HIS DARKEST PURCHASED

HANA'S POV

Ang amoy ng alak, usok ng sigarilyo, at ang malakas na tunog ng musika ay sapat na para mahilo ang sinumang hindi sanay sa ganitong ingay. Pero para sa akin, ito ang tunog ng kaligtasan o ang 'yon ang akala ko noon. 

Tatlong taon na akong nagtatrabaho bilang waitress sa Le Noir, isang eksklusibong bar para sa mga elite. Sanay na ako sa mga bastos na titig at malilikot na kamay, pero ngayong gabi, iba ang takot na nararamdaman ko.

Nakahawak ako ng mahigpit sa aking uniporme habang nakatayo sa harap ng opisina ni Manager Roda. Ang mga palad ko ay nanlalamig at nanginginig. 

Sa loob ng bag ko ay ang bill mula sa ospital, isang numerong may anim na zero na hindi ko kayang tingnan dahil sa tuwing tinitingnan ko ito naiisip ko na sa kahit anong oras ang pupwedeng mamatay ang tatay ko.

"Hana, pasok," boses ni Manager Roda mula sa loob.

Nang pumasok ako, napansin ko na ang silid ay may halo-halong tao ngunit napakadilim nito kaya hindi ko napansin kung sino ang mga narito kung bata, matanda, hindi ko alam, wala akong ideya.

Tumingin sa akin ang manager, may halong awa sa kanyang mga mata.

"Wala na tayong oras, Hana. Ang operasyon ng tatay mo ay kailangan nang gawin bukas. Kung hindi, alam mo na ang pwedeng mangyari," diretsahang sabi niya. 

"Itong opportunity' na sinasabi ko sa'yo lang ang tanging paraan para makuha mo ang pera sa loob lamang ng isang gabi." 

"Anong klaseng oportunidad, Manager?" halos pabulong kong tanong, kahit na alam ko na ang sagot sa kaibuturan ng puso ko.

"Isang auction, Hana. Pero hindi gamit ang ibebenta kun'di ikaw. Ang iyong pagkababae."

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Ang dangal na itinago ko, ang prinsipyo na itinanim sa akin ni Tatay na 'ang kahirapan ay hindi rason para magbenta ng kaluluwa, lahat iyon ay parang gumuho. Pero nakita ko ang mukha ni Tatay sa isip ko. Ang mga mata niyang pagod, ang hirap niya sa paghinga.

"Gagawin ko," pikit-mata kong sabi. "Para kay Tatay."

Pagdating ng alas-diyes ng gabi, binihisan nila ako ng isang manipis at puting dress na hapit sa aking katawan. Nilagyan nila ako ng belo na tanging ang mga mata ko lang ang nakikita. 

Pakiramdam ko ay isa akong hayop na ihahain sa mga gutom na lobo.

Dinala ako sa isang lihim na silid sa itaas ng bar. Doon, may mga lalaking nakasuot ng tuxedo, mayayaman, makapangyarihan, at mga mukhang walang pakialam sa moralidad basta’t makuha ang gusto nila.

"Ladies and gentlemen," panimula ng auctioneer. 

"Ngayong gabi, mayroon tayong espesyal na handog. Isang rosas na hindi pa napipitas. Ang panimulang presyo... limang daang libo."

Nagsimulang magtaas ng kamay ang mga tao.

"Anim na raang libo!"

"Isang milyon!"

"Dalawang milyon!"

Sumigaw, tumakbo, yun lang ang gusto kong gawin. Pero paano? Ang bawat taya nila ay karagdagang oras para sa tatay ko. Napayuko na lang ako, hinahayaan ang mga luhang pumatak sa loob ng belo ko. Hanggang sa binalot ang buong silid ng isang boses... malamig, baritono, at nakakapangilabot.

"Limampung milyon."

Lahat ay lumingon sa likuran. Isang lalaking nakaupo sa pinakamadilim na bahagi ng VIP section ang dahan-dahang tumayo. Kahit madilim, kilala ko ang postura na iyon. Ang matikas na balikat, ang paraan ng kanyang paglakad na tila pag-aari niya ang mundo.

Si Sebastian Valderama.

Ang puso ko ay tila tumigil sa pagtibok. Hindi ito maaari. Si Sebastian ay hindi lang basta isang bilyonaryo. Siya ang anak ni Tito Robert, ang matalik na kaibigan ng tatay ko na tumulong sa amin noong bata pa ako. Itinuring siyang parang kapatid ng aking mga pinsan, at para sa akin... siya ang "Kuya Ian" na tinitingala ko at lihim na hinahangaan simula pa noong bata ako.

"Sold to Mr. Valderama," anunsyo ng auctioneer.

Ilang minuto, siguro ay nasa tatlumpong minuto din kaming nasa biyahe bago makarating sa penthouse ni Sebastian. Sobrang tahimik lang ng biyahe namin patungo roon, ni hindi ko magawang tumingin o buksan man lang ang aking bibig. 

Nang dumating kami sa kaniyang bahay ay dineretso niya ako sa isang kuwarto. 

"Look at me," utos niya. Ang boses niya ay walang emosyon.

Dahan-dahan kong inalis ang belo ko. Pagtingin ko sa kanya, nakita ko ang bigla niyang pagkagulat, na mabilis ding napalitan ng isang mapanganib na ngiti.

"Hana..." tawag niya sa pangalan ko. 

"Ikaw pala ang 'regalo' na nakuha ko ngayong gabi."

"S-sebastian... Kuya Ian..." nauutal kong sabi.

"Huwag mo akong tawaging 'Kuya' sa loob ng kwartong ito, Hana," seryoso niyang sabi habang lumalapit sa akin. Hinawakan niya ang aking baba at itinaas ito para magtama ang aming mga paningin. 

"I bought you from the Auction and you already know what is the meaning of it, right?" Nanginig ang labi ko. 

"Kailangan ko lang ang pera..." sabi ko. 

"Alam ko," sagot niya.

"At ibibigay ko ang pangangailangan basta ngayong gabi, sa akin ka."

Nang gabing iyon, nawala ang lahat ng koneksyon niya sa'kin. Ang tanging natira na lang ay ang mainit na haplos ng isang lalaki sa isang babae. Ibinigay ko sa kanya ang lahat, ang aking pagkababae, ang aking unang halik, at ang aking puso na matagal na palang naghihintay sa kanya. Pero sa bawat sandali ng sarap, may kaakibat na hapdi ng pagsisisi at pag aalala.

Paano ko siya matitingnan bukas? Paano ko matatawag na "pamilya" ang lalaking umangkin sa akin sa halagang limampung milyon?

Bago sumikat ang araw, habang mahimbing pa siyang natutulog, mabilis akong kumilos. Masakit ang aking katawan, ngunit agad agad kong pinulot ang mga damit kong nakakalat sa sahig. Nakita ko rin ang isang tseke sa ibabaw ng mesa, pero hindi ko ito kinuha. Alam kong ang manager na ang bahala sa bayad sa ospital.

Muli akong tumingin sa kanya sa huling pagkakataon. Napakagwapo niya habang natutulog, malayo sa mapang-aping bilyonaryo kanina. Pero alam kong kailangan ko nang lumayo. 

Ang gabing ito ay dapat manatiling isang lihim, isang masama at bawal na panaginip.

Mabilis akong lumabas ng penthouse at sumakay ng taxi patungo sa ospital. Habang nakatingin sa labas ng bintana, tanging isang bagay lang ang nasa isip ko: Sana, hindi na tayo muling magkita pa, Sebastian.

---

Idinilat ni Sebastian ang kanyang mga mata at nakitang wala na ang babaeng nagpabaliw sa kanya kagabi. Hinawakan niya ang lukot na sapin ng kama. May bahid ng dugo, isang patunay na siya ang unang nakakuha sa kinakapatid nitong si Hana.

Kinuha niya ang kanyang telepono at tinawagan ang kanyang assistant."Find out where she is. Ngayon din," utos niya.

"Huwag mong hahayaang makalapit ang sinuman sa kanya. At ihanda mo ang kotse. Pupunta tayo sa ospital kung nasaan ang tatay niya." Isang ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi.

“akala mo ba ganoon lang kadali iyon? Nabili na kita. At sa mundo ko, ang binili ko ay akin habambuhay."