sa unahan. Parehong nasa iisang sasakyan, parehong bagong kasal… pero parang magkaibang mundo ang kinalalagyan nila. Ang isa ay napipilitan at ang isa naman ay nagmamahal.

Walang nagsasalita at iyon ang mas masakit. Huminto ang sasakyan sa harap ng isang malaking itim na gate bumaba naman ang driver at binuksan ang pinto ni Margaux.

“Welcome home, Ma’am,” magalang nitong sabi.

Napasinghap siya, hindi dahil sa kilig, kundi dahil sa bigat ng salitang home. Sumunod bumaba si Lucas, walang imik, walang inalok na kamay. Nauna pa itong pumasok sa loob ng mansyon. Napasimangot naman si Margaux sa inasal ni Lucas. Alam naman niyang napipilitan lang siya sa kasalang ito pero bilang respeto lang sana sa kanya. Wala naman siyang nagawa kundi sundan ang lalaki.

Sa loob, sinalubong sila ng ilang staff mga kasambahay, isang matandang babae na mukhang matagal nang naglilingkod sa pamilya, at isang lalaking naka-suit na halatang may mataas na posisyon sa bahay.

“Good evening, Sir. Ma’am,” sabay-sabay nilang bati.

“Rest for tonight,” malamig na utos ni Lucas. “We’ll talk tomorrow.”

Tumango ang lahat at nagkahiwa-hiwalay. Naiwan silang dalawa sa gitna ng napakalawak na sala. Parang museo ang bahay malinis, eleganteng sobra, pero walang kaluluwa.

“Your room is on the east wing,” biglang sabi ni Lucas, hindi pa rin siya tinitingnan. “May separate room ako.”

Tumango si Margaux. “I understand.”

Saglit siyang nagulat sa sarili niya. Wala siyang reklamo. Wala siyang tanong. Parang tanggap na niya agad ang distansya. Tumigil si Lucas sa paglalakad. Lumingon siya sa kanya.

“Good,” sagot nito. “At least malinaw.”

May kung anong kumirot sa dibdib ni Margaux, pero pinili niyang ngumiti ng tipid mahina, mahinahon.

“Malinaw,” ulit niya.

Ilang sandali pa, iniwan na siya ni Lucas at umakyat sa kabilang wing. Naiwan si Margaux na mag-isa, kasama ang katahimikan at ang katotohanang ito na ang magiging mundo niya mula ngayon.

Isang babaeng may apelyidong Monteverde, ngunit walang puwang sa puso ng asawa niya.

SA LOOB ng kwarto niya, umupo si Margaux sa gilid ng kama. Malaki ito. Malambot. Mamahalin. Lahat ng gusto ng kahit sinong babae.

Pero ngayon, pakiramdam niya’y parang bisita lang siya.

Tinanggal niya ang sapatos niya, saka hinubad ang mga hikaw na pinili ng Monteverde matriarch para sa kasal. Hindi niya pinili. Tulad ng kasal na ito at katulad niya hindi niya pinili. Napahiga siya sa kama, nakatingin sa kisame.

“Okay lang,” bulong niya sa sarili. “Kakayanin ko ‘to.” Ngunit bago pa siya tuluyang malunod sa isip, tumunog ang phone niya.

Arabelle

Napangiti siya kahit papaano at agad sinagot ang tawag.

“Mrs. Monteverde!” bungad ng kaibigan. “Buhay ka pa?”

“Barely,” sagot ni Margaux, may halong tawa. “Ang laki ng bahay. Pakiramdam ko mawawala ako.”

“Expected,” sagot ni Arabelle. “So… kumusta ang first night?”

Tahimik si Margaux sandali. “May separate rooms.”

“Ah,” sabi ni Arabelle. “Classic.”

“Sinabi na niya,” dagdag ni Margaux. “Lahat.”

“Lucas?”

“Oo.”

Napabuntong-hininga si Arabelle sa kabilang linya. “Masakit?”

“Oo,” sagot ni Margaux, diretso. “Pero… hindi ako galit.”

“Margaux—”

“Bell,” singit niya. “Alam ko kung ano ang pinasok ko.” Tahimik muli ang linya.

“Listen,” sabi ni Arabelle sa huli, mas malambing. “Kung kailangan mo ng takbuhan, nandito lang ako. Kahit dis-oras pa.”

Napangiti si Margaux. “Alam ko.”

Pagkatapos ng tawag, mas mabigat ang katahimikan, pero mas malinaw din ang isip niya. Hindi siya nandito para magpaawa, nandito siya para manatili.

Samantala, sa kabilang wing ng bahay, nakatayo si Lucas sa harap ng bintana ng kanyang kwarto. Nakaluwag na ang necktie niya, bukas ang ilang butones ng polo.

Hindi siya mapakali. Hindi dahil sa kasal.

Kundi dahil sa reaksyon ni Margaux.

Wala itong iyak. Walang drama. Walang reklamo at iyon ang hindi niya inaasahan.

“Hindi kita pipilitin,” ulit sa isip niya ang mga salita nito kanina. “Nandito ako dahil pinili kong hindi tumakbo.”

Napailing siya.

Dapat ay gumaan ang pakiramdam niya. Dapat ay naging madali ang lahat. Pero bakit parang may mali? Umupo siya sa gilid ng kama at hinilot ang sentido. Sa kabila ng lahat, malinaw sa kanya ang isang bagay. Hindi siya pwedeng magkamali. May mga matang nagmamasid.

May mga taong naghihintay ng pagkakamali niya.

KINABUKASAN, nagising si Margaux sa liwanag ng araw at sa katok sa pinto.

“Ma’am,” mahinahong tawag ng isang babae. “Breakfast is ready.”

Bumangon siya at mabilis na nag-ayos. Simple lang ang suot niya isang light dress, walang alahas, walang arte. Pagdating niya sa dining area, nandoon na si Lucas, seryosong nakatingin sa tablet habang umiinom ng kape.

“Good morning,” bati niya.

Tumango si Lucas. “Good morning.”

Umupo siya sa tapat nito. Tahimik ulit. Hanggang sa may dumating.

“Lucas.”

Pareho silang napalingon. Isang babae ang papalapit matangkad, elegante, at halatang sanay sa ganitong mundo. Nakasuot ito ng fitted blazer at may matang puno ng kumpiyansa. Si Margaux ang unang nakaramdam ng kakaiba.

“Good morning,” sabi ng babae, diretso ang tingin kay Lucas. “Hindi mo sinabi na nandito ka na.”

Tumayo si Lucas. “What are you doing here, Selena?”

‘Selena’

Ramdam ni Margaux ang biglang higpit ng dibdib niya.

“Family breakfast,” sagot nito. “Monteverde gathering. And…” saka tumingin kay Margaux, mula ulo hanggang paa. “So ikaw na pala ang asawa.”

Tumayo si Margaux at magalang na ngumiti.

“Margaux Monteverde.”

“Selena Valdez,” sagot ng babae, may bahagyang ngiti. “Business partner. And—” saglit na tumingin kay Lucas, “someone important.”

Tahimik ang mesa at doon, malinaw kay Margaux ito ang babaeng mahal ni Lucas. At hindi pa dito nagtatapos ang laban. Habang nasa isang sulok ng dining hall, tahimik na pinagmamasdan sila ng isang lalaki si Rafael Monteverde. At sa labas ng mansyon, paparating pa lang ang mga lihim na tuluyang yayanig sa kasal na itinayo sa obligasyon.Pero may masyadong maraming damdaming pilit itinatago.