CHAPTER 4

CHAPTER 4

Matriarch's Arrival

Hindi ko alam kung ilang oras akong nakatulog, pero nagising ako sa ingay ng mga sasakyang dumadating sa labas ng mansion. Ang sikat ng araw ay tumatagos sa mabigat na kurtina ng master suite. Paglingon ko sa tabi ko, wala na si Zayne. Ang tanging naiwan ay ang gusot sa unan at ang amoy ng kanyang bango na tila ayaw lumisan sa balat ko.

Bumangon ako at halos mapatalon sa gulat nang makita ang tatlong babaeng naka-uniporme na nakatayo sa dulo ng kama.

"Good morning, Madame," sabay-sabay nilang bati habang nakayuko.

Madame. Ang salitang iyon ay tila isang mabigat na korona na pilit inilalagay sa ulo ko. "A-Ah, good morning din po. Nasaan si Zayne?"

"Nasa study room po si Sir Zayne, Madame. Pinaghahanda na po niya kayo. Darating na po ang Donya sa loob ng tatlumpung minuto," sagot ng isa sa kanila. "Kami po ang naatasan na mag-ayos sa inyo. Narito na po ang isusuot niyo."

Inilabas nila ang isang silk dress na kulay champagne. Simple lang ito pero kitang-kita ang kamahalan ng tela. Habang inaayusan nila ako, hindi ko mapigilang mapatingin sa salamin. Ang mga pasa sa aking leeg mula kagabi ay pilit nilang tinatakpan ng foundation. Napapikit ako. I looked like a porcelain doll being prepared for an exhibit. Isang manika na pag-aari ni Theodore Zayne Montenegro.

Pagbaba ko sa grand staircase, sinalubong ako ng nakabibinging katahimikan ng mansion. Nakita ko si Zayne na naghihintay sa paanan ng hagdan. He looked impeccable in a navy blue suit, his hands tucked inside his pockets. Noong nakita niya ako, tumigil siya sa pag-uusap sa kanyang phone at tinitigan ako mula ulo hanggang paa.

"You look pale, Coleen," bati niya, ang boses niya ay walang emosyon pero ang mga mata niya ay tila sinusuri ang bawat anggulo ng mukha ko.

"Sino ang hindi mamumutla? I'm about to meet the woman who could probably end my life with one look," bulong ko habang pababa. "Zayne, hindi ko alam kung kaya kong magpanggap sa harap niya. She's your mother. She'll know."

Inabot niya ang kamay ko at hinila ako palapit sa kanya. His grip was firm, as if reminding me of the contract we signed. "Then make sure she doesn't. My mother values results over methods. As long as you look like you're carrying a Montenegro, she won't care about the rest. Just follow my lead."

Eksaktong pagtapos niya magsalita, bumukas ang malaking double doors ng mansion. Isang matandang babae na may suot na terno at balot ng perlas ang pumasok. Her hair was perfectly coiffed, and her eyes—the same shade of dark, predatory gray as Zayne's—pierced through everyone in the room. This was Donya Valeriana Vidalle Montenegro.

"Mother," Zayne stepped forward and kissed her hand. It was the first time I saw him show any form of traditional respect.

"Theodore," her voice was like ice, echoing in the hallway. "I heard you made a very... impulsive decision while I was in Paris. Since when did a Montenegro start marrying the help?"

Lumingon siya sa akin. Pakiramdam ko ay hinuhubaran ako ng kanyang tingin, tinitingnan kung karapat-dapat ba ako sa apelyidong dala ko ngayon.

"And this must be the girl," sabi niya, hindi man lang ngumingiti. "The secretary who managed to climb her way into your bed."

"Mother, watch your tone. Coleen is my wife. Legally and officially," babala ni Zayne, ang boses niya ay naging matigas. "And she is carrying the next heir."

Nanlaki ang mga mata ng Donya, pero agad din itong bumalik sa pagiging malamig. "An heir? We shall see. A marriage without my blessing is just a piece of paper, Theodore. But since she's already here, let's see if she can handle a real Montenegro dinner."

Ang tanghalian ay mas matindi pa kaysa sa dinner kasama ang mga pinsan kagabi. Nakaupo si Donya Valeriana sa kabisera, habang kami ni Zayne ay nasa magkabilang tabi niya. Ang bawat kilos ko—mula sa paghawak ng tinidor hanggang sa pag-inom ng tubig—ay tinitingnan niya.

"So, Coleen. Tell me about your family," panimula ng Donya habang hinihiwa ang kanyang steak nang walang ingay. "I don't recognize the name Enriquez in any of the business circles."

"My father is a retired employee, Madame. My mother passed away when I was young," sagot ko nang diretso, pilit na pinapatatag ang boses ko.

"A commoner," mapait niyang sabi, inilapag ang kanyang kubyertos. "Theodore, you could have had anyone. A Rodriguez, a Lhuillier, even a European princess. But you chose someone whose only asset is her youth... and perhaps, her fertility."

"Her asset is her loyalty, Mother. Something that is rare in our family," sagot ni Zayne habang uminom ng wine.

"Loyalty can be bought, Theodore. We both know that." Tumingin siya sa akin nang matalim. "Magkano, Coleen? Magkano ang ibinayad sa 'yo ng anak ko para magpanggap na mahal mo siya? Don't tell me it's for 'love'. Love is for the poor."

Napatigil ako sa pagnguya. Ang katahimikan sa dining room ay naging bingi. Tumingin ako kay Zayne, pero nanatili siyang tahimik, tila hinahayaan akong sumagot para subukan ako.

"Hindi po nababayaran ang lahat ng bagay, Donya Valeriana," sabi ko, looking her straight in the eye. "I am here because I made a choice. And part of that choice is to ensure that Zayne gets the heir he needs. Kung iniisip niyo pong pera lang ang habol ko, hindi ko na sana tiniis ang ugali ng anak niyo sa loob ng limang taon bilang secretary niya."

Nagkaroon ng tensyon sa hangin. Akala ko ay sasampalin niya ako, pero sa gulat ko, bahagyang gumalaw ang gilid ng labi niya. "She has a spine. At least she's not a weeping willow."

"I told you, Mother," Zayne smirked.

"But having a spine doesn't mean you're fit to be a mother to a Montenegro," hirit pa ng Donya. "Theodore, the Council is already talking. They think you're getting weak because of this woman. If she fails to produce a son, or if she becomes a scandal, I will personally see to it that she disappears. Just like the others."

Just like the others? Ang salitang iyon ay nagpalamig sa sikmura ko. May iba pa ba?

Pagkatapos ng tanghalian, dinala ako ni Zayne sa library. Gusto ko sanang magtanong tungkol sa sinabi ng nanay niya, pero biglang pumasok si Ezra at Denver. Ang kanilang mga mukha ay seryoso, malayo sa mapaglarong aura nila kagabi.

"Zayne, we have a problem," ani Denver, inilapag ang isang folder sa lamesa.

"What is it now?"

"The internal audit of the tech conglomerate. May nakitang butas sa records. Someone leaked the blueprints for the new AI security system to the Altamirano Group," paliwanag ni Ezra. "At ang huling taong nag-access ng system bago ito ma-leak... ay ang computer sa office ni Coleen."

Nanlamig ang buong katawan ko. "What? Hindi totoo 'yan! Wala akong kinuha!"

Tumingin sa akin si Zayne. Ang tingin niya ay hindi ko mabasa—galit ba siya? O nagdududa? Ang kaninang 'protective husband' aura niya ay biglang naglaho.

"Zayne, I swear, wala akong alam sa sinasabi nila," pagmamakaawa ko, hawak ang braso niya. "Limang taon akong tapat sa 'yo! Bakit ko gagawin 'yun ngayon?"

"The digital footprint doesn't lie, Zayne," dagdag ni Denver. "The access was made at 3:00 AM, the same night you two were at the penthouse. She had the clearance. She had the means."

Humarap si Zayne sa akin. Hinawakan niya ang magkabilang balikat ko, ang kanyang grip ay masakit na. "Coleen, tell me the truth. Did you give your password to anyone? Did you send those files?"

"Hindi! Zayne, maniwala ka sa akin!" umiiyak na ako. "Bakit ko gagawin 'yun? Alam mo kung gaano ko pinahahalagahan ang trabaho ko! This is a frame-up!"

"O baka naman, ito ang paraan mo para makakuha ng leverage sa amin?" singit ni Donya Valeriana na pumasok din sa library. "I told you, Theodore. A commoner will always look for a way to steal. She knows her stay here is temporary, so she's securing her future elsewhere."

"Take her to the master suite," utos ni Zayne sa mga guards, hindi tumitingin sa akin. Ang boses niya ay bumalik sa pagiging 'Theodore the Ruthless'.

"Zayne! Please! Listen to me!" sigaw ko habang kinakaladkad ako ng mga guards.

Ibinagsak nila ako sa master suite at ni-lock ang pinto mula sa labas. Napaupo ako sa sahig, humihikbi. Sa isang iglap, mula sa pagiging 'fiancée', naging kriminal ako sa mata nila. I knew it. This was the work of the cousins or the Matriarch herself. Gusto nila akong iligpit bago pa ako tuluyang makapasok sa pamilya.

Ilang oras akong nakakulong doon nang bumukas ang pinto. Pumasok si Zayne, amoy alak at mukhang pagod na pagod. Lumapit siya sa akin at hinila ako paitaas.

"Zayne, let me explain—"

"The logs were confirmed, Coleen," putol niya sa akin. His eyes were bloodshot. "The IP address points directly to your personal laptop. Why? Is my money not enough? Was the heart surgery for your father not enough?"

"Hindi ako ang gumawa niyan! Zayne, look at me! I care about you! H-Hindi ko magagawa ang mag-traydor sa 'yo!"

Napatigil siya nang marinig ang salitang 'care'. Pero imbes na lumambot, lalong naging madilim ang tingin niya. "Care? Loyalty? Or just a well-played act?"

He slammed me against the wall, his hands pinning mine above my head. "If this is a game, Coleen, you're playing with the wrong person."

Hinalikan niya ako nang marahas, isang halik na walang halong tamis—puro galit, pagdududa, at pagnanasa. His hands were everywhere, stripping me of my dress as if he wanted to find the hidden blueprints on my skin. He pushed me onto the bed, taking me with a ferocity that was different from the previous times. It wasn't about making an heir anymore; it was about reclaiming his property. It was punishment.

"If you betrayed me, Coleen... I will make sure you regret the day you met me," he whispered against my skin as he moved inside me, his thrusts punishing and relentless.

Naiyak ako habang tinatanggap ang bawat pagbayo niya. The pleasure was there, a traitorous feeling in my body, but it was overshadowed by the betrayal I felt from him. He didn't trust me. Limang taon, pero sa isang dumi lang ng pangalan ko, itinapon na niya ang lahat ng tiwala niya.

Nang matapos siya, tumayo siya agad at isinuot ang kanyang robe. "You stay here. You are under house arrest. Hangga't hindi lumalabas ang totoong mastermind, you will not leave this room."

"Zayne, please..."

"The marriage is still on. We need the heir," he said coldly as he walked towards the door. "But don't expect me to look at you with anything but disgust from now on."

He walked out, locking the door once more. I lay there, cold and empty, realization hitting me like a tidal wave. I was in a golden cage, and the bars were getting tighter. I had saved my father, yes. Pero sa proseso, pumasok ako sa isang impyerno kung saan kahit ang taong pinagkakatiwalaan ko ay naging kaaway ko na rin.

I touched my belly. Lord, please... kung may bata man dito, sana ay huwag siyang lumaking katulad ng mga Montenegro.

Narinig ko ang mahinang katok sa pinto pagkalipas ng isang oras. Isang maliit na papel ang isinilid sa ilalim ng pinto. Binuksan ko ito nang nanginginig ang kamay.

"The dragon is watching. Don't trust the water you drink tonight."

Walang pirma. Pero sapat na iyon para malaman ko na ang giyera sa loob ng mansion ay nagsisimula pa lang.