CHAPTER 5

CHAPTER 5

Poisoned Cup

Ang dilim ng silid ay tila sumasakal sa akin. Nakatitig ako sa maliit na piraso ng papel na nakuha ko sa ilalim ng pinto. "The dragon is watching. Don't trust the water you drink tonight." Ang sulat-kamay ay pamilyar, pero sa tindi ng kaba ko, hindi ko matandaan kung kanino ito galing.

Dragon. Iisa lang ang pumasok sa isip ko—si Donya Valeriana.

Napaupo ako sa gilid ng kama, yakap ang sarili ko. Pagkatapos ng marahas na pagtrato sa akin ni Zayne kanina, pakiramdam ko ay isang basahan na lang ako na itinapon sa sulok. He didn't believe me. Ang lalaking pinagsilbihan ko ng limang taon ay mas pinili ang digital logs kaysa sa salita ko. Pero hindi ko siya masisisi; sa mundo ng mga Montenegro, ang emosyon ay isang lason, at ang ebidensya ang tanging batas.

Narinig ko ang pag-ikot ng susi sa pinto. Pumasok ang isang batang katulong, si Maria. Siya ang pinakamahinhin sa mga staff at madalas kong nakakausap noong secretary pa lang ako. May dala siyang tray ng pagkain at isang pitsel ng tubig.

"Madame, pinapadalhan po kayo ng hapunan ni Donya Valeriana. Sabi po niya, kailangan niyo pong kumain para sa magiging apo niya," mahinang sabi ni Maria. Hindi siya makatingin sa akin, ang kanyang mga kamay ay nanginginig habang inilalapag ang tray sa side table.

Tinitigan ko ang tray. Beef consommé, isang maliit na salad, at ang pitsel ng tubig na may yelo. Ang tubig ay mukhang napakalinis, napakasariwa—lalo na't tuyong-tuyo ang lalamunan ko dahil sa pag-iyak at sa pakikipagtalik namin ni Zayne kanina.

"Salamat, Maria. Pwede ka nang lumabas," sabi ko.

Bago siya lumabas, tumigil siya sa tapat ng pinto. "Madame... mag-ingat po kayo. Marami pong mata sa mansion na 'to." Sa isang sulyap niya, naramdaman ko ang takot. Pagkasara ng pinto, naiwan akong mag-isa kasama ang pagkain... at ang posibleng lason.

Kinuha ko ang baso. Itinaas ko ito sa ilalim ng ilaw. Wala itong amoy. Wala itong kulay. Pero naalaala ko ang sulat. Kung talagang may lason ito, hindi ito yung papatay sa akin agad. Ang mga Montenegro ay matatalino. Hindi nila sisirain ang pangalan nila sa isang simpleng pagpatay. Gagamit sila ng paraan na magmumukhang aksidente—o kaya ay magmumukhang "miscarriage."

Nagsimulang kumabog ang dibdib ko. The heir. Ang lason na ito ay hindi para sa akin. Ito ay para sa bata. Kung mawala ang bata, wala na akong silbi sa kanila. Mawawala ang proteksyon ni Zayne, at pwede na nila akong itapon nang walang scandal.

Ibinuhos ko ang tubig sa isang paso ng halaman sa balcony. Pinanood ko itong dahan-dahang s******p sa lupa. Kung mali ako, nasayang lang ang tubig. Pero kung tama ako... niligtas ko ang buhay ng magiging anak ko.

Ilang oras ang lumipas. Ang katahimikan ng gabi ay nabasag nang bumukas ang pinto ng master suite. Pumasok si Zayne. Wala na ang kanyang coat, bukas ang tatlong butones ng kanyang polo, at mukhang galing siya sa isang mahabang inuman o pakikipag-away.

"Hindi mo kinain ang haponan mo," pansin niya, nakatitig sa tray na hindi ko ginalaw.

"Hindi ako gutom," sagot ko nang hindi tumitingin sa kanya. Nanatili akong nakatayo sa tapat ng bintana, nakatanaw sa madilim na garden.

Lumapit siya sa akin. Naramdaman ko ang init ng katawan niya sa likuran ko. "Coleen, we need to talk about the investigation."

"Para saan pa? Desidido ka na, 'di ba? You already judged me. You already punished me," pait kong sabi. Humaharap ako sa kanya, ang mga mata ko ay puno ng hinanakit. "Limang taon, Zayne. Limang taon kitang pinrotektahan. At sa isang pagkakataon na ako ang nangangailangan ng proteksyon mo, ikaw pa ang unang sumaksak sa akin."

Humigpit ang panga niya. "The evidence was overwhelming, Coleen! Ano ang gusto mong gawin ko? I have a Council to answer to. I have a legacy to protect!"

"And what about me? Sino ang magprotekta sa akin?" sigaw ko. "Ang nanay mo? Ang mga pinsan mo? Zayne, may nagpadala sa akin ng sulat. Sinasabi na huwag akong uminom ng tubig ngayong gabi. Na ang 'Dragon' ay nanonood."

Napatigil siya. Kumunot ang kanyang noo. "What are you talking about? What letter?"

Ipinakita ko sa kanya ang maliit na papel. Kinuha niya ito at binasa. Nakita ko ang unti-unting pagbabago sa kanyang mukha—mula sa galit, naging pagkalito, at pagkatapos ay naging matinding alarma.

"Where is the water, Coleen?" tanong niya, ang boses niya ay naging seryoso at malamig.

"Ipinatapon ko sa halaman. Bakit? Naniniwala ka na ba?"

Hindi siya sumagot. Sa halip, lumabas siya ng kwarto at tinawag ang kanyang head of security. "Get the soil from the balcony plants. Send it to the lab. Now!"

Bumalik siya sa loob at isinara ang pinto. Tiningnan niya ako nang matagal, tila sinusukat kung nagsasabi ba ako ng totoo. "If you're making this up to divert the attention from the leak—"

"I am not a killer, Zayne! At lalong hindi ko papatayin ang sarili kong anak!" sigaw ko habang humahagulgol na naman. "You don't get it, do you? Sa mansion na 'to, ako ang kalaban. Hindi dahil nag-leak ako ng files, kundi dahil pumasok ako sa teritoryo niyo!"

Dahan-dahan siyang lumapit sa akin. This time, walang marahas na paghila. Inabot niya ang kamay ko, pero iniwas ko ito. "Don't. Huwag mo akong hawakan kung iniisip mo pa rin na traydor ako."

"Coleen..." bulong niya. May kakaiba sa boses niya—may bahid ng pag-aalinlangan. "I'm trying to protect you. In my own way."

"Ang paraan mo ng pagprotekta ay ang pagkulong sa akin at paggamit sa katawan ko?" tumawa ako nang mapait. "That's not protection, Zayne. That's ownership."

Madaling araw na nang dumating ang resulta mula sa lab. Naghihintay kami sa library. Nandoon din si Donya Valeriana, nakaupo nang tuwid, tila walang alam sa nangyayari. Si Ezra at Denver ay nandoon din, seryoso ang mga mukha.

"The results are in, Sir Zayne," sabi ng private doctor ng pamilya. "The soil sample contains high concentrations of Misoprostol and Metabolic Inhibitors. It's a combination designed to induce hemorrhage and eventual fetal death."

Nagkaroon ng nakabibinging katahimikan. Tumingin si Zayne sa kanyang ina. Ang kanyang mga mata ay naging kasing dilim ng impyerno.

"Mother, do you have anything to say about this?" tanong ni Zayne, ang boses niya ay parang bulong na nakakatakot.

"Why are you looking at me, Theodore? Maraming tao sa mansion na 'to ang ayaw sa babaeng 'yan," kalmadong sagot ng Donya. "Maybe it's one of the staff. Maybe it's one of your cousins. Bakit mo sa akin ibinibintang ang kawalan ng ingat ng mga tauhan mo?"

"Dahil ikaw lang ang tinatawag na 'Dragon' sa pamilyang 'to," sabat ni Ezra, looking at his mother with a smirk. "Come on, Mother. We all know you want Alexa Rodriguez for Zayne. Isang mabilis na miscarriage at tapos na ang usapan, 'di ba?"

"Enough!" sigaw ni Denver. "Zayne, ang issue dito ay ang leak. Ang lason ay secondary lang—"

"SECONDARY?!" bulyaw ni Zayne. Hinampas niya ang lamesa, dahilan para tumalon ang lahat sa gulat. "Someone tried to kill my heir! In my house! Under my nose!"

Lumapit si Zayne kay Denver at hinawakan ito sa kwelyo. "And about the leak... I did my own digging while waiting for the lab results. Ang IP address ay sa laptop ni Coleen, yes. Pero ang access point ay hindi sa penthouse. It was routed from a server here in the mansion. Someone mirrored her device."

Tumingin si Zayne kay Denver. "Someone who has enough technical skill to bypass my security. Someone who wants me to distrust the only person who is loyal to me."

Binitiwan ni Zayne si Denver at humarap sa lahat. "From this moment on, Coleen is off-limits. Anyone who touches her, anyone who talks to her without my permission, will answer to me. And Mother... if I find out you had a hand in that water, forget that you gave birth to me. I will strip you of everything."

Naglakad si Zayne patungo sa akin. Kinuha niya ang kamay ko—this time, hinayaan ko siya. Hinarap niya ako sa lahat. "She is the future mother of the Montenegro heir. And she is my wife. Treat her with the respect she deserves, or leave this mansion."

Pagbalik namin sa master suite, ni-lock ni Zayne ang pinto. This time, hindi para ikulong ako, kundi para ilayo kami sa mundo. Hinarap niya ako. Nakita ko ang pagod sa kanyang mga mata, pero higit sa lahat, nakita ko ang pagsisisi.

"Coleen... I'm sorry," he whispered. It was the first time I heard those words from him. "I was blinded by the evidence. I should have known better. I should have trusted the woman who stood by me for five years."

"Sapat na ba ang 'sorry', Zayne?" tanong ko, pilit na pinipigilan ang luha. "Sinaktan mo ako. Pinagbuhatan mo ako ng kamay. Pinagdudahan mo ako."

Lumapit siya at niyakap ako nang mahigpit. "I know. And I will spend the rest of this contract making it up to you. I won't let anyone hurt you again. Not even my mother."

Hinarap niya ako at hinalikan ang noo ko. "Stay with me, Coleen. Not because of the contract, but because... because I need you."

Gusto kong maniwala. Gusto kong isipin na baka may pag-asa pa. Pero naalaala ko ang sinabi ni Ted. He's a man who uses love. Once that baby is out, you're nothing but a liability.

"Zayne, what if there's no baby yet?" tanong ko. "What if after everything we did, hindi ako mabuntis?"

His gaze darkened, but not with anger. It was with a strange kind of obsession. "Then we will keep trying. Every night. Every hour. Hanggang sa mapuno ang sinapupunan mo ng dugo ko. I won't stop until you are tied to me forever."

Binuhat niya ako at inihiga sa kama. This time, ang kanyang mga haplos ay hindi na parang parusa. It was slow, agonizingly sweet, but still possessive. He kissed my lips, my neck, and down to my stomach.

"This is mine," he whispered against my skin, his hand splaying over my womb. "Everything in you is mine."

Habang nararamdaman ko ang kanyang pagpasok, mas naging malinaw sa akin ang sitwasyon ko. Niligtas niya ako sa lason, oo. Pero ang pag-ibig niya—kung pag-ibig nga itong matatawag—ay isang mas matinding uri ng lason. Isang lason na dahan-dahang pumapatay sa kalayaan ko habang binubuhay ang pagnanasa ko sa kanya.

Nang matapos ang gabi, habang nakayakap siya sa akin mula sa likod, naramdaman ko ang bigat ng dyamanteng singsing sa daliri ko. It was a beautiful shackle.

"Zayne..." mahina kong tawag habang akala ko ay tulog na siya.

"Hmm?"

"Sino ang nagpadala ng sulat?"

Naramdaman ko ang pagtigil ng kanyang hininga. "It doesn't matter. What matters is that you're safe."

Pero alam ko. Sa tono ng boses niya, alam niya kung sino. At ang taong 'yun ay maaaring ang tanging kakampi ko sa loob ng impyernong ito—o kaya naman ay isa pang manlalaro na naghihintay lang ng tamang pagkakataon para pabagsakin ang hari.

Nakatulog ako sa bisig ng lalaking kinatatakutan ko, bitbit ang isang katotohanan: Sa mansion ng mga Montenegro, ang pinaka-delikadong kalaban ay hindi ang lason sa baso, kundi ang tiwalang ibinibigay mo sa taong may hawak ng iyong puso.