Chapter 4

Tahimik ang opisina ng Monteverde Group. Malaki ang glass window na nakaharap sa skyline ng Maynila ang araw ay dahan-dahang lumulubog, nag-iiwan ng gintong liwanag sa bawat sulok. Ngunit kahit gaano katingkad ang liwanag sa labas, malamig pa rin ang pakiramdam sa loob.

Nakaupo sa harap ng desk si Arabelle Rivera, nakatitig sa kanyang mga kamay. Hindi niya alam kung paano niya haharapin ang lalaki sa kabilang bahagi ng mesa si Rafael Monteverde. Malakas ang kanyang presensya, ngunit may aura ng init na hindi basta-basta napapansin ng iba.

“Arabelle,” panimula ni Rafael, mahinahon pero may matalim na intensity sa tingin. “Alam kong hindi madali ito para sa’yo. Pero kailangan nating maging malinaw.”

Napatingin si Arabelle. “Ano’ng ibig mong sabihin?”

Tumango si Rafael, tila sinusukat bawat salita bago bitawan. “Alam kong may malaki kang problema at alam kong alam mo na maari kitang tulungan. Alam ko rin kung bakit hindi mo ito ayaw mo itong tanggapin ng basta-basta.”

Huminga si Arabelle. “Tama ka. Malaki ang problema ko hindi sa sarili kundi dahil sa… sa tatay ko. Kailangan niya ng gamutan. Kailangan niyang maayos, at hindi natin alam kung kakayanin namin…” Naputol siya, naalala ang kalagayan ng ama.

“Alam ko,” sagot ni Rafael, lumapit at tumayo sa kabilang bahagi ng mesa. “Kaya… may gusto akong i-propose sa’yo.”

Napatingin si Arabelle nang may halong pagtataka at kaba. “Ano iyon?”

Tumango si Rafael. “Kasal.”

Biglang tumigil ang mundo ni Arabelle. Ang salita ni Rafael ay parang isang bomba na sumabog sa tahimik niyang isip. “Kasal?” ulit niya, halos pabulong.

“Oo. Sa akin. Gusto kitang pakasalan,” diretso si Rafael. “Ngunit ito ay isang kasunduan. Contract marriage. Walang kasal na may kasamang emosyonal na obligasyon. Ngunit may kondisyon ako ang pagpapagamot ng tatay mo. Kapalit ng pagpapakasal mo sakin.”

Tumigil si Arabelle, hindi makapaniwala. “Wait… wait… wait. You want me to marry you… just… para gamutin ang tatay ko?”

Tumango si Rafael, seryoso. “Hindi lang iyon. Gusto rin kitang protektahan. Gusto ko ring bumawi sa tulong na ginawa mo sa akin. Alam kong may karapatan kang tumanggi, pero sa huli, ako lang ang makakatulong sayo at ako lang ang kailangan mo. At ako rin ang magbibigay ng solusyon sa problema ng tatay mo.”

Huminga si Arabelle nang malalim. Ang dibdib niya ay parang pinipiga. “Hindi ko alam kung anong sasabihin ko… Hindi ko kayang gawing kasal ito… hindi dahil sa wala akong tiwala sau kundi… ito ay parang… parang pagbebenta ng sarili ko para sa kapakanan ng tatay ko.”

Tumango si Rafael, malapit na nakaupo sa kabilang bahagi ng mesa, nakatingin sa kanya.

“Huwag mong isipin na pinipilit kita. Iniisip ko lang na dapat kang magkaroon ng pagkakataon. Alam ko na kailangan mo ng tulong ko at kailangan ko rin ng tulong mo. Ito lang paraan para pareho nating matulungan ang isa’t isa.”

Tumigil si Arabelle, napatingin sa mga mata ni Rafael. Ramdam niya ang intensity ng lalaki, ang determinasyon, at ang init ng damdamin na nakatago sa likod ng businesslike na tono. “Pero… bakit kailangan mo ang tulong ko? Paano kung tumanggi ako?”

“Tanggapin ko ang sagot mo,” sagot ni Rafael, mabigat ngunit may lambing na hindi niya inaasahan. “Ngunit gusto kong malaman mo na ang kasal na magaganap sa atin ay sa papel lamang. Kung nag-aalala ka na baka meron akong gawing masama sayo. Hindi ka dapat mangamba, dahil hindi kita gagalawin. Kailangan ko lamang ng asawa para masigurado ang ari-arian ko. Ayokong makuha ng iba ang pinaghirapan ko.”

Napailing si Arabell, hawak ang sarili niyang kamay sa dibdib. Ang mga damdaming matagal niyang itinago ang paghanga, ang pagtatangi, ang takot na mawala si Rafael sa kanyang buhay lahat ay biglang lumundag sa kanyang isipan. Hindi siya inalok ng kasal nito dahil may lihim itong pagtingin sa kanya. Inalok lamang siya nito para hindi mawala ang pinaghirapang yaman.

“Hindi mo ako puwedeng pilitin, ha,” mahina niyang sabi, may halong galit at takot. “Hindi ko puwedeng gawing leverage ang kalusugan ng tatay ko sa damdamin ko. Hindi puwede.”

“Alam ko,” sagot ni Rafael, tumayo at dahan-dahang lumapit. “Kaya ko sinasabi ito sa’yo nang harapan. Hindi kita pipilitin. Ngunit kailangan mong pag-isipan ito. Hindi lang para sa’yo, kundi para sa tatay mo.”

Tumigil si Arabelle at huminga ng malalim. Alam niya na tama si Rafael. Hindi siya puwedeng umiyak, hindi puwedeng maging mahina. Ngunit sa kabila ng lahat, may isang maliit na bahagi sa puso niya na nagsasabing maaari siyang umasa, maaari siyang magtiwala.

“Okay,” mahinang sabi niya. “Bigyan mo ako ng panahon para mag-isip. Pero… kung pipiliin ko ito, kailangan nating malinaw ang lahat. Walang drama, walang pag-ibig, walang labis na expectation. Contract lang. Tanggapin mo ba iyon?”

Tumango si Rafael, ngumiti nang bahagya. “Siyempre. Contract lang. Ngunit… tandaan mo, may mga damdamin na hindi basta-basta mapipigilan.”

Napangiti si Arabelle sa tono ni Rafael. Isang halo ng katiyakan at init. “Sige… kailangan ko lang malaman kung gagawin mo ito dahil gusto mo talagang makatulong sa tatay ko, o dahil sa sarili mong ego.”

“Tulad ng dati, hindi ko gagawin ito para sa ego,” sagot ni Rafael. “Ginagawa ko ito dahil gusto kong ikaw ay ligtas, at gusto kong makuha ang puso mo… sa sarili mong panahon.”

Huminga si Arabelle. Ang bigat ng kanyang dibdib ay unti-unting lumuwag, ngunit alam niyang marami pang pagsubok ang darating.

“Okay… pag-iisipan ko,” sagot niya sa huli.

“Walang pressure,” sagot ni Rafael, tumayo at dahan-dahang lumakad palayo. Ngunit hindi siya umalis ng tuluyan. Tumigil siya sa gilid ng pintuan, tinitingnan si Arabelle. “Pero tandaan mo, hawak mo ang paraan para sa tatay mo.”

Napangiti si Arabelle, bahagyang nahulog ang kanyang balikat sa paghinga. “Salamat… Rafael. Talaga.”

Habang lumalakad siya papalayo, alam niya na isang bagong mundo ang nagsisimula. Hindi ito tungkol sa tunay na pag-ibig, hindi pa. Ngunit may mga pagkakataong kahit sa mga kontrata at obligasyon, may puwang para sa damdaming matagal ng itinatago.

Pagkatapos ng meeting, umuwi si Arabelle sa maliit na apartment nila. Tahimik siya sa loob, nakaupo sa sahig habang nakatingin sa mesa. Ang cellphone niya ay puno ng mga text mula sa mga kaibigan. Ngunit isa lang ang pumapasok sa isip niya ang kontrata, ang alok ni Rafael, at ang pangako na maayos ang tatay niya.

Naiisip niya kung paano niya gagawin ito nang tama, nang walang labis na emosyon, nang walang pagsisisi. Ngunit sa bawat pagkakataon na naiisip niya si Rafael, ramdam niya ang init ng presensya nito isang bagay na hindi niya kayang itanggi.

“Contract,” bulong niya sa sarili. “Walang damdamin… pero paano kung ang puso ko… hindi makikinig?”

Tumigil siya sa pag-iisip at huminga nang malalim. Alam niya na sa loob ng mundong ito ng kapangyarihan, pera, at kontrata, ang kanyang puso ay hindi basta-basta maiiwasan.

Doon ay bumalik sa alaala niya ang araw na nakilala niya si Rafael.