Mag-log inEchoes in the Dark(Andra’s POV)The newsroom felt heavier after everyone else went home. Even the hum of the servers sounded cautious, like the machines knew something was wrong.Leo was still at his desk, the blue light from his monitor reflecting off the half-empty mug beside him. I dropped the folder on the table—every printout, every copied log from the CCTV system.“Tell me you found something,” I said.He didn’t look up. “Not yet. The footage is corrupted halfway through—someone tampered with the digital feed before the blackout.”“Meaning?”“Meaning whoever broke in had admin access.”My jaw tightened. “So, it really came from inside.”He finally glanced at me, eyes shadowed by exhaustion. “We can confirm that after I clean the analog copy. Ms. Valerio said she’ll give us another hour before security sweeps the floor.”We worked in near silence. Only the soft clicking of keys and the low hum of the air conditioner filled the room. I replayed the moment in my head—the silhouet
Inside the Walls(Andra’s POV) The newsroom felt colder that morning. Not because of the AC, but because of the silence—the kind that sits heavy, like everyone knew something was about to explode.The coffee machine sputtered in the background, printers hummed softly, and the faint click of keyboards echoed through The Daily Truth’s open floor. But for the first time since I joined the publication, I felt watched. Paranoid, maybe pero hindi ako ganito dati. Leo arrived minutes later, dark circles under his eyes, laptop bag slung loosely over his shoulder. “Didn’t sleep?” he asked. “Barely,” I admitted. “I kept replaying the dock recording. May narinig akong pangalan ko sa dulo.” He froze mid-step. “As in, literal— ‘Andra Enriquez, stop digging’?” I nodded. “Barely audible, pero malinaw.” Leo exhaled sharply. “Then we move fast before whoever that was realizes we still have the file.” Inside the glass-walled office, our editor, Ms. Valerio, was waiting. She was in her early fift
CHAPTER 5Poisoned CupAng dilim ng silid ay tila sumasakal sa akin. Nakatitig ako sa maliit na piraso ng papel na nakuha ko sa ilalim ng pinto. "The dragon is watching. Don't trust the water you drink tonight." Ang sulat-kamay ay pamilyar, pero sa tindi ng kaba ko, hindi ko matandaan kung kanino ito galing.Dragon. Iisa lang ang pumasok sa isip ko—si Donya Valeriana.Napaupo ako sa gilid ng kama, yakap ang sarili ko. Pagkatapos ng marahas na pagtrato sa akin ni Zayne kanina, pakiramdam ko ay isang basahan na lang ako na itinapon sa sulok. He didn't believe me. Ang lalaking pinagsilbihan ko ng limang taon ay mas pinili ang digital logs kaysa sa salita ko. Pero hindi ko siya masisisi; sa mundo ng mga Montenegro, ang emosyon ay isang lason, at ang ebidensya ang tanging batas.Narinig ko ang pag-ikot ng susi sa pinto. Pumasok ang isang batang katulong, si Maria. Siya ang pinakamahinhin sa mga staff at madalas kong nakakausap noong secretary pa lang ako. May dala siyang tray ng pagkain at
CHAPTER 4Matriarch's ArrivalHindi ko alam kung ilang oras akong nakatulog, pero nagising ako sa ingay ng mga sasakyang dumadating sa labas ng mansion. Ang sikat ng araw ay tumatagos sa mabigat na kurtina ng master suite. Paglingon ko sa tabi ko, wala na si Zayne. Ang tanging naiwan ay ang gusot sa unan at ang amoy ng kanyang bango na tila ayaw lumisan sa balat ko.Bumangon ako at halos mapatalon sa gulat nang makita ang tatlong babaeng naka-uniporme na nakatayo sa dulo ng kama."Good morning, Madame," sabay-sabay nilang bati habang nakayuko.Madame. Ang salitang iyon ay tila isang mabigat na korona na pilit inilalagay sa ulo ko. "A-Ah, good morning din po. Nasaan si Zayne?""Nasa study room po si Sir Zayne, Madame. Pinaghahanda na po niya kayo. Darating na po ang Donya sa loob ng tatlumpung minuto," sagot ng isa sa kanila. "Kami po ang naatasan na mag-ayos sa inyo. Narito na po ang isusuot niyo."Inilabas nila ang isang silk dress na kulay champagne. Simple lang ito pero kitang-kita
CHAPTER 3Paper PrisonHe turned me around and pressed his hardness against my buttocks. He bit my ear while whispering something incoherent, a low growl that sent shivers down my spine. He unbuttoned his pants, tanging ang natira na lamang ay ang pang-itaas niyang saplot."Damn it, did you know I've wanted to taste you for a long time, Coleen!" he whispered. "At sa pangalawang pagkakataon, I am going to claim mine."Then I felt two large hands cup my breasts. He turned me to face him and kissed me harshly, a bruising claim that tasted of desperation. Then, suddenly, he forced his massive cock into my entrance. Shit. Ang sakit. I cried out, the sudden stretch making me feel like I was being split apart again. He didn't stop, but he quickly found his rhythm, his hard, reddened shaft sliding deep. He began sucking my nipples, causing me to arch my back in a confusing mixture of agony and pleasure."Fuck..." he groaned, and my cheeks flushed crimson. "Fuck... Ahh... Shit... Coleen..." He
CHAPTER 2Council's DinnerPagkatapos ng marahas na pag-angkin sa akin ni Sir Theodore ay agad kong sinunod ang utos nito. I cleansed myself and wore the dress he brought. Ang bagong dress na ipinahanda ni Sir Theodore ay isang emerald green silk slip dress. Yakap na yakap nito ang bawat kurba ng katawan ko—ang mga kurbang kanina lang ay pilit na inangkin ng kanyang mga kamay. Habang tinitingnan ko ang sarili ko sa salamin ng kanyang walk-in closet, hindi ko makilala ang babaeng nakaharap sa akin.Wala na ang simpleng secretary na si Coleen na laging naka-ponytail at naka-blazer. Ang nakikita ko ngayon ay isang babaeng mukhang pag-aari ng isang hari—isang babaeng tila nabahiran na ng madilim na mundo ng mga Montenegro. Ang labi ko ay medyo namamaga pa mula sa mapusok niyang halik kanina, at ang mga marka sa aking leeg ay pilit kong itinatago gamit ang concealer.Napahawak ako sa aking puson. May kakaibang pintig doon—hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa ideya na sa loob ng ilang linggo







